Outono quente, xornalistas públicos e voceiros do poder

Carmen P. Flores

Cando xa pasou un mes desde que volveron moitas persoas de pasar as súas merecidas vacacións, as cousas continúan igual que as deixaron cando fuxiron a esquecerse dos problemas propios e alleos, que son os peores, sobre todo, cando eles non os causou. O malo do asunto é que a xente ten a sensación que emporaron máis aínda se cabe. Con este panorama máis dun gustaríalle aplicar á clase política e os seus adxacentes aquela famosa frase de Henry Kissinger: “Non pode haber ningunha crise a próxima semana. A miña axenda está chea”, ese sería o desexo, a realidade márcana eles, os políticos, por moito que traten de disimular.


Coa primavera e o verán quentes, o outono que acaba de empezar na mesma liña, a calor, ou “caluret” que diría unha coñecida exalcaldesa, está a facer estragos: as estacións convertéronse en quentes, só cambiaría a roupa que hai que levar en cada estación, pero xa nin iso porque en pleno outubro aínda imos en marca curta. Quizais por esas calores permanentes, as meninxes chegan a atrofiarse. Esa sería a explicación da saída de testo de moita xente, entre eles os colegas xornalistas que tamén queren pasar á historia non polo seu bo facer profesional que sería o lóxico, senón pola súa cruzada como voceiros do movemento independentista, en contra de todo o que non se move no ámbito que eles defenden a capa e sueldazos que cobran do erario público que pagamos todos, abrigo -porque son máis- os que non pensan como eles. O indignante é que estes cruzados que pretenden converter aos infieis á verdadeira e única doutrina, fano desde un medio público, algo que sería impensable noutros países europeos.


Despois critícase duramente por parte dos independentistas intransixentes –hainos que non o son- o papel de a caverna mediática centralista da capital do imperio, pero non miran o que se está facendo en aquí, na Catalunya “unida” plural e democrática. Claro hai que lembrar o gran servizo que fan estes profesionais á causa dos que gobernan sen ter en conta o papel dun medio público. Liberdade de expresión?. Pois vai ser que a liberdade de expresión é o contrario do que están a facer. Todos os profesionais dos medios públicos son así?, non, pero hai un refrán que di “o que cala outorga”. Tamén dicía Vazquez Montalbán que “non se lle pode pedir a un xornalista pai de familia que sexa un heroe todos os días”. Estamos de acordo, pero non é menos certo que entre iso e estar calado, sempre hai un punto intermedio que sería o desexable.


Estes días, distintos profesionais dos medios públicos están a acender o lume para a gran castañada, sen pensar que se poden queimar máis do que xa están, claro, ao final  o dereito á información de toda a cidadanía, eles circunscríbeno ao seu círculo. Son profesionais?, eu considéroos predicadores ben pagos que pasarán á historia como iso. Claro ben pagos, porque están a facer o seu traballo á causa. Hai alguén aí para poñer freo aos abusos?. Creo que a parte institucional está en Bruxelas e a oposición mira para outro lado.


Vénme á memoria unha reflexión de Mafalda que di “Estou a facer a dieta da fe…comendo de todo e esperando un milagre”. Pois iso.



'Outono quente, xornalistas públicos e voceiros do poder' é un orixinal de catalunyapress.es


Sen comentarios

Escribe o teu comentario




Non está permitido verter comentarios contrarios á lei. Nos reservamos o dereito a eliminar os comentarios que consideremos fora de tema.

Máis opinión
Opinadores

Galiciapress
Praza da Quintana, 3; 15704 Santiago de Compostela
Tlf (34)678803735

redaccion@galiciapress.es o direccion@galiciapress.es
RESERVADOS TODOS OS DEREITOS. EDITADO POR POMBA PRESS,S.L.
Aviso legal Cookies Consello editorial Publicidade
Powered by Bigpress