As obscenidades dos que botan a Luís Villares

Trátase de apartar a quen buscan unha xustiza independente e garante da igualdade ante a lei para evitar que continúen os abusos en Galicia

Unha das moitas probas dos déficits democráticos que agocha España é a obscenidade con que os poderosos (bancos, construtoras, oligopolios) exercen o seu poder e garantan as súas enormes ganancias. Un poder para o que contan co apoio de elites políticas, xudiciais e dos corpos de seguridade que reciben a cobertura mediática dos medios de información e opinión subvencionados. Un poder que logo de cinco décadas aínda permanece inamovible, algo do que temos probas regularmente e que pon en evidencia como para estes poderosos nunca as ganancias son suficientes polo que teñen que reverter con regularidade o funcionamento da democracia sen importarlle que poida ser dun xeito escandaloso. 

Unha subversión que adopta múltiples formas e que van dende corromper a unha clase política facilmente manexable, hasta subvencionar unha prensa para que ataque as forzas políticas e sociais democráticas ao tempo que oculta a realidade e monta unha paralela que coincida cos intereses daqueles, pasando por utilizar a membros destacados dos poderes do estado -xudicial, policial- na defensa deses intereses aínda que sexan saltándose as leis e a democracia. Un método que utilizan estes poderosos para conseguir os favores das elites citadas -políticas, xudiciais, policiais- é o fenómeno coñecido como “as portas xiratorias”. 

Que son as famosas “portas xiratorias”?: un procedemento que facilita o paso de políticos e maxistrados do servizo público a empresa privada -e viceversa- o que lle permite a esta manter un enorme poder de influencia nos gobernos e nos poderes xudiciais. En España son celebres os casos de expolíticos socialdemócratas e conservadores que pasaron do goberno e de altos cargos na administración pública - xefes de goberno, ministros, directores xerais- ao postos directivos nas empresas do IBEX35. Tamén se dan casos de membros do poder xudicial que pasan a gran empresa privada. 

Este funcionamento explica que en España teñamos que asistir a escándalos de corrupción política e xudicial que parecera non teñen fin. Casos como que os gobernos lexislen a favor dos poderosos -lembremos o caso dos rescates bancarios cando os gobernos españois acudiron en auxilio dunha banca en crise por mor da súa enorme avaricia e mal goberno e que supuxeron enormes custos para as arcas públicas, ou o caso dos oligopolios que dispoñen dun marco legal que lles permite autenticas estafas nos prezos, aí están os abusos recorrentes dos carburantes e a electricidade, de empresas da construción que se ven favorecidas por leis urbanísticas que lles permiten auténticas barbaridades construtivas..-. Tamén está o caso de institucións destacadas do poder xudicial -Tribunal Supremo, Tribunais de Xustiza Autonómicos, Xuíces estrela...- que favorecen os intereses destas elites poderosas namentres perseguen a dirixentes das esquerdas. Escándalos que poñen en evidencia como hai partidos que se alimentan da corrupción e aí temos ao Partido Popular (PP) con un lista infinita de expedientes que afectan tanto ao propio partido como a múltiples directivos e dirixentes do mesmo. 

Escándalos que, como sinalaba, tamén afectan ao poder xudicial que conta con maxistrados ben situados nas distintas instancias xudiciais que parecera pensen que “a xustiza son eu” e así non teñen reparos en ditar sentencias e adoptar decisións autenticamente incribles e escandalosas, pero que parecera non teñen límite. Ahi está por caso o moi distinto trato xudicial que lle dan aos políticos das esquerdas aos que perseguen con saña -ahi temos os casos de Pablo Iglesias, Irene Montero, Juan Carlos Monedero, Ada Colau, Monica Oltra, Pedro Sánchez por citar os mais soados de persecución xudicial- que aos políticos das dereitas aos que protexen e amparan -velaí o que está pasando en Valencia con Carlos Mazón, ou con expresidentes e exministros do Partido Popular, como Mariano Rajoy, Dolores Cospedal, Cristobal Montoro, Rodrigo Rato, Eduardo Zaplana, Francisco Camps.. cuxo listado de casos de corrupción nos que aparecen involucrados se faría interminable-. Para mellor entender o distinto trato xudicial hai que fixarse na distinta relación que estes políticos tan diferentes tiveron e teñen cos poderosos: si defendes os intereses destes últimos non terás problemas coa xustiza, si os atacas ou tratas de rebaixalas súas ganancias serás perseguido pola xustiza. Esa é a lectura que cabe facer de todo o que ven sucedendo a nivel xudicial e que chega a afectar negativamente a maxistrados decentes e honestos. 

En relación con isto último si recentemente tivemos que asistir a inxusta, impresentable e vergoñenta defenestración do Fiscal Xeral do Estado -o señor Alvaro Garcia Ortiz- simplemente por defendela honorabilidade da Fiscalía fronte as mentiras e os ataques das dereitas madrileñas que lideran a señora Isabel Ayuso - cuxa parella cometera os delitos de fraude fiscal, facturas falsas, corrupción nos negocios e administración desleal- e que contan co apoio tanto de membros destacados do Tribunal Supremo e do Tribunal Superior de Madrid como de medios de información e opinión gostosamente subvencionados. Agora mesmo nos enteremos de que en Galicia a nova Presidenta da Sala do ContenciosoAdministrativo do TSXG entre as súas primeiras medidas adoptadas foi o desmantelamento da actual Sección 3ª que, ou casualidade!, viña coñecendo dos procedementos xudiciais sobre as autorizacións administrativas relativas a parques eólicos no territorio galego, as suspensións cautelares da súa construción e cuestións de contratación administrativa, como as que afectan a concesións hospitalarias, como a do Hospital Alvaro Cunqueiro. Un criterio presidencial absolutamente arbitrario e so comprensible si atendemos o que vimos sinalando neste artigo do enorme poder de influencia nopoder xudicial dos poderosos tal que lles molestan aqueles maxistrados -por caso, Alvaro Garcia Ortiz, Luis Villares Naveira- que defenden que a xustiza, como corresponde a calquera sistema democrático, sexa igual para todos e impida abusos como, por caso, os que están levando a cabo as empresas eólicas e as construtoras en Galicia. Abusos para o que contan, co apoio de membros destacados do poder xudicial como así o estamos vendo agora mesmo cando se toman decisións arbitrarias e inxustas que ademais fan que “a imaxe do TSXG e a súa independencia queden moi afectadas” así como que se “poida trasladar a cidadanía unha sospeita, esperamos que infundada, na finalidade perseguida pola decisión gobernativa adoptada así como a imaxe de que o poder xudicial se estaría dobrando aos intereses dalgunhas das partes nos litixios sinalados” (Xuízas e Xuíces para a Democracia). 

Por que en definitiva do que se trata neste caso é de “sacar de en medio” a aqueles maxistrados que, como sucede con Luis Villares Naveira, queren que a xustiza sexa independente (Art. 117 da C.E.) e garante de que tódolos cidadáns somos iguais diante da lei (Art. 14. C.E.) para que non haxa abusos como os que a cotío estamos sufrindo en Galicia.