“O que o médico yerra, tápao a terra”

Hai moita xente que está a reivindicar constantemente os seus dereitos, e adóitase esquecer das súas obrigacións. Van sempre á vez e son inseparables, aínda que algúns crean que só teñen dereitos. Nesa elección tan persoal, egoísta e fóra da realidade, esquécense de que toda acción ten consecuencias, unhas palabras que ninguén debería esquecer, no persoal e no profesional.

Todos os traballos e profesións son necesarios na vida diaria, pero algunhas, as que teñen que ver coa saúde da xente, son outra cousa, porque está en xogo, en moitos casos, a vida da xente. Non é un tema calquera e os profesionais teñen que coidar de salvalas, porque así o elixiron; non poden esquecer das súas obrigacións. Non sempre sucede así, porque algúns llo toman como un traballo máis; non o é.

Os médicos levan tempo reivindicando melloras laborais; teñen dereito, pero eses dereitos terminan onde empezan os dereitos dos enfermos a ser atendidos, que son lexítimos. A diferenza é que, nalgúns casos de enfermidade grave, caso de cancro, vailles a vida e con iso non se xoga, aínda que algúns o estean facendo; casos hai demasiados.

Non hai tantos días, os médicos realizaron uns días de folga. As consecuencias: anuláronse visitas aos especialistas, cuxos pacientes levaban meses esperando. Probas suspendidas e moitas operacións seguiron o mesmo camiño. Esta semana de folga vólvese á mesma situación; é máis, suspéndense operacións de cancro. Coñecemos varios casos, pero explicarei o dunha persoa de 80 anos, á que lle diagnosticaron o mes de novembro un cancro de colon. Como chegaba decembro, por iso do “nadal” e as vacacións dos especialistas, dixéronlle que o chamarían para operalo e facerlle as probas correspondentes. En xaneiro preguntou pola súa situación. Resposta: que estaban niso. Chamárono a finais de xaneiro para darlle cita co cirurxián. Tivo a mala sorte de que o día da visita, cando xa estaba dentro do hospital, chámanlle para comunicarlle que se anula a cita pola folga médica. Dez días despois, teñen a cita na que lle comunican que ten que ser operado, que lle chamarán para as probas. Días despois notificáronlle os días das probas; en dous días facíanlle todas. Cando lle realizaron a nova colonoscopia, ao día seguinte notificáronlle que a intervención cirúrxica sería o día 20 de febreiro. Pasou só un día cando se produce outra chamada para comunicarlle que se suspendía a intervención porque había convocada folga de médicos e que lle darían nova data, que non deron.

Un cancro de colon non é un arrefriado, é algo grave, e o sufrimento da persoa que o sofre é importante; ten medo (os seus familiares tamén). Habería que ter un pouco de sensibilidade e respecto polas persoas que o sofren. Segundo din, “as operacións de cancro de colon en Catalunya considéranse prioridade máxima (prioridade 1), polo que deben realizar en prazos moi breves, xeralmente dentro do primeiro mes”; teñen circuítos preferentes para levar a cabo a intervención. Non é o caso desta persoa, que leva catro meses esperando. A operación á que debía ser intervido suspéndese por unha folga de médicos. De verdade priman os dereitos dos médicos por encima da vida das persoas? Pois creo que non, porque aos médicos ninguén lles obriga a que estuden medicamento; é voluntario, elíxeno, o que significa que o fan para salvar vidas, aínda que as persoas teñan 80 anos. A verdade é que o que está a suceder na sanidade catalá (no resto de España, nalgunhas comunidades autónomas tamén) dá que pensar. Empeorou desde a pandemia. A xente quéixase de que os centros de saúde están baleiros e as visitas aos médicos de cabeceira cada vez son máis longas, até unha semana no mellor dos casos.

O hospital no que están a facer esperar 4 meses a este paciente de cancro de colon é o de Bellvitge, que conta con bos profesionais, aínda que algunha insensibles fronte ao sufrimento dos enfermos. Primar os temas profesionais sobre a vida das persoas non é que sexa a mellor opción. Hai cousas que non se poden explicar: non operar unha enfermidade grave porque hai que ir á folga é incomprensible. Dicía Mahatma Gandhi que “O que o médico yerra, tápao a terra; inmoral tratar de escapar das consecuencias dos actos propios”. Dereitos todos para os profesionais médicos, obrigacións tamén, e pensar que os pacientes tamén teñen os seus. Hai un refrán popular que di: “O que o médico yerra, tápao a terra”.