Dúas leis, unha do ano 2007, e a de Liberdade Sexual do 2022, obrigan a todas as formacións políticas, para previr, detectar e combater a violencia machista nas citadas organizacións. É certo que todas elas, e en distintas datas, dispoñen dun protocolo antiacoso, salvo o Partido Popular, pero casos como o de Nebenka Fernández ou como o de Mouliaá, ambos os vinculados a líderes que están nas antípodas ideolóxicas, son estes dous claros exemplos, entre unha retahíla deles, que independentemente da existencia dos protocolos antiacoso, dos estatutos dos partidos ou dos seus regulamentos de réxime disciplinario, de como moitos casos quedan en papel mollado, xa que nun gran número de situacións, aos propios dirixentes e aparellos dos partidos non lles interesa activar os instrumentos e mecanismos internos para esclarecer as situacións de acoso sexual, dar por decatados estes unha vez que as vítimas xa denunciaron, e saíron á luz pública a través dos medios de comunicación.

Segundo distintas fontes, como o sindicato Comisións Obreiras, que sitúan un aumento do 8,6 % dos casos contra a liberdade sexual, no segundo trimestre do ano 2025, comparado con 2024, dando un total de 1.582 casos. Deixando os fríos datos de lado, o perfil machista, dáse en calquera ámbito social. A igualdade, é entender que as relacións por natureza deben ser consentidas por ambas as partes, sen que exista un predominio dunha parte sobre a outra, cando ademais unha delas é a máis débil.

Todas as formacións políticas deben aplicar as leis, e os seus propios estatutos ao menor indicio de sospeita, a gravación entre unha exconcejala do Partido Popular en Móstoles, non é nada gratificante, nin exemplar, cando son desde determinados cargos da citada formación na Comunidade de Madrid, o que a fagan desistir da súa denuncia ante os órganos do partido. Tamén é certo, que por causas parecidas ás anteriormente citadas, e sen entrar a fondo, o xulgado de instrución número 2 de Ferrol, arquivou a causa contra o ex conselleiro Alfonso Villares, pendente do que ditamine agora a Audiencia Provincial da Coruña.

Se queremos unha igualdade real e efectiva entre homes e mulleres, teremos que educar desde a infancia, e reeducar aquela parte da sociedade, que considera á muller, como simple obxecto de desexo, e tamén deixar actuar á xustiza, sen facer xuízos paralelos, que moitas veces só conducen a unha visión parcial e de parte, causando o efecto contrario ao que se pretende coa igualdade efectiva entre ambos os sexos.

A paridade debe existir en todas as ordes da vida, só basta que como sociedade evolucionemos nesa dirección, aplicando as leis e a propia Constitución, en particular o seu artigo 14, que é moi clara en relación coa non discriminación por razón de raza, sexo ou relixión. A aplicación das leis, dos protocolos antiacoso, e réxime disciplinario dos partidos políticos, deben de ser o primeiro mecanismo, para que non se dean situacións como a de Mouliaá, no caso de Iñigo Errejón ou o de Nebenka Fernández, no caso do Partido Popular. Será cuestión de apartar aos machistas das formacións políticas.

Non son as ideoloxías nin as siglas, se non saber educar na tolerancia, e respecto desde a contorna familiar, asumindo que a túa propia condición biolóxica, non dáche dereito a ser o propietario de ninguén, nin tratar á muller como un vaso chinés, valorando nelas, aquelas virtudes que lle son propias, e complementarias coas do home.