Cada 22 de febreiro celébrase o Día da Igualdade Salarial. Pero esta data non debería ser só unha conmemoración simbólica no calendario, senón un verdadeiro punto de inflexión. Ano tras ano vémonos obrigadas a insistir no mesmo: a brecha salarial entre mulleres e homes segue sendo unha realidade persistente, estrutural e inxusta. Non é un problema do pasado nin unha anomalía illada; é o reflexo de desigualdades profundas no noso mercado laboral que esixen respostas urxentes e valentes.

Desde o sindicalismo levamos décadas denunciándoo. As mulleres continúan cobrando menos de media, teñen maior presenza en empregos a tempo parcial —moitas veces non por elección—, interrompen con máis frecuencia as súas carreiras profesionais para asumir tarefas de coidado e concéntranse en sectores tradicionalmente infravalorados e peor remunerados. A iso súmase un fenómeno máis difícil de cuantificar, pero moi real: o teito de cristal que limita o seu acceso a postos de responsabilidade e, por tanto, a salarios máis altos.

Algunhas voces sosteñen que xa existe un marco legal suficiente e que o problema se corrixirá co tempo. Pero a igualdade non é froito da inercia, senón da vontade e a loita. Cando unha desigualdade se mantén durante décadas, confiar en que desaparecerá soa equivale, no fondo, a aceptala. Declarar a igualdade non é garantila. Hai que facela efectiva.

A brecha salarial non é só unha cuestión estadística. Ten consecuencias directas na vida de millóns de mulleres: menor capacidade de aforro, maior risco de pobreza —especialmente na vellez— e unha dependencia económica que pode limitar a súa liberdade para tomar decisións vitais. É unha cuestión de xustiza social e tamén de calidade democrática. E, ademais, aféctanos como sociedade no seu conxunto. Un mercado laboral máis igualitario é máis eficiente, máis produtivo e máis sostible. Cando o talento se infrautiliza ou se remunera inxustamente, perdemos todas e todos. Por iso, este 22 de febreiro non queremos limitarnos a diagnosticar o problema. Esiximos solucións concretas e medibles.

En primeiro lugar, transparencia salarial real. Os persoais teñen dereito a saber como se distribúen os salarios dentro das súas empresas. A opacidade foi durante demasiado tempo o mellor aliado da desigualdade. Publicar bandas salariais, realizar auditorías periódicas e corrixir diferenzas inxustificadas debe converter na norma, non na excepción.

En segundo lugar, corresponsabilidade nos coidados. Mentres as mulleres sigan asumindo a maior parte do traballo non remunerado, a igualdade laboral será imposible. Necesitamos permisos iguais e intransferibles, servizos públicos de coidado suficientes e horarios compatibles coa vida persoal. A conciliación non pode seguir sendo unha "solución feminina"; debe ser un compromiso colectivo.

Tamén é imprescindible avanzar cara a unha valoración xusta dos sectores feminizados. Non é casualidade que moitos dos traballos esenciais —sanidade, educación, atención á dependencia, limpeza— estean peor pagos. Son empregos cualificados e socialmente imprescindibles. Revalorizar estes sectores é unha medida directa e eficaz para reducir a brecha.

Propomos, así mesmo, unha negociación colectiva con perspectiva de xénero. Os convenios deben analizar como impactan as súas táboas salariais, complementos e sistemas de promoción en mulleres e homes. Cando se incorpora esta mirada, as desigualdades detéctanse antes e corríxense mellor.

E, finalmente, tolerancia cero ante a discriminación. As empresas que manteñan diferenzas salariais inxustificadas deben enfrontar a consecuencias reais. Sen mecanismos de control eficaces e sancións claras, as normas quedan en papel mollado.

Quero dirixirme especialmente ás traballadoras máis novas, a quen ás veces se lles di que "todo isto xa está superado". Non é certo. A desigualdade adopta novas formas e a precariedade golpea con especial dureza ás novas xeracións. Pero tamén é certo que cada dereito conquistado foi froito da organización e da reivindicación colectiva. Nada nos foi regalado.

A brecha salarial non é inevitable. É o resultado de decisións —ou da falta de elas— e, por tanto, pode eliminar se existe vontade política, compromiso empresarial e presión social. A pregunta non é si podemos pechala, senón canto tempo máis estamos dispostas a tolerala. Non podemos permitirnos boas palabras sen avances medibles. A igualdade salarial non é unha aspiración retórica; é un dereito. E os dereitos non se negocian: garántense.

Que o 22 de febreiro non sexa só un recordatorio do que falta por facer, senón o momento en que asumamos, dunha vez por todas, que a igualdade salarial é unha tarefa urxente. Porque cada día que pasa sen corrixir esta inxustiza é un día no que millóns de mulleres seguen vendo infravalorado o seu traballo. E iso, simplemente, non é aceptable.