A prioridade nacional

Ábrenseme as carnes, como diría o grande Pedro Almodóvar, escoitando o señor Alfonso Rueda, presidente da Xunta de Galicia, defender o que as extremas dereitas españolas denominan prioridade nacional. Ábrenseme as carnes cando penso en que tería sido dos centos de miles de galegos e galegas que tiveron que emigrar (“eu vou polo mundo, pra ver de gañalo”) se nos países de destino (Latinoamérica, Europa) lles tivesen aplicado esa política da prioridade nacional, que é propia de gobernos e partidos políticos que defenden o racismo, a xenofobia e os apartheids.

Volvendo ás declaracións de Alfonso Rueda, cómpre sinalar que detrás das mesmas hai unha clara intencionalidade política. Algunhas enquisas recentes apuntan a que en Galicia está medrando o apoio a Vox, de xeito que nunhas hipotéticas eleccións autonómicas entrarían no Parlamento galego, o que iría en claro prexuízo do PPdeG, que perdería a maioría absoluta. Unha perspectiva que, seguramente, preocupa a estes últimos visto o que lle está pasando ao PP en Estremadura, Aragón e Castela-A Mancha. Trataríase, xa que logo, de quitarlle auga á extrema dereita asumindo parte dos seus postulados, como este da prioridade nacional.

Hai tamén un fundamento ideolóxico. As dereitas extremas europeas defenden a prioridade nacional baseándose nunha serie de premisas falsas, auténticos dogmas, tales como que os inmigrantes lles rouban os empregos aos autóctonos, deterioran o estado de benestar, crean inseguridade e fan medrar a delincuencia, entre outros. Mantras fáciles de desmentir en base ás evidencias, pero que alimentan o racismo e a xenofobia.

Os inmigrantes non lles rouban os empregos aos nativos, senón que veñen cubrir aqueles que estes non queren. Basta con botar unha ollada á hostalaría, á construción, á gandaría e/ou á atención aos maiores para ratificar o que apunto. Unha dinámica laboral que, por exemplo, permite que Galicia, como sucede practicamente en toda España, estea en cifras récord de emprego. Unha situación que colabora a que se incrementen os ingresos da Seguridade Social e, con eles, os fondos públicos para o pago das pensións. Asemade, en Galicia, unha comunidade moi envellecida, os inmigrantes axudan a cubrir déficits en funcións públicas de benestar, como sucede coa atención aos maiores. Os inmigrantes estarían así axudando a fortalecer o estado de benestar.

A presenza crecente de inmigrantes en Galicia non está supoñendo que medre a inseguridade e a delincuencia, un dos mantras máis utilizados sobre a inmigración. Malia as trolas que políticos e medios de comunicación de dereitas sementan sobre os inmigrantes como “delincuentes, violadores e drogadictos”, as evidencias demostran o contrario. Basta con analizar a relación nestes últimos anos entre o aumento da inmigración e os índices de delincuencia para comprobar como en Galicia esta relación non se dá. Incluso diría que hai unha relación inversa, con menores índices de criminalidade nas vilas e barrios con inmigrantes.

Galicia non é xenófoba nin racista a pesar das manifestacións e condutas de políticos e medios de comunicación irresponsables. Benvidos sexan os inmigrantes e as inmigrantes.