Cuba está a ser noticia tanto polos problemas estruturais que esconde —derivados dun modelo político e económico obsoleto— como polas ameazas imperialistas de Donald Trump. En relación cos primeiros, pouco hai que engadir ao que xa se sabe: en Cuba a escaseza é a norma e afecto aos alimentos, os medicamentos, a enerxía, as subministracións básicas, os materiais de construción... Escaseza que, en gran parte, débese ao criminal bloqueo ao que Estados Unidos está a someter á illa caribeña e que xa dura seis décadas. Un bloqueo que vai contra o dereito internacional e a soberanía dun país, sen que, pola súa banda, consiga o obxectivo de derrubar o réxime castrista.

Como argumentos xustificativos deste acto criminal, a administración Trump utiliza, tal e como afai, hipóteses falsas e multitude de mentiras, por exemplo que Cuba ameaza a seguridade de Estados Unidos e pon en serio perigo a democracia en Latinoamérica. En relación con isto último, basta con botar unha ollada aos réximes que actualmente gobernan na práctica totalidade dos estados centroamericanos e en moitos de Sudamérica para darnos conta de que neles gobernan ditaduras cando non réximes autoritarios, como sucede, por exemplo, co Salvador, Honduras, Guatemala, Nicaragua, Haití, Chile, Perú, Paraguai e Arxentina. Gobernos con claros déficits democráticos pero que, coa excepción de Nicaragua, contan co apoio legitimador de Estados Unidos.

O outro argumento é a seguridade en Estados Unidos, que o réxime cubano estaría a pór en risco. De verdade alguén cre que Cuba ameaza a seguridade de Estados Unidos? Máis ben parecería, polo que estamos a saber, que o maior perigo para a democracia, a liberdade, o progreso e a seguridade en Estados Unidos atópase no seu interior: nunha administración liderada por un neofascista que, contando co apoio dunha oligarquía, está a levar adiante unha serie de medidas que tanto atentan contra a liberdade e os dereitos humanos como tratan de frear o exercicio da democracia —#considerar, por exemplo, os intentos de Donald Trump por impedir que a poboación inmigrante, pero residente en Estados Unidos desde hai anos, poida votar nas próximas eleccións ao Congreso e ao Senado para así impedir unha posible vitoria do Partido Demócrata—. O instituto V-Dem de Suecia —unha das fontes máis solventes á hora de cualificar o estado dos gobernos do mundo— xa non considera a Estados Unidos unha democracia liberal e sitúao ao nivel dos de Hungría ou Turquía, por obra e graza do seu presidente Donald Trump, que é quen realmente ameaza a democracia e a seguridade en Estados Unidos e en Latinoamérica.

En relación coa situación interior na illa caribeña, non se pode negar que Cuba esconde grandes déficits democráticos desde hai xa varias décadas. Déficits democráticos que, a pesar diso, non son equiparables ás terribles ditaduras que padeceu Latinoamérica durante décadas e que ameazan de novo, se temos en conta o dubidoso pedigrí democrático dos líderes políticos latinoamericanos que apoia Donald Trump —Javier Milei, Nayib Bukele, Nasry Asfura, Santiago Peña, Luís Abinader, José Antonio Kast, Jair Bolsonaro—. Déficits democráticos que durante décadas os dirixentes castristas lograron amortecer sobre a base dun estado de benestar pioneiro en Latinoamérica e moi superior, por exemplo, ao de Estados Unidos. Un estado de benestar que agora está en crise, o que fai que os déficits democráticos e a falta de liberdades vólvanse máis evidentes.

Neste marco de crise sistémica, a agresión imperialista de Estados Unidos non é aceptable porque, como sinalaba, non busca a democracia e a liberdade en Cuba, atenta contra o dereito internacional e non respecta a soberanía dun país. Doutra banda, non resulta difícil facer unha idea do que podería supor para os cidadáns cubanos que triunfen as intencións expresas da administración Trump: Cuba volvería a un sistema político parecido ao que tiña cando gobernaba Fulgencio Batista, cando a illa era «As Veigas de Latinoamérica» e os ricos —unha minoría— e os pobres —a maioría— «vivían en mundos separados».

Velaí por que considero xusta e necesaria a solidariedade co pobo cubano: para evitar que retroceda aínda máis e, tamén, para que non haxa un posible baño de sangue se finalmente Estados Unidos tenta trasladar a Cuba a «experiencia venezolana». O pobo cubano, como todos os pobos do mundo, ten dereito a ser o auténtico protagonista do seu destino.