En decembro do ano 2019 declarouse oficialmente a COVID. Naquel momento os celadores, do mesmo xeito que o resto de profesionais sanitarios, estivemos expostos a un risco e a un gran descoñecemento da enfermidade. Na nosa inxenuidade, que non incredulidade, pensabamos que, unha vez superada aquela etapa, dábanse as circunstancias para que se recoñecese a estes profesionais como categoría sanitaria.

Mantivéronse reunións coa anterior Comisión de Sanidade do Parlamento de Galicia, presidida por aquel entón pola señora Corina Porro, así como coa actual comisión. A súa presidenta comunicounos, hai algún tempo, que o recoñecemento dos celadores como categoría sanitaria era un tema que estaba na consellería correspondente; até hoxe non obtivemos resposta, tras varios intentos deste portavoz do colectivo de celadores da área Sanitaria Pontevedra-Salnés de obter algunha contestación por parte da mesma.

Presentáronse Proposicións non de Lei (PNL) en distintos parlamentos autonómicos como Baleares, Asturias ou Castela e León, entre outros, aprobar devanditas iniciativas parlamentarias nalgúns deles. En Galicia, simplemente por falta de vontade política, nin coa anterior comisión de sanidade nin coa actual chegouse sequera a tramitar a citada PNL. Isto deixa moi clara a falta de empatía de devandita comisión cara a un colectivo que estivo exposto durante a COVID e que segue exposto a todo tipo de enfermidades e situacións duras, así como ao risco no desenvolvemento do noso traballo diario ao ter un contacto directo con todo tipo de pacientes.

Aos compañeiros que estiveron no seu día de baixa pola citada enfermidade e co illamento correspondente, só dannos as grazas cando estes cargos públicos ingresan nunha planta hospitalaria. É entón cando eles entenden que a vida é unha etapa e nada máis, pero seguimos sen ter un recoñecemento a nivel social. Os celadores exponse a todo tipo de enfermidades contaxiosas e realizan un traballo invisible porque a propia sociedade faio así, salvo cando veñen mal dadas e esta sae a aplaudir aos balcóns sen saber, moitas veces, a que aplauden. Aí posiblemente estea o problema dos males que afectan a esta sociedade ata que ingresamos nun hospital, o único lugar no que non nos facemos selfis porque sentimos máis vulnerables (aínda que xa todo vale).

As funcións dos celadores aparecen reguladas mediante unha Orde Ministerial do 5 de xullo de 1971: casposa, machista e franquista. Esta para nada reflicte a gran profesionalidade que desenvolven estes traballadores sanitarios en servizos tan específicos como quirófano, UCI, reanimación, traumatología ou urxencias. Tentouse tramitar no seu día unha PNL na Comisión de Sanidade do Parlamento de Galicia que recollese a categoría sanitaria e instase á Xunta de Galicia, e esta a o Goberno central, á creación dunha Formación Profesional para os celadores. Así se fixo noutros parlamentos autonómicos, pero os parlamentarios galegos ignoraron que eles poderían algún día pasar por un hospital, como así xa ocorreu.

Por iso digo que unha ausencia na toma de posición do Parlamento en relación coa non tramitación dunha PNL que recoñeza a categoría sanitaria para os celadores entenderíase como unha falta de vontade política, pero tamén como unha falta de empatía cara a este colectivo e cara a calquera outro en situación similar. Esta reclamación diríxese á presidenta da Comisión de Sanidade do Parlamento de Galicia, de quen esperamos resposta desde hai meses.

A maioría das reivindicacións deste colectivo están sen resolver e, francamente, cando algún alto cargo sanitario declara publicamente que busca a felicidade dos traballadores, gustaríame saber a que se refire; desde logo, aos celadores non. Por tanto, non estaría de máis lembrar que sen a actuación dos profesionais sanitarios españois, a OMS, os Corpos de Seguridade do Estado e a loxística, entre outros, en relación cos pasaxeiros do cruceiro MV Hondius (onde houbo un brote de hantavirus), posiblemente hoxe estariamos a falar dunha situación moi distinta. Aquilo terminou nunha corentena onde, entre outros moitos profesionais públicos e dentro da cadea loxística preventiva, houbo un celador presente, do mesmo xeito que o haberá nos países afectados polo hantavirus, a pesar de que a sociedade descoñeza a ese traballador que, como sempre, acaba no anonimato.