Vaia por diante que son plenamente consciente de que combustible humano soa moi mal, pero é un xogo de palabras (e unha pequena provocación) que me permito para chamar a atención sobre o transcendente tema deste artigo. Estes días proliferan nos medios de comunicación as mensaxes empresariais para pór en valor a importancia estratéxica das refinarías, sempre, pero moi especialmente nun contexto marcado polo bloqueo do estreito de Ormuz. Estas instalacións, a miúdo menosprezadas ou ignoradas pola opinión pública e polos discursos políticos, están no centro da autonomía estratéxica, por citar un concepto vinculado ás políticas europeas máis prioritarias. Porque as refinarías, non o esquezamos, permítennos garantir a subministración dos combustibles que necesitamos para a mobilidade. E iso non é un tema menor.

Desde o Sindicato de Traballadores (STR) subscribímolo e así o manifestamos en reiteradas ocasións. Pero nesas mensaxes aos que facía referencia botamos en falta —e aquí xustifico o título do artigo— referencias máis claras ao factor humano que fai posible a contribución das refinarías á sociedade. Son o combustible e o motor deste sector. Sen eles non sería posible que o cru que nos chega convértase, precisamente, en combustibles e outros produtos indispensables para o noso benestar.

E esas persoas, eses traballadores, non son, precisamente, incombustibles. E menos nun sector no que o impacto das súas tarefas sobre a saúde dos traballadores é unha evidencia científica. Por iso, desde o Sindicato de Traballadores, convocamos o próximo día 27 unha folga nas refinarías de toda España para conseguir que as empresas do sector do refino recoñezan un dereito incuestionable: o da xubilación anticipada, tal e como teñen consolidado os traballadores doutros sectores con impactos similares sobre as persoas que dedican a súa vida a eles. A dureza dalgúns traballos, o contacto con determinados produtos ou os exixentes horarios fannos merecedores desta figura, creada para sectores como o noso.

Coidemos, por tanto, os sectores estratéxicos. Pero tamén aos seus profesionais. En momentos como o actual, nos que a conxuntura pon de relevo a súa importancia, e sempre. Precisamente diso trata a estratexia europea da autonomía estratéxica: favorecer os sectores que nos permiten ser menos dependentes doutras zonas do planeta moi sensibles ás turbulencias xeopolíticas. A xubilación anticipada no refino e na química é unha materia pendente que necesitamos aprobar para asegurar que este sector esencial siga proporcionando á sociedade todo aquilo que necesita para o seu funcionamento.