A esquerda da esquerda e a xenerosidade dos seus “protagonistas”

Que a esquerda situada á esquerda do PSOE anda descolocada é obvio. Só hai que ver os resultados obtidos nas eleccións autonómicas: coa excepción de Estremadura, en Aragón e na última cita en Castela e León quedáronse sen representación. Desapareceron cuns resultados para levar as mans á cabeza. Tantos partidos coa mesma ideoloxía reflicten unha división que só se entende desde o egoísmo e a prepotencia de manter “chiringuitos” para controlalos, pensando unicamente en conservar o poder e, sobre todo, os cargos.

Visto como transcorre o panorama desa esquerda, as alarmas soaron con máis forza. Ademais, partidos da ultradereita como o liderado por Alvise, no caso de Castela e León, duplicaron o número de votos a Podemos. Este comportamento deixa moito que desexar: dise unha cousa e faise outra. Cando ocorre iso, moitos votantes danse conta e, ante a decepción, ou quedan en casa ou cambian o voto.

Gabriel Rufián, un político de ERC cuxa evolución foi mellorando, lanzou hai xa algúns meses a proposta de unidade das esquerdas para frear á ultradereita de VOX e á dereita do PP (este último escorado, por conveniencia, cara ás teses de VOX). Na primeira iniciativa, coa presentación en Madrid do posible proxecto de “unidade”, as dúas protagonistas de Podemos —con permiso de Pablo Iglesias— nin acudiron ao acto nin estaban dispostas a sumar ao proxecto, que, por suposto, encabezaría o propio Rufián. Os resultados das últimas eleccións fixéronlle pensar que, ou fan algo, ou seguirán perdendo cada vez máis presenza territorial, algo que non se poden permitir.

Así que Irene Montero, onde antes dicía unha cousa, agora afirma a contraria, e aquí paz e mañá gloria. Xa se sabe que en política non hai liña recta e que as matemáticas non sempre son exactas, senón que dependen das circunstancias que lles toca vivir aos protagonistas da historia.

Que Sumar foi un invento errado desde o seu inicio está á vista, aínda que dentro das súas filas conta con persoas válidas, preparadas e coherentes. Agora ben, o papel xogado pola aínda vicepresidenta do Goberno, ministra de Traballo e “líder” de Sumar acumulou erros de vulto que non se poden ocultar. Yolanda Díaz estivo mandando con certos toques autoritarios, enmascarados cun cambio de imaxe e de status. Aí equivocouse: as súas viaxes, algún non xustificados, acompañada da súa filla coma se tratásese dunha viaxe de turismo, non foron moi apropiados. Non se pode criticar e despois actuar sen ética.

En plena situación bélica, na que Estados Unidos e Israel bombardean Irán (e tamén o Líbano por parte de Israel), co papel que está a xogar neste conflito o presidente Trump —quen, por certo, sempre que ten a oportunidade critica duramente ao presidente do Goberno do que ela forma parte—, decide asistir á entrega dos Óscar coa escusa de “apoiar” ao cine español, cando non é ministra de Cultura, senón de Traballo. O glamour de relacionar coas estrelas parece fascinarlle. É o seu último acto de glamour como cargo público? O certo é que foi un gran erro, na forma e, sobre todo, no momento, claramente inoportuno.

Díaz, segundo afírmase, non estaría incluída no posible acordo do proxecto de “a esquerda á esquerda do PSOE”. Nin a quere Rufián, nin moito menos Montero, e tampouco Pablo Iglesias. Agora queda por ver como reacciona Esquerda Unida ante este proxecto “plurinacional das esquerdas”. Deixarán o protagonismo a outros? Mentres Rufián foi gañando simpatías, algúns recorrerán á hemeroteca das súas intervencións no Congreso nos seus inicios, que son moi reveladoras. Tampouco hai que esquecer a posición do seu partido, ERC. Sacrificará Junqueras as siglas da súa formación para salvar á esquerda ou frear á ultradereita? Parece pouco probable, xa que bastante ten coa batalla interna no seu partido.

Haberá que estar atentos a como evolucionan os acontecementos: se os egos, as parcelas de poder e os cargos deixan paso a un proxecto común da esquerda, onde a xenerosidade de todos póñase sobre a mesa, sen protagonismos individuais. Farase? Por que non?

Hai un refrán que di: “Ao dar, recibimos; ao aferrarnos, perdemos”. Pois iso.

Carmen P. Flores