Ao escoitar ao cantante sureño José Manuel Soto realizar unha defensa acérrima de España, saboreando un Montilla nun catavinos, el mesmo dá a entender —sen sabelo, ou quizais sabéndoo— que o que está a facer é unha defensa do nacionalismo andaluz. Tenta trasladar esa visión ao resto de España, esa "pel de touro" que tanto reivindica, a cal é rica, diversa na súa cultura e plural en relación cos distintos territorios que compoñen a actual división política da península. Trátase dunha unión de reinos na que Galicia tamén tivo un papel propio, incorporar posteriormente no século XIII á Coroa de Castela.

O feito de que os turistas e estranxeiros teñan unha percepción parcial da nosa historia non xustifica que algúns españois ignoren que a actual configuración do país é a unión de distintos territorios e reinos coas súas respectivas culturas, tradicións e linguas propias. Este último é o caso de Galicia, o País Vasco e Cataluña, cuxas normas lingüísticas aparecen reflectidas nos seus respectivos estatutos de autonomía.

Esta reflexión xorde debido a que moitos foráneos ignoran a realidade do país ibérico, aínda que seguramente presumirán pola contra nas redes sociais. Isto débese a que coñecen só Madrid, Barcelona e aquelas zonas vinculadas ao sol e a praia. Grazas ás campañas promocionais realizadas desde a capital para o exterior, España converteuse en destino dun turismo de masas que descoñece o conxunto do noso territorio. Isto provoca que moitos visitantes terminen utilizando tópicos para identificarnos de forma errónea, algo que non se axusta á realidade, á historia nin á evolución que experimentou o país nos últimos anos.

Nun contexto onde a cultura masiva do lecer fomenta unha visión nesgada do español, sen facer un mínimo esforzo intelectual por coñecer a realidade das súas xentes, cantantes como o mencionado exteriorizan unha visión parcial. Con ela identifícase unha parte da poboación, pero unha parte non representa ao todo.

O noso país é, de facto, un Estado federal con todas as diferenzas e peculiaridades mencionadas. Esa visión política é a que máis se axusta á realidade histórica e social actual, fronte a quen só queren ver unha España uniforme que non se identifica cos distintos pobos que configuran a actual división territorial. Esta forxouse a través da historia baixo un único paraugas, tal como reflicte o artigo 2 da Constitución, onde se fai referencia á unidade do país; unha unidade que non é sinónimo de uniformidade, senón tamén de diversidade, e que a algún non viríalles mal ler.

A un español pode gustarlle o sur ou o norte, o leste ou o oeste, pero as raíces son as raíces e cada un ten as súas; é o mesmo vínculo que os fillos teñen coas súas nais. A riqueza de España reside nas súas distintas realidades, e quen non queira velo ten un problema. O noso país é complexo, como o é a historia que compartimos con Europa. Identidades e estatutos de autonomía —como o de Galicia— quedaron interrompidos por mor da Guerra Civil e a posterior ditadura, o que supuxo o exilio de moitos galegos e españois con raíces que hoxe algúns pretenden ignorar, tentando impor a súa propia.