"Demos unha data para falar; responderon cunha folga": unha galaxia entre patronal e sindicatos do metal da Coruña

Este martes miles ao redor de 18.000 traballadores do sector do metal da provincia da Coruña están chamados a secundar unha folga convocada polos sindicatos CC.OO., UXT e CIG. O obxectivo é tratar de presionar á patronal para negociar dunha vez por todas condicións dignas para os operarios e recapitularlas todas nun convenio colectivo que, critican, está absolutamente paralizado nestes momentos. Os sindicatos animan a acudir en masa a este primeiro día de paro, cos días 26 e 27 de maio tamén no calendatrio de mobilizacións, para dar un golpe na mesa e instar á patronal a tomar moi en serio as súas demandas. Unha patronal que, con todo, manexa os seus propios ritmos e detalla, lonxe de alarmismos, que si van amodo é porque queren ir lonxe. 

"ESTAMOS LONXE. MOI LONXE"

Fontes da patronal, en conversación con Galiciapress, recalcan que até a data só recibiron dúas propostas desde a parte social, enviadas a mediados de xaneiro, recollidas en dúas plataformas: unha de CIG e Comisións Obreiras; outra de UXT, sendo esta última a máis ambiciosa en cuestións como a subida salarial.  

As propostas foron estudadas polos empresarios, que comprobaron como as intencións dos sindicatos eran “revisar máis de 40 artigos do convenio colectivo”, polo que merecía un estudo sisudo de cada unha das reclamacións. Con todo, tras media ducia de reunións, a patronal recalca que até a data “non se fixo ningún tipo de avance nin proposta nin nada” sobre a proposta inicial.

A patronal recoñece que, no escenario actual, as partes atópanse “moi, moi distantes”. “Ancoráronse no solicitado a primeira vez e non presentaron nada”, lamentan, esperando a estas alturas atopar nun punto diferente, tendo en conta a complicada situación xeopolítica na que nos atopamos e que está a arrastrar tamén ás firmas que compoñen o sector. A réplica dos empresarios contemplaba, para amortecer o golpe nesta escalada inflacionaria, un incremento do 3,5% e a revisión do IPC, suxestións que foron “rexeitadas sen ningún tipo de contrapropuesta”. 

“Estamos lonxe. Moi lonxe”, insisten. Fontes sindicais dentro da mesa de negociación constataban a semana pasada en conversación con Galiciapress esa distancia existente, pero por causas ben distintas. As centrais insisten en que “non hai unha negociación” pola ausencia de interlocutores, que os empresarios tratan de dilatar de maneira consciente e premeditada a negociación e que todo responde ao que tachan de “estratexia de desgaste” por parte das compañías, ás que acusan de tentar pospor o diálogo até o mes de setembro.

Desde a patronal negan eses extremos e recalcan que “fronte ás valoracións” están “os feitos”. “Estabamos dispostos a pactar xa un incremento salarial para este ano para que as persoas traballadoras puidesen estar tranquilas e avanzar no que é o contido do convenio colectivo. Evidentemente, aí non hai ningún ánimo de dilación, porque xa atenuabamos a dilación principal, que é o incremento salarial, e seguir avanzando no resto de cuestións que existen respecto do convenio colectivo, que son diferentes do incremento salarial”, relatan.

Na mesma liña, negan que fose darse ningún tipo de parón, senón que a proposta buscaba “esperar un pouco” a fin de ver si aclarábase o escenario internacional, conscientes de que o impacto da guerra condiciona os prezos do material, os combustibles e a enerxía. “Si mañá Trump pon fin á guerra, empezamos a negociar mañá”, aseveran, subliñando que, “en canto houbese un pouco de estabilidade sentariámonos/sentariámosnos a analizar o resto das cuestións do convenio fóra do económico”. 

No peor dos escenarios, din, de estirar no tempo o conflito bélico, a data límite sería o mes de setembro, onde se retomaría o diálogo. “Esa proposta era partindo da base de que as empresas xa asumían un incremento económico e con garantía de poder adquisitivo porque había unha revisión do IPC”, insisten, puntualizando que esta circunstancia tería que ser unha proba de “vontade de querer avanzar” evidente para os sindicatos.

UNHA POSTURA INAMOVIBLE?

Con todo, a patronal manifesta que, aínda que a inestabilidade é relevante, “o principal obstáculo que temos a día de hoxe é unha parte social” que, polas súas pretensións, entre as que destacan un incremento salarial a tres anos (por encima do 13% a proposta de UXT; do 9% segundo CIG e CC.OO.) ou un recorte á xornada de en torno ao 6,5%, resultan pouco realistas se, ademais, perséguense outros obxectivos como o “aumento xeneralizada de todos os permisos retribuidos recolleitos no Estatuto dos Traballadores e no convenio colectivo”. 

“É unha demanda sumamente ambiciosa”, recoñecen, o que dificulta o acordo de primeiras, pero a patronal ábrese a tender pontes se os sindicatos rebaixan sensiblemente as súas expectativas e “aterran” esas pretensións “en aras de poder alcanzar un acordo” ante unha “postura totalmente inamovible”. “Entendemos que en todo convenio colectivo debe haber avances, melloras en dereitos e para as persoas traballadoras. Queremos que así sexa, pero queremos que sexa sostible e asumible para as empresas do sector, non algo utópico e totalmente inalcanzable no seu cumprimento”. 

Hai que considerar que este convenio comprende unha gran cantidade de traballadores de ámbitos que van desde os estaleiros até os talleres de coches, o que fai aínda máis complicado conxugar a todas as voces que presentan necesidades tan distintas segundo as súas circunstancias. “Aquí hai empresas con máis de 500 traballadores afectados polo convenio e empresas pequenas, autónomos cun ou dous empregados”, inciden, á vez que apostilan que se dan circunstancias como o absentismo, cun índice, din, “moi alto”, que están a complicar aínda máis a viabilidade dalgunhas compañías e impiden poder abordar asuntos como a rebaixa da xornada anual. 

“Todo isto son cuestións que preocupan aos empresarios”, descobren, precisamente nun momento onde non falta carga de traballo, senón man de obra para poder asumir todos eses encargos. A necesidade de establecer un marco con condicións dignas e atractivas para os operarios é o gran obxectivo conxunto, pero coa falta de persoal os empresarios asumen que “coa demanda que hai de servizos, cada vez máis nos pomos a soga ao pescozo”.

SEN DATA PARA NEGOCIAR

A folga deste martes non fai máis que emborronar aínda máis o panorama, porque a patronal entende que “a única maneira de alcanzar un convenio colectivo é a través da negociación, a través do diálogo e a través do avance”. “Consígnalas como ‘non hai convenio sen conflito’ non as compartimos. A única maneira de poder alcanzar un punto de encontro é estar sentados, sendo coherentes co que dicimos e facemos”, salientan, á vez que convidan os sindicatos a levar as súas propostas “encima da mesa” e que estas poidan ser tratadas para alcanzar “un punto de encontro co que asinar o convenio”.

No entanto, “neste momento no que estamos tan separados”, cren que a folga non será beneficiosa para ninguén porque “non vai axudar porque non é a vía para poder alcanzar ese punto de encontro”. 

Tampouco hai hoxe unha reunión no horizonte, pois a patronal sostén que non recibiron ningún tipo de resposta á súa última proposta de reunir o próximo 28 de maio. “Antes de que fixesen ningún tipo de convocatoria propúxose o día 28 para unha nova reunión. Os sindicatos nin sequera molestáronse en contestar nin que si nin que non nin expuxeron ningunha reunión alternativa. A resposta foi unha convocatoria de folga”, resolven.