A máscara rompe: o "fair play" do Real Madrid queda no vestiario

Hai momentos en que a institución se desdibuja e aparece o home. E cando ese home é Florentino Pérez, presidente do Real Madrid, a diferenza entre o discurso e a práctica vólvese un abismo. A rolda de prensa de onte non foi só unha perda de compostura: foi a radiografía dunha xestión que predica excelencia institucional mentres practica a descualificación persoal.

«En ABC escribe unha muller que non sei si sabe de fútbol». Esa frase, pronunciada con naturalidade por Pérez, non é unha opinión deportiva. É un xesto que transcende o anecdótico para instalar no estrutural. Non cuestiona un argumento: cuestiona a lexitimidade dunha muller para exercer o xornalismo deportivo. E minutos despois, ao ceder a palabra a outra profesional, fíxoo cun «A ver, esa nena, foder, que ten dereito a falar». Florentino non deixou monicreque con cabeza no ecosistema mediático e deportivo. Está desatado. E, mirando atrás, co que foi —un cabaleiro, un home tranquilo, amable e conciliador—, a escena mesmo xeraba certa pena. Que quedou daquilo? Onde queda o «gran empresario» que presume de modernidade? Onde o líder que di representar a unha entidade global con millóns de afeccionadas?

Cando o presidente do club máis laureado do mundo utiliza diminutivos e pon en dúbida a competencia profesional por razón de xénero, non está a defender ao Madrid: está a reproducir os estereotipos máis rancios dun fútbol que criamos superado. Non é un descoido. É unha elección. E como tal, debe ser xulgada.

Pérez dedicou gran parte da súa intervención a atacar ao FC Barcelona polo caso Negreira, cualificándoo como «o maior caso de corrupción na historia do fútbol» e anunciando o envío dun dossier á UEFA. Até aí, lexítimo. Pero, non lembra que o mundo do fútbol e os seus afeccionados levan décadas repetindo que o Madrid sempre contou con árbitros ao seu favor? Esquécese da histórica acusación de «así, así gana o Madrid»? Das remontadas no último minuto ou dos penaltis «fortuítos» que tantas veces o sacaron do empate? A dobre rapadoira salta á vista.

O ton do presidente do Real Madrid revelou outra cousa: non era unha denuncia institucional, era un ataque persoal. Acusacións sen matices, descualificacións globais e unha narrativa que confunde a rivalidade deportiva coa guerra sucia. O fair play do que tanto se enorgullece o Madrid —ese que se exhibe en campañas de mercadotecnia e en discursos de gala— brilla pola súa ausencia cando convén. Preguntemos: É ético utilizar unha investigación xudicial en curso como munición mediática? É coherente esixir transparencia mentres se lanzan insinuacións sen achegar probas ante a opinión pública? O Real Madrid, como institución, merece máis que isto. E os seus afeccionados tamén.

«Teranme que botar a tiros», sentenciou Pérez. Unha frase rotunda que, máis que firmeza, transmite atrincheramiento. O presidente acusou a certos medios de orquestrar «unha campaña organizada» contra o club e anunciou a súa baixa do ABC, o xornal que lía o seu pai. Pero a ruptura coa prensa non é un acto de valentía; é un síntoma de fraxilidade.

Entendamos algo: criticar ao goberno dun club non é traizoalo. Cuestionar decisións deportivas non é ser «antimadridista». A prensa cumpre unha función esencial nunha democracia: fiscalizar o poder. Mesmo —e sobre todo— cando ese poder se chama Real Madrid. Cando un líder interpreta toda crítica como agresión, deixa de gobernar para empezar a sobrevivir. E a supervivencia, en política institucional, de cando en cando é compatible coa grandeza.
 

Florentino Pérez construíu un imperio: 66 títulos, un Bernabéu renovado, ingresos marca. Ninguén discute a súa capacidade executiva. Pero o liderado non se mide só en trofeos, senón en coherencia. E aquí xorde a pregunta incómoda: onde está o fair play cando se descualifica a unha xornalista por ser muller?

Onde está a ética empresarial cando se utiliza unha investigación xudicial como ferramenta de presión mediática? Onde está a grandeza institucional cando a resposta á crítica é o ataque persoal?

O Real Madrid non é un club calquera. É un símbolo. E os símbolos esixen conduta exemplar, non só resultados. Santiago Bernabéu, con todos os seus claroscuros, entendeu que a lexitimidade se gaña con feitos, non con descualificacións. Dicía: «A camiseta do Real Madrid é branca. Pódese manchar de barro, suor e até sangue, pero xamais de vergoña». Hoxe, esa camiseta parece haber manchado doutra cousa: de soberbia, de dobre rapadoira, dunha confrontación que non eleva ao club, senón que o empequeñece. Ninguén pide perfección.

O fútbol é paixón, erro e controversia. Pero cando quen representa á institución máis prestixiosa do mundo opta pola descualificación en lugar do argumento, polo ataque persoal en lugar da réplica institucional, está a traizoar o espírito que di defender. Florentino Pérez ten dereito a enfadar. Ten dereito a defender a súa xestión. Pero non ten dereito a facelo vulnerando os valores que o Real Madrid di encarnar: respecto, excelencia, deportividade.

O «gran empresario» que admiramos non pode converter no portavoz da confrontación estéril. E o Real Madrid, pola súa historia, pola súa afección e polo seu futuro, merece un liderado que non só gañe títulos, senón que tamén gañe respecto. Porque, ao final, os trofeos se oxidan. Os xestos, non.