Cando se confunden as formacións políticas coas institucións

Habemos naturalizado como todo tipo de familiares en distinto grao comparten o modus operandi de vivir da política, independentemente de que se acceda aos postos mediante unha oposición ou estes sexan cargos de confianza, xa que devanditos parentescos, tanto na política como nas distintas administracións públicas, pode levar entre outras cousas á corrupción e tráfico de influencias. Os casos como o da parella de Isabel Díaz Ayuso, o irmán do presidente do goberno, Pedro Sánchez, familiares do líder da oposición, Núñez Feijóo, así como unha infinidade de licitacións menores a empresas vinculadas a líderes do Partido Popular de Galicia - e que non foron a concurso durante o ano 2024- son só uns poucos exemplos que pon ante o espello aos distintos clans familiares que forman parte dos aparellos dos dous partidos maioritarios, pero tamén casos que se dan en funcionarios da administración pública, e por tanto na sociedade civil. 

En España un tipo de familias tradicionais e non tan tradicionais - forman para o bo como para o malo - unha base moi sólida, onde a dobre moral, é o condimento principal que termina moitas veces degenerando en corrupción e tráfico de influencias, sexa na política, fundamentalmente, ou en calquera estamento social. Do mesmo xeito que existe unha lei de incompatibilidades, esta debería sufrir modificacións futuras, co fin dunha maior transparencia, tanto na política como en calquera nivel da función pública, xa que ademais ambas se retroalimentan. 

Chama moito a atención, que unha porcentaxe importante de políticos, proveñan da administración, e que moitas veces, devandito transvasamento, termina con casos, como o das máscaras, na época da COVID ou licitacións de obra pública co cobro ilícito de comisións. Irmáns, parellas, fillos, e outros parentescos, móvense entre os distintos niveis das institucións públicas, e dos aparellos dos dous partidos maioritarios, que debilitan a democracia, e polo tanto á sociedade no seu conxunto, xerando todo iso tratos de favor, e privilexios para uns, e desigualdades para outros, o que os americanos chamarían o establishment, que é o que ostenta o poder. 

O que existan lazos comunicantes entre formacións políticas e institucións e poderes públicos, socava a independencia dos mesmos e os alicerces máis elementais da democracia, co único fin de favorecer á caste e o seu clan. O caso do exprimer ministro portugués, José Sócrates, non é nada ejemplarizante, pero á vez marca que a xustiza é igual para todos, a pesar de que o xuízo se celebrase 10 anos despois, a este acusóuselle de 31 delitos, entre outros, de falsidade documental, e branqueo de capitais, e que afectaba tamén a exministros, banqueiros, e empresarios. 

Un claro exemplo onde os vínculos de sangue ou non, son o ADN do armazón existente entre os poderes, institucións, e formacións políticas, e que dunha forma máis doméstica, termina sendo o que en Galicia chamamos o cacique do pobo, este faise co concello, e o paisano agradécello, colocando o alcalde algún familiar ou familiares nun organismo ou no propio concello, cacique gobernando, e o pobo agradecido, todo é o mesmo, o concello é o instrumento, árbitro e institución que se mestura nos intereses duns e outros, aquí o partido non existe, manda o alcalde que é o mesmo.