“Non queda ColaCao”. Como tal cousa?! A mensaxe compartida pola Dona obrígame a entrar nun dos supermercados do centro de Santiago, talvez un afín ao sionismo. Cargado coas miñas viandas colócome último na fila da única caixa rexistradora aberta, onde unha dependenta mascachicle pasa con parsimonia cada un dos artigos da cinta co seu código de barras polo lector. Reviso os ocupantes da cola: un grupo de turistas coreanos, un estudante belga de intercambio que se parece a Tintín, unha rapariga ataviada coa camiseta de Paraguai e un señor moi pero que moi alto. É seica o pivot serbio da Obra Goran Huskić? Empezo a impacientarme na cola e a ter medo, sen motivo aparente, de que alguén diante de min reclámeme o ColaCao que aperto con forza contra o meu peito.

“Que faría Santiago Abascal no meu lugar?”, pregúntome, e non sei moi ben por que, pero a resposta brota da miña boca en forma de berro mentres axito o meu DNI: “Prioridade nacional! Prioridade nacional!”. Como residente en Santiago teño dereito a ser atendido antes, a un trato preferente, a non ter que gardar cola como a chusma. O tiro sáeme pola culata: uns señores moi amables e moi uniformados convídanme cortésmente a abandonar o establecemento (e advírtenme que a alternativa é abandonar o establecemento, pero con non tan boas maneiras). Quedo sen o meu cacao en po e, consecuentemente, sen merenda.

Isto que narro pode ser verdade ou non, pero nestes tempos de regularización de estranxeiros, acordos entre PP e Vox e investiduras sometidas a papeis que nos lembran ao apartheid con cidadáns de primeira ou de segunda, o relato, aínda que cómico, pode resultar gasolina para algúns. Talvez o da prioridade nacional non sexa tan boa idea, tendo en conta que a miña Dona é tamén inmigrante. A pobre tivo a desgraza de nacer alén do muro, concretamente na veciña Zamora. Agora é unha compostelá máis, co seu cartón do SERGAS e o seu odio visceral aos peregrinos que baixan cantando por San Pedro. No entanto, aplícase para ela a prioridade nacional en Galicia?

É máis, aplícaseme a min? Nado e criado na Pobra do Caramiñal, formado en Valladolid e rebotado na capital galega por motivos laborais. Teño o mesmo dereito a queixarme das obras no Hostal dous Reis Católicos que alguén que nunca saíu de Pelamios? Se caemos nesta espiral da prioridade nacional, talvez as cidades se deserticen e pronto quedemos todos moi sós recluídos na nosa casa, si é que ese cacho de terra perténcenos sequera.

E si aplicamos a prioridade nacional en Madrid, pero até o extremo dun ‘Madrid para os madrileños’? É moi posible que a capital quede absolutamente orfa, tendo en conta que case ninguén é de Madrid. Hordas de estremeños, galegos, manchegos ou murcianos regresando aos seus pobos, dos que talvez nunca deberon saír, porque tamén eles eran estranxeiros en reinos afastados, quitándolle o traballo a xeracións de gatos cos seus papeis en regra, tratando de gañar unha vida e un futuro que se lles negou na súa terra natal polos mesmos que os empuxaron a participar na gentrificación e no buraco negro que representa a capital de España, que absorbe toda forza de traballo que cae na súa órbita gravitacional.

Empézase por negar as axudas ás persoas migrantes e termínase por ter dúas fontes de auga: unha para os de aquí e outra para os de alá. Porque todos somos dalgunha parte e todos estamos lonxe de casa. Porque non importa si es de Boiro ou Dakar, porque o dereito a gañar a vida e ter un futuro é universal. A prioridade é ser bos, xustos e dar en función das necesidades, non da procedencia. Que cada un garde o seu sitio na cola, porque a todos chegaranos a nosa quenda de ser atendidos. Hai ColaCao para todos. Que a dereita e extrema dereita non nos fagan crer o contrario.