Ao Barça de Flick duroulle o campionato ligueiro día e medio. O tempo que tardou o Real Madrid, personificado na intocable figura de Florentino Pérez, para dicir que xa estaba ben de celebracións, rúas e festexos, cousas que pasaran, sinxelamente, porque así o permitiu o mismísimo club branco. "Xa é suficiente. Imos falar de min", dixo a persoa da que talvez máis se falou nos últimos meses, tanto polas decisións que tomaba como polas que non, convocando de maneira abrupta aos medios e, polo tanto, ao mundo enteiro, a unha rolda de prensa á hora da merenda en Valdebebas.

E con ganas de pasar facturas saíu Florentino ante os medios, para retar a todo canto plumilla púñaselle por diante, desafiar a unha oposición que non existe e, xa de paso, soltar algunha machistada e cavilación que deixou a máis dun pensando se hai alguén facendo mover uns fíos de pesca moi finos desde o alto da tramoya a fin de imitar a psicomotricidade do 'Ser Superior', ao máis puro estilo 'Este morto está moi vivo' ou o capítulo ese de Os Simpson no que Homer cre matar a Burns na bañeira.

Falando dos Simpson: lembran o episodio no que o avó Simpson grítalle enfadado a unha nube? Nesa escena pódese resumir a comparecencia do presidente do Real Madrid: un home maior, colérico, vociferando as súas virtudes e acertos de maneira reiterada -non así os seus fallos, porque non ten- sen atinar á hora de falarlle ao micrófono, cargando contra persoas que estaban alí e outras que non, pedindo axuda para dar de baixa do ABC e lembrando que é un gran empresario e un gran presidente, porque así o din algúns, aínda que xa lle pesa a el que a xente teña esa opinión do humilde Florentino e que corte ter que dicilo tres ou catro veces cada dez minutos.

O presi montou todo para defender ao Madrid e os seus socios, dixo unha e outra vez, temeroso de que alguén poida saltar desde detrás dun sebe e arrebatarlle o cetro de goberno. Para que iso non pase, convocou eleccións, contraditoriamente. O presidente do club máis grande do mundo (di) non quixo entrar a falar de nada relacionado co club. Como é lóxico, por outra banda, porque, para que? As cousas que suceden no mundo do fútbol ocorren, sinxelamente, porque o Real Madrid permíteo. E así o fixo saber o propio Florentino, que sacou peito tanto polas 15 Champions do museo do Santiago Bernabéu, reconvertido a unha sensacional latexe de sardiñas onde non se poden dar concertos pero si serve para pelotear ao tenis se así o require o mandatario, como por ser quen de botar a tres adestradores nunha mesma tempada nos seus mellores tempos. Nesta quedou preto de igualar a súa marca: botou a Xabi Alonso e si non bota a Arbeloa é porque lle basta con dicirlle ao servizal técnico merengue, o mellor de todos os seus adláteres, que peche a porta ao saír e que non faga ruído ao despedir.

As cousas, efectivamente, teñen lugar porque así o quere o Real Madrid, como as revendas ou os ultras, aos que permitía existir até non fai tanto en Concha Espina pero xa non. De feito, no que aos ultras refírese, como poden comprobar xa non queda nin un en Cibeles. Esta liga do Barça, sen ir máis lonxe, sucedeu porque así o consentiu o Real. Un equipo que marchaba primeiro en liga e que viña de gañar na súa casa ante un Barça que lle pintou a cara nas últimas catro ocasións e que se derrubou porque, como ditou o seu presidente, decidiu dar máis credibilidade e mando en praza ás súas estrelas, todos eles con aires de curmá donna, que ao técnico que, presumiblemente, só uns meses antes ía revolucionar ao club máis laureado do planeta tras un ano en branco. Xa van dous anos en branco, por obra e graza do Madrid, que por algo de branco viste.

Como as cousas non saían -ou non podían saír-, o Madrid cambiou de adestrador: dun con non moita experiencia a un con cero experiencia, a ver se así si. Pois chegaron cositas, como a eliminación na Copa do Rei ante un Segunda ou a derrota ante o Benfica co gol do porteiro. Todo porque o Madrid o permitiu. Por permitir, permitiuse até crer que podían gañar a Champions. E por que non? Fixérano outras veces e en circunstancias igual de esperpénticas. Con todo, esta vez o que se permitiu foi inmolar en liga deixando escapar ao Barça semana tras semana e culpar de cada derrota ao colectivo arbitral, perseguido con montaxes televisivas que poderían habelos asinado incels que gardan as súas máis húmidos desexos en anuarios coa foto de José Mourinho.

Non foron as desastrosas marcaxes de Rüdiger e Asencio, os nulos esforzos defensivos de Bellingham, Vinicius ou Mbappé, nin os tiros no pé de Camavinga ou Trent os que defenestraron ao Madrid, senón outros, ver A liga ou a UEFA, que non permiten ao xigante que levante cabeza, segundo a tese de Florentino, que con todo concede iso, como acepta que poida haber unha peleilla no vestiario de cando en vez, aínda que un dos futbolistas termine no hospital e de baixa por un coscorrón que agora o medicamento moderno empéñase en chamar "traumatismo cranioencefálico". Porque que che pegue o teu irmán está mal, pero peor está iso de saír correndo a chivarte, cousa que Florentino ve nada ben. "Son dous rapaces fenomenais e moi bos. Eu tolereino durante 26 anos e non pasou nada". Palabra do señor. De tolerar vai a cousa. Até de tolerar que todo iso chegue aos medios.

Por outorgar, até podería permitir o 'Caso Negreira' durante todos os seus anos de presidencia, onde o Madrid gañou sete ligas, polo trece do eterno rival. Porque o Real podería habelo parado ou, polo menos, denunciado antes. "Non gañei 14 máis porque mas roubaron". Estraño que os longos tentáculos do leviatán viquingo non tocasen a ningunha porta que lles dixese que algo pasaba. Porque é raro todo iso dos informes, aínda que ninguén discute que o feito de que os presidentes da liga ou a Federación sexan abertamente simpatizantes do Real Madrid ou o foron historicamente, cousa que nunca provocou nin un lixeiro arquear de cellas. Incluso o éxito da Masía ten lugar só porque o Real Madrid nin se molesta en considerar a posibilidade de demostrar o poderío do seu fútbol basee. Ou é que seica Achraf, Marcos Llorente, Dani Parejo, Mario Hermoso ou Nico Paz non son talentos saídos da Fábrica que perfectamente poderían ter sitio neste ou outro Real Madrid? Pero iso de contar con futbolistas bos e gratis é de pobres. Por que crialos cando podes compralos? Cousas de ter o diñeiro por castigo.

O Madrid foi sempre permisivo. Sempre deixa aos seus rivais crer que poden gañarlle ao todopoderoso Real Madrid para que, nos minutos finais, os de branco inmaculado fagan os goles necesarios, xa sexan de cabeza ou de penalti, para darlle a volta ao marcador e protagonizar unha remontada que ninguén cría posible até ese momento pero que ninguén cuestiona porque xa viron ese mesmo partido unha e mil veces. E nesas está agora o Madird, desviando o foco de atención para que todos creamos que o paxaro ha combustionado de maneira espontánea para logo rexurdir das súas cinzas e arrasar os campos cun lume purificador. Porque no fútbol todo canto sucede empeza e acaba no Real Madrid, para ben ou para mal, sen importar o bos que sexan Pedri, Lamine e compañía. Porque outro verán máis o Madrid volverá ser Galáctico e todas as portadas, esas que detesta Flo, anunciarán que fichará aos mellores, e o seu estadio será o máis bonito de novo, e o seu adestrador o máis sabio, e Florentino Pérez máis listo e cada vez máis novo e lozano. "Como vai ser o Madrid o caos?", pregúntase o gobernante nunha habitación en chamas onde o emperador vai espido e ninguén se atreve a dicilo.

E si non é así e nada disto pasa, faremos todos o esforzo colectivo de crer que si. Porque o Real Madrid dános a opción a crer que así é. Unha marabillosa amnesia branca que afecta a todos menos á corrente antimadridista que goberna o mundo en segredo, facendo caer gobernos e imperios como o de Florentino Pérez, ao que terán que "botar a tiros" e que deixa que todo isto teña lugar...porque así o quere o Real Madrid, como sempre foi.