Os casos de Kitchen e Koldo, a vergoña de PP e PSOE

Despois duns días de descanso, ou de actividade social e relixiosa motivada pola Semana Santa, que uns celebran acudindo a actos relixiosos que son as procesións que se celebran, outros, en cambio, inclínanse por outras actividades, incluída a de non facer absolutamente nada, como se di popularmente, “#tombar á paparrandona”, que non está nada mal despois da tensión.

 Terminados eses días festivos, a semana esta semana iniciouse con gran actividade xudicial e política: é a hora dos xuízos que implican aos dous grandes partidos. PP e PSOE cos seus respectivos casos “Kitchen”, que se celebra na Audiencia Nacional despois de 13 anos, e o “Caso Koldo”, moito máis recente, no Tribunal Supremo. Os dous coinciden na mesma data á hora de ser xulgados, pero non no tempo de investigación. O caso Kitchen, segundo din, será longo, uns tres meses, mentres que o caso Koldo será xulgado nun tempo menor. 

Dous xuízos importantes, polo que se poida coñecer nas declaracións dos seus protagonistas, así como a sentenza que terán que ditar os maxistrados correspondentes. Algúns políticos, declaran respecto destes xuízos que hai que deixar que actúe “a xustiza” e outros botan en cara a corrupción dos partidos implicados. A tal manida e desafortunada frase “e ti máis” segue estando na boca de moitos para xustificar o inxustificable. Dicíao o filósofo e escritor francés Edmundo Thiaudiere: “A política é a arte de disfrazar de interese xeral o interese particular”. É unha maneira de disfrazar os verdadeiros intereses deses personaxes que chegan á política para outros motivos que non son precisamente velar polo ben común dos cidadáns, senón polo propio.

 É que hai unha cousa que une a algúns actores de todas as ideoloxías: o diñeiro e o poder, que son unhas malas prácticas que non entenden nin de siglas nin de ideoloxías. Aí ponse todos os corruptos de acordo. Dicíao  unha das principais pensadoras políticas do século XX: “O poder é o que mantén ás comunidades políticas xuntas”.

A estratexia do PP ante a situación xudicial, que non é menor, é a de dicir que eran outros tempos, que Feijoo non ten nada que ver con aquel PP, cousa que non é certa. No ano 2009, na campaña electoral á Xunta de Galicia, Feijóo viuse obrigado a forzar a dimisión da cabeza de lista por Ourense, Luís Carrera, por cobrar 240.000 euros en comisións dunha conta dun paraíso fiscal nas illas Caimán. No 2012, dimite por corrupción o alcalde de Santiago, Gerardo Conde Roia. O director do Igape (organismo económico da Xunta de Galicia), Joaquín Varela  e un deputado, Pablo Cobián, dimitiron tras ser condenados por tráfico de influencias na coñecida operación Campión. No ano 2021, a alcaldesa de Moraña (Pontevedra), Luisa Piñeiro, foi condenada por prevaricación e fraude.  Feijóo mente e oculta as súas relacións, sendo presidente da Xunta, co narco Marcia Dourado.  Cuxas fotos  navegando co son de sobras coñecidas.

Que a corrupción está implantada en maior ou menor medida nos partidos políticos é un feito certo. A diferenza é a cantidade de diñeiro que se levaron uns e outros. Segundo os datos, o PP é o que ten máis casos de corrupción xudicializados, cun montante total de 3.062 millóns de euros, unha cifra que é máis do dobre da que ten o PSOE, 1.176 millóns de euros. Os socialistas ocupan o terceiro lugar. O segundo é o GIL, o famoso partido creado por Jesús Gil, exalcalde de Marbella, que nos 16 anos de goberno foi condenado pola suma de 2.492 millóns. O cuarto é para Convergència Democràtica de Catalunya (CDC), con casos por preto de 299 millóns de euros. Non son casos excepcionais; o 90% dos partidos teñen casos nas súas filas. A corrupción é a enfermidade da política que non se conseguiu curar até agora. Nin sequera a xustiza (que perdeu credibilidade) puido con ela.

Os dous xuízos dos partidos maioritarios que sentan no banco, cuxos protagonistas están a ser exministros, altos cargos e cargos de alta responsabilidade nos partidos, pon de manifesto que cando a ética se tira ao cubo do lixo, os resultados son os que son; á vista están. Que vai significar isto? Pois que a vantaxe en democracia é que os que meten a man no diñeiro sentan no banco (outra cousa son as condenas) e pasan a vergoña de que toda a sociedade véxaos. A segunda, que os partidos non poden seguir por ese camiño que non axuda á democracia, que a sociedade cada vez está máis afastada dos partidos e en moitos casos cae en mans dos populismos extremos, que aínda que sexan votados, significa un retroceso de séculos nos logros que agora teñen as persoas: individual e colectivamente.

Semanas de circo mediático dentro e fóra das salas onde se está xulgando a “posibles” corruptos. Un espectáculo que debería avergoñarnos a todos: uns máis que outros, os culpables de meter a man onde non lle corresponde. Ser fiucegos, decentes e dar exemplo son aspectos que os que se dedican á política non deberían esquecer nunca. Todos os políticos son iguais? Non, pero quen o saben, permíteno e miran para outro lado son cómplices.