A Axenda 2030 non existe, pero os 45°C si: benvidos á realidade

Mentres Europa súa baixo unha nova onda de calor que xa supera o corenta e cinco graos en amplas zonas do sur e mantén a millóns de persoas baixo alerta sanitaria, resulta cada vez máis difícil soster, con rigor intelectual ou responsabilidade pública, que o cambio climático “non existe” ou é un invento das elites globalistas. E, con todo, en España hai políticos que o afirman con convicción. Non por falta de datos, senón por exceso de conveniencia. A ciencia leva décadas falando cunha soa voz: o quecemento global é real, é acelerado e é de orixe humana.

Os informes do IPCC, miles de estudos revisados por pares e a ciencia de atribución climática non deixan marxe para a ambigüidade. O que antes eran proxeccións converteuse en experiencia vivida, e esa experiencia ten nome: ríos que se secan, colleitas que se marchitan, hospitais que colapsan por golpes de calor e bosques que arden cunha intensidade sen precedentes. Cando o termómetro marca exactamente o que a ciencia predixo, o negacionismo deixa de ser unha postura política para converter nun exercicio de irresponsabilidade cínica.

En España, o rostro máis visible desta negación é Vox, pero non opera no baleiro; atopa eco, complicidade silenciosa ou cálculo estratéxico en sectores do Partido Popular, que oscilan entre a ambigüidade calculada e o obstrucionismo sistemático ás políticas climáticas. Vox presentou emendas á totalidade contra a Lei de Cambio Climático, cualificou o consenso científico de “relixión climática” e difundiu bulos como que a Unión Europea ordenou a voadura de presas por “fanatismo ecolóxico”, unha falsidade desmentida oficialmente, pero que seguen repetindo porque non buscan a verdade, senón mobilizar resentimentos. Os seus portavoces afirman que “morren dezasete veces máis persoas de frío que de calor” e suxiren cínicamente que “quentar un pouco o planeta reduciría a mortalidade”, ignorando que a calor extrema xa mata a miles en Europa e que a velocidade do cambio actual non ten precedentes na historia humana.

O Partido Popular, pola súa banda, sen negar abertamente a ciencia, vota en contra de compromisos climáticos no Parlamento Europeo, alíñase con discursos do seu socio de extrema dereita e prioriza o cortoplacismo electoral sobre a supervivencia do país, demostrando que a complicidade por omisión ou cálculo partidista é tan daniña como a negación explícita.

A estratexia é clara e documentada: explotar os medos de sectores que temen perder o seu modo de vida vinculado aos combustibles fósiles, a agricultura intensiva ou o transporte diésel, e ofrecerlles un relato sinxelo e sedutor no que todo o malo débese a “axendas ideolóxicas” e “elites desconectadas”, mentres se minimiza ou nega a evidencia empírica. É unha táctica de desinformación que confunde a dúbida científica lexítima coa negación sistemática, e que converteu a xestión da transición ecolóxica nun campo de batalla identitario en lugar dun imperativo de supervivencia.

Pero hai unha ironía cruel: as enquisas mostran que mesmo a maioría dos votantes de Vox creen no cambio climático. Non é representatividade; é manipulación. Os líderes negacionistas están a enganar aos seus propios electores, cambiando datos por dogmas e ciencia por eslóganes, todo para pescar un puñado de votos que lles permita manter cotas de poder ou influencia mediática. Canto vale ese cálculo electoral? Vale incendios que devoran pobos, colleitas perdidas por seca, facturas enerxéticas inasumibles e vidas arrebatadas pola calor. Para eles, é un dano colateral aceptable. Para o resto, é unha traizón ao sentido común e ao contrato social.

A realidade, con todo, non entende de maiorías parlamentarias nin de eslóganes de campaña. A ciencia de atribución climática demostra con precisión matemática que ondas de calor como a actual serían estatisticamente moito menos frecuentes, menos intensas e, en moitos casos, practicamente imposibles sen a influencia humana. Os negacionistas quedan hoxe nunha posición cada vez máis insosteible: ou mutan o seu discurso cara a un “realismo tardío” que admite os síntomas pero rexeita as causas, ou se afunden na contradición pública cando os mesmos fenómenos que ridiculizan acaban golpeando as súas propias circunscricións. Xa non basta con dicir “o clima sempre cambiou”; a escala e a velocidade actuais son inequívocas. O termómetro non debate, non negocia e non ideologiza. Só mide. E o que mide é que o tempo das escusas acabouse.

A política non pode seguir vivindo de costas á evidencia. Os líderes non necesitan “crer” no clima; necesitan respectar os datos, anticipar os riscos e asumir a gobernanza do urxente. Negar o cambio climático non é defender a prudencia; é pospor a factura e deixar que outros a paguen, especialmente os máis vulnerables, as xeracións futuras e os territorios que menos contribuíron ao problema. Quen difunden bulos mentres o país arde, quen ridiculizan a miles de científicos por un puñado de votos e quen priorizan o curro electoral sobre a supervivencia colectiva —como Abascal, Buxadé e os seus cómplices silenciosos do PP— deberán render contas ante a historia. Non por disentir, senón por mentir. Non por opinar, senón por obstruir. Porque cando a realidade climática golpea, faio contra todos, pero quen a negan desde os escanos son os únicos que elixen deliberadamente mirar cara a outro lado. E a historia, do mesmo xeito que o termómetro, non perdoa a cegueira voluntaria.