A evidencia do Rei Canoto e a prepotencia do emperador Trump

Este verán de 2026 cumpriranse 1.026 anos da invasión viquinga a Inglaterra, baixo o mandato dun viquingo valente chamado Canoto. Iso significou o inicio da súa aventura para converter en rei de Inglaterra. Tal era a súa ambición que o viquingo Canoto conseguiu ser coñecido como o rei Canoto o Grande. Chegou a gobernar un vasto imperio, con dominio sobre Inglaterra, Dinamarca, Noruega e parte de Suecia, ata que en 1035 chegoulle a hora de partir ao Valhalla, onde Odín chamáralle, guiado polas valquirias para telo máis cerca.

En máis dunha ocasión, o rei Canoto preguntouse onde estaba o verdadeiro poder, porque el estaba convencido de que o posuía despois das súas grandes conquistas. Segundo conta unha antiga lenda, o rei Canoto estaba a camiñar pola beira do mar (este fora un gran aliado nas súas viaxes e triunfos nas súas conquistas). O seu corte seguíao cunha reverencia desacertada (algo pelotas eran), dicíndolle que a súa poder era tan grande que mesmo podía dar ordes ás ondas.

Como a ninguén lle desgustan os halagos, pero parvo non era, pediu que trouxesen o seu trono á praia, e alí sentou. Unha vez ben asentado, mandou que as ondas deixasen de subir, cousa que non sucedeu: as ondas continuaron arremetendo contra a praia, a area e até contra os pés do rei. Canoto, vendo o inútil da súa decisión, respondeu os presentes: “Saiban todos os homes cuán oco e despreciable é o poder dos reis. Porque ningún é digno do nome senón Deus, a quen obedecen o Ceo, a Terra e o mar”. O rei Canoto emitiu unha orde contra as ondas para demostrar aos do seu corte que a verdadeira fonte do poder era Deus, a quen as ondas obedecen.

Volvendo ao século XXI, o rei actual é Donald Trump. Nese afán de quedar porque o di el, con todos os territorios aos que lle poida sacar bos réditos económicos —ben de maneira directa ou a través das “concesións” aos seus amigos ricos, empresarios aos que a avaricia nunca se afasta—, pagando comisións, decidiu que iso do cambio climático é mentira; cousa dos izquierdosos, comunistas e demais. El está por encima de todo, así o demostra coas decisións temerarias que está a tomar, coa adulación dos que ten ao seu ao redor, convertidos nun coro dubidoso.

O presidente Donald Trump presentou fai tan só uns días o seu importante e perigosa redución de medidas federais sobre o cambio climático como unha vitoria política sobre a axenda ambiental “radical do Partido Demócrata”. Este anuncio, que só se entende en clave de negocio, está a ser un dos movementos máis significativos do seu segundo mandato. Para Trump, afirmou que revogaba “unha declaración perigosa” da era Obama que mantiña que a contaminación prexudica a saúde pública e o medio ambiente.

Durante case 17 anos, Estados Unidos utilizou a constatación científica como base legal para establecer políticas dirixidas a reducir as emisións dos automóbiles, centrais eléctricas e fontes de gases de efecto invernadoiro que quentan o planeta. Para o presidente, “esta norma radical converteuse no fundamento legal da Nova Estafa Verde”. O rei Trump cualificou o cambio climático de “engano” e estafa e, como un gran sabio, desestimou a base científica que sustenta a norma da era Obama en calquera declaración que ten a oportunidade de facer, e en máis dunha ocasión parece unha declaración de vitoria sobre os seus opoñentes, os demócratas e os grupos ambientalistas.

Para moitos, a decisión desta semana é o maior acto de desregulación na historia de Estados Unidos. Non hai que esquecer que Trump retirou a EE. UU. do Acordo de París sobre o Clima, un pacto entre países de todo o mundo para reducir as emisións e abordar o aumento do nivel do mar, os desastres naturais e outros problemas exacerbados polo quecemento global, situacións que se están producindo cada vez con máis asiduidade e magnitude. Pero iso non lle importa ao rei. Non esquezamos que Estados Unidos é o segundo país que máis contamina.

Negar a evidencia, á parte de ser necio, é un signo desa prepotencia que sempre mostrou ao longo da súa vida profesional e política.

A diferenza co rei Canoto (unha persoa primitiva) é que a evidencia de non parar as ondas fíxolle recapacitar sobre até onde chega o poder dos gobernantes. Di un refrán popular que “todos os cerebros do mundo son impotentes contra calquera estupidez que estea de moda”.