Abrir o melón, presidente Arguello? Por que non o da Igrexa?

"Nunca alcanzarán as nosas palabras de arrepentimento e consolo para as vítimas de abusos sexuais por parte de membros da Igrexa. Pecamos gravemente: miles de vidas foron arruinadas por quen debían coidalas e tutelalas. Xamais será suficiente o que fagamos para tentar reparar o dano...". Estas son as palabras do Papa Francisco falando do gran problema que ha socavado os cimentos da Igrexa católica: os abusos sexuais durante longos anos a nenos. 

As vítimas levaban anos reclamando o recoñecemento destes feitos e os representantes eclesiásticos trataban de tapalos para non recoñecer eses abusos, que pederastas forman parte da Santa Nai Igrexa. O ocultismo, o silencio cómplice foron a súa estratexia para ignorar o sucedido. Mentres o sufrimento, a culpabilidade e a falta de sensibilidade e caridade cristiá acompañaron ás vítimas. Esa é a Igrexa? Esa é unha parte dos seus compoñentes, máis dun con cargos moi altos, e con moral e principios moi baixos.

Até a chegada do Papa Francisco ao Vaticano, os casos de abusos a menores, os informes, dossieres estaban gardados baixo chave, sen ningún interese por sacarlle o po, pór as pilas, atallar o tema como se merece e resarcir a esas persoas que perderon a súa infancia, mocidade, que lles esnaquizaron a vida e que se sentiron abandonados pola Igrexa. O santo pai, unha persoa valente, implicouse no caso e empezou a interesar polos asuntos. Fíxoo con rapidez, pedindo informes, entrevistar con algunhas dos miles de vítimas. Quería asumir ese compromiso coas vítimas ás que pedía perdón polo sucedido. Até entón, ninguén do país máis pequeno do mundo fixérao. Un xesto valente, humano, que lle valeu críticas internas nese poder “na sombra” que sempre gobernou no Vaticano, ao que lle molesta  que o Papa poida facer cambios, abra as xanelas, entre o aire fresco da transparencia, a democracia, e derrúbese o muro da opulencia dos altos “cargos da Igrexa”. No tempo que estivo o Papa Francisco, non o tivo nada fácil.

Boa parte da curia, ante os cambios que quería facer o Santo Pai, puxéronlle todos os obstáculos: botáronlle un pulso (como estaban afeitos facelo ao longo dos séculos) e contaron cun importante e escuro aliado externo: Steve Bannon, ideólogo de Donald Trump e exjefe de estratexia na Casa Branca durante uns meses. 

Os seus tentáculos estendéronse en Europa a través do Instituto da Dignidade Humana, un think tank católico que Bannon quere converter nunha escola de formación de líderes populistas. Chegouse a falar mesmo dun trío formado por Burke, Bannon e o líder dereitista Matteo Salvini para exercer unha forte presión contra Francisco.  A pesar de todas as trabas, Francisco continuou adiante en descubrir aos pederastas. “O abuso de homes e mulleres de igrexa, abuso de autoridade, abuso de poder e abuso sexual é unha monstruosidad. Porque o home ou muller de igrexa, sexa sacerdote, relixioso, relixiosa, ou laico ou laica, está chamado a servir, a crear unidade, a facer crecer, e o abuso destrúe sempre. Pero quero ser moi claro nisto: o abuso é unha realidade tráxica de todos os tempos, pero tamén dos nosos tempos”. Dicía publicamente o Papa, ante o clamor dunha parte da curia, os máis retrógrados, os que tiñan máis que perder.

Por fin, despois de dous anos de denuncias, estudo dos casos e do compromiso do Papa, este luns asinábase o protocolo para indemnizar os casos de abuso sexual da Igrexa católica. Unhas negociacións levadas por representantes da Igrexa e o Goberno. Na firma do acordo  estaban o presidente da Conferencia Episcopal Española, Presidencia, Xustiza e Relacións coas Cortes e o defensor do pobo (cuxo informe, a pesar das críticas da Conferencia, foi importante e decisivo; servirá para reparar economicamente ás vítimas) . El vicepresidente Bolaños dicía na súa intervención que este día é histórico, “un día de xustiza para as vítimas porque poden sentir que o Estado está ao seu lado”. Pola súa banda, o presidente da conferencia, Luís Arguello, dicía: "O perdón non serve sen propósito de emenda". Menos afortunado foi Arguello cando, ao ser preguntado pola contía das indemnizacións, dixo que “non entra no tema porque abrir ‘o melón' igual alguén tería que devolver diñeiro...  Igual, o melón si se tería que abrir na Igrexa para coñecer o que realmente se oculta tras esa “casca” dura, impenetrable e pouco posta aos tempos actuais.