Creo firmemente que as recentes ameazas do expresidente estadounidense Donald Trump de impor aranceis do 10% —e até do 25%— a varios países europeos, entre eles Dinamarca, non son só unha disputa comercial. Son un intento claro de coerción política e económica, cun obxectivo tan insólito como preocupante: forzar a compra de Groenlandia por parte de Estados Unidos. Como advertiu o Nobel de Economía Joseph Stiglitz, “os mercados sen regras terminan beneficiando ao máis forte, non ao máis xusto”. E hoxe, máis que nunca, sinto que esa advertencia se cumpre ante os nosos ollos.

Non podemos permitir que a lei do máis forte substitúa ao dereito e a cooperación internacional. Non estamos ante un simple conflito arancelario. Estamos ante un desafío directo á nosa soberanía, ás regras do comercio internacional e á dignidade dos Estados membros da Unión Europea. Por iso, creo que Europa non pode permanecer inmóbil nin reaccionar con morneza. É o momento de exercer a nosa propia “panca económica” e demostrar que tamén sabemos defendernos. A Unión Europea dispón dunha ferramenta crave: o Instrumento Anti-Coerción, coñecido como a “bazuca comercial”.

Na miña opinión, deberiamos estar dispostos a activalo se se confirma unha agresión económica inxustificada. Non sería unha medida extrema, senón defensiva, lexítima e necesaria cando se vulneran as regras do xogo. Europa debe mostrar que as chantaxes económicas non teñen cabida nun mundo que se pretende democrático e xusto. Desde Galicia, como cidadán europeo comprometido, sinto que o que está en xogo non é só un pulso entre Bruxelas e Washington.

O que está en xogo é o modelo de relacións internacionais que queremos: un baseado na cooperación, o respecto mutuo e o dereito internacional, ou un dominado pola imposición, a ameaza e a chantaxe económica. Galicia, terra aberta ao mundo e cun tecido empresarial e exportador que mira ao Atlántico e ao resto de Europa, non pode permitir ser vítima colateral destas estratexias. Cada decisión que se tome en Bruxelas repercute directamente nos nosos portos, as nosas empresas e os nosos traballadores. Non quero unha Europa reactiva. Quero unha Europa forte, con maior capacidade de decisión, maior cohesión interna e maior autonomía estratéxica.

Iso implica tamén avanzar cara a unha Unión máis integrada, con instrumentos sólidos que protexan aos seus cidadáns e ás súas economías fronte a ameazas externas. Europa necesita ser un actor que inspire respecto, non medo. Limitar a autoridade de figuras como Donald Trump non é, ao meu xuízo, un acto de confrontación, senón de responsabilidade. É protexer as nosas economías, aos nosos traballadores, ás nosas empresas e, en definitiva, aos nosos cidadáns. É un acto de defensa da democracia e da xustiza internacional.

Creo que é hora de dar un envorco. De pasar da prudencia excesiva á firmeza democrática. De construír unha Unión Europea máis forte, máis unida e máis respectada. E de demostrar que Europa non se compra, non se ameaza e non se somete. Como cidadán estou convencido de que a fortaleza de Europa está na súa unidade e na súa capacidade de actuar con decisión fronte ás ameazas externas. Non podemos deixar que a arrogancia duns poucos decida o noso destino.