Divide e non vencerás

Os distintos tertulianos, políticos e medios de comunicación afíns que se reparten fundamentalmente entre os dous bloques ideolóxicos son os principais responsables de polarizar unha sociedade que ata hai uns anos non tiña o actual grao de crispación. Defender unha posición ideolóxica, así como a aquelas capas sociais máis desfavorecidas, non debe servir para un enfrontamento social que ao único ao que leva é á aparición dos extremismos en ambos os bloques. A consecuencia de todo iso é que aparezan perfís políticos de forma conxuntural, como no seu día foron Pablo Iglesias, Rosa Díez ou Albert Rivera, como así lembrou de forma moi atinada o secretario xeral do Partido Comunista (PCE) e dirixente de Izquierda Unida (IU), Enrique Santiago, falando este dos egos.

Os tres líderes anteriormente mencionados son un claro exemplo da polarización e os personalismos, onde os candidatos se refuxian na súa facilidade para a retórica e nun recorrente proxecto político no que nin eles mesmos cren, co único fin de afianzarse no cargo. Os tertulianos de ambos os espectros ideolóxicos (que non politólogos en moitos casos) deben expor de forma clara e firme as súas posicións; pero a descualificación cara ao contrario, onde ás veces se raia no insulto, só fai acrecentar os populismos que eles mesmos fomentan e á vez critican.

Nas cadeas de televisión xeralistas, redes sociais e outros medios expóñense argumentos, opinións e posicións en relación coa actual conxuntura política, pero as formas agresivas non deixan de ser un reflexo do que día a día vemos nas sesións plenarias das Cortes e noutros parlamentos autonómicos. Líderes como Abascal, Isabel Díaz Ayuso ou Gabriel Rufián practican unha política frontista que é pan para hoxe e fame para mañá: líderes efímeros dun tempo e dunha etapa onde os golpes de efecto con intelixencia, e unha exhaustiva medición das sondaxes demoscópicas e os tempos políticos, fan modular o ton daqueles líderes segundo o seu interese. Estes ven o seu feudo naquel voto de castigo cara ao outro como un caladeiro de posibles electores para o ascenso de algún candidato, pero non para afianzar un proxecto político que, coa axuda da contorna mediática e un discurso agresivo, só xera división na poboación. O interior dos EE. UU. foi un claro exemplo dos cidadáns estadounidenses daqueles estados do país que viron reflectidas na linguaxe populista as súas frustracións e ameazas.

O papel da presidenta da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, non é nada gratificante, xa que a súa función como cargo público é limitarse a aquelas competencias propias da súa comunidade, estando estas claramente delimitadas no seu Estatuto de Autonomía e na Constitución, e non asumir posicións e declaracións públicas que non son da súa competencia, as cales só xeran crispación e división. Algúns moderadores de programas de televisión ven nestes personaxes públicos un caldo de cultivo para xerar polémicas e utilizar unha linguaxe agresiva nos platós que á vez eles mesmos critican cando o programa xa se lles foi das mans con desplantes de tertulianos en pleno directo.

Fenómenos como os de Vito Quiles, Alvise, Abascal ou Gabriel Rufián (agora este último cuestionado polo seu propio partido) fan que se acrecente unha desafección cidadá (cada vez máis polarizada) cara á política, esquecéndonos daqueles líderes que no seu día foron referentes dunha ideoloxía e un proxecto político de futuro no cal crían, e que non era nin circunstancial nin conxuntural. Os egos e personalismos só favorecen ao que se postula como candidato, pero frustran o proxecto político que aparentemente se di defender.

Rufián é un candidato do momento, pero non de futuro, e así foron outros que xeraron división e crispación co tempo, lastrando as súas formacións políticas con eles á cabeza. Ciudadanos, UPyD e Podemos son un claro exemplo da división interna que os seus líderes xeraron nas súas propias formacións e no tecido social que estes propiciaron cos seus egos e personalismos. Se Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) lle retirase o apoio a Gabriel Rufián, sería porque dita formación cre no ideario que lle deu orixe, mentres que este último só cre en si mesmo, aínda que aparentemente diga de forma grandilocuente que sen apoio vai para a súa casa. Ao final, a historia repítese. Divide e non vencerás.