Parece unha pregunta absurda, pero, pódese? As imaxes de onte no Estadio de Cornellà-O Prat falan dunha perigosa e triste tendencia nos nosos estadios de fútbol que nos leva a expor outra pregunta: E si Vinicius tiña razón? E si España e os seus seareiros son racistas? Os cánticos de "musulmán o que non bote" ou os pitos ao himno de Exipto falan non xa dunha bancada polarizada e que se cre impune detrás dunha banderita rojigualda, senón dunha sociedade apoderada polo odio e que comportar como unha masa saca o peor de si. Porque individualmente, un por un, o español nin é malo nin ten problemas con ninguén. É até simpático. Pero basta con xuntarnos e atopar unha cancioncilla pegadiza para devolvernos en tribo ás cavernas.

Onte no verde de RCDE Estadium había once futbolistas exipcios e dez futbolistas españois. Polo menos a ollos daqueles que cantaron a graza (que non eran poucos, por certo, pero tampouco eran todos, faltaría máis). E é que Lamine Yamal, o home que nos deu a cuarta Eurocopa de 'A Vermella' con só 16 anos, o que nos leva polo aire ao campionato do mundo e, talvez, o mellor xogador do país nestes momentos, é musulmán, e onte non botou. O seu rostro á saída do terreo de xogo dicía algo distinto.

Nacido en Esplugas de Llobregat, o 10 do Barça xogaba o mércores en casa, pero non ante os seus segundo parece. No seu día puido elixir entre España, Guinea ou Marrocos pola ascendencia dos seus pais e o de Rocafonda elixiu defender a camiseta de España, algo que algúns non lle perdoan, pois Lamine non ten oito apelidos españois. No entanto, si a Lamine desposuímolo de rostro, é un raparigo de 18 anos dos moitos do Xene Z que poboan o territorio nacional, que andan con certa chulería, aire de vándalo, que di "bro" á mínima e con movementos que denotan que ha ese bailecito para TikTok xa o ensaiou. Lamine é, por tanto, un mozo español de cabeza a pés.

A Lamine, como a min, pódenselle reprochar moitas cousas. Pódeselle reprochar que perda un balón cerca da área por dar un taconazo absurdo e que a pelota acabe en gol en contra, como ocorreu ante o Newcastle. Pódeselle reprochar que non atope ao compañeiro nun pase sinxelo, que tente cabriolas imposibles no canto de asociar ou que pida penalti cando nin lle tocaron. Pódeselle reprochar ata que sexa do Barça, cando lle iría mellor en calquera outro club. Pero que sexa negro, branco ou multicolor non é unha cuestión pola que reprender a ninguén, algo que algúns neandertales con bandeira descoñecen e que só lle esixen que coma xamón.

Os que reparten os carnés de español nas bancadas (curiosamente sempre os mesmos, os da pulserita de España e o fachaleco) deberían aclarar quen si pode e quen non pode ir coa selección. Sen ir máis lonxe, onte no once, ademais do citado Lamine, había dous fillos de inmigrantes: Mosquera, alacantino de pais colombianos, e Dean Huijsen, nacido directamente fóra, en Ámsterdam. Moi "españois" non parecen para os estándar do pobo, non. Sumamos baixo control e a Dani Olmo, cataláns e, polo tanto para algúns, independentistas. Barrenetxea é máis vasco que a txapela, osea que tampouco conta. Carlos Soler, Grimaldo, Fornals e Ferran son valencianos, pero igual si falan valenciá tamén caen da chamada dos patriotas. Isto déixanos a un só futbolista ESPAÑOL no once titular: Pedro Porro, natural de Don Benito, Badaxoz. Paréceme apropiado, porque un bo Porro si é todo isto.

Vox, no seu decálogo, garante a "inmediata expulsión de todos os inmigrantes que accedan ilegalmente ao noso país" e que baixo o seu goberno "trasladaremos a mensaxe clara de que calquera inmigrante que chegue ilegalmente nunca poderá regularizar a súa situación en España". A ultradereita fala de realizar un bloqueo naval "que protexa as nosas costas da chegada masiva de inmigrantes ilegais", de "pechar mesquitas", de que os inmigrantes ilegais "non poderán empadroar nin adquirir con iso os beneficios e as axudas correspondentes" ou de "invasións promocionadas". Tomo a Vox de exemplo, pero me valen tamén Falanxe, Aliança Catalá ou similares, quede devandito.

Por todo iso, volvemos á pregunta inicial: Pódese votar a Vox e querer que España gañe o Mundial? Pódese desexar o éxito dunha España chea de mouros, fillos de inmigrantes e independentistas cando crees na teoría da gran substitución? Pódese celebrar os goles de Nico Williams, cuxos pais cruzaron o deserto e chegaron a España saltando o valo en Melilla mentindo sobre a súa verdadeira orixe para conseguir asilo? Pódese sentir alegría polos éxitos de Ana Peleteiro? De Fátima Diame? De Tariku Novales? De Moha Attaoui? En realidade, pódese ser patriota e de extrema dereita? Pódese ser expañol e odiar a outros españois? Pódese organizar un Mundial en 2030 con esta fauna? Non sei si pódese, pero si pódese, pronto quedaremos moi sós e pegando botes.