#Pegar un tiro no pé

Os sucesivos procesos electorais, con eleccións anticipadas por primeira vez en autonomías como Aragón ou Estremadura, que arroxaron resultados similares nas mesmas, reflicten unha futura tendencia nas próximas convocatorias que se aveciñan, e cunha irrelevancia da esquerda real, debido principalmente aos egos dos seus líderes, que o único que conseguen é lastrar o seu propio proxecto político, algo que xa vén sendo tradicional na esquerda española. 

As eleccións de Aragón, son unha táctica política do Partido Popular, un tanto errática, que non está a dar os resultados desexados por parte dos conservadores, nin tampouco dos socialistas, cunha perda de dous deputados do Partido Popular, e un descenso de 5 escanos para o PSOE, aumentado o dobre de deputados a formación ultradereitista de Abascal, pasando esta de 7 a 14 asentos nas Cortes de Aragón. Tanto os conservadores, como os socialistas, son o reflexo dun bipartidismo desconectado da realidade social, con tácticas e ambicións electorais na loita polo poder, e unha corrupción estrutural, e galopante que afectan ás dúas formacións clásicas. 

Devandita situación é percibida pola sociedade cunha desafección cara ao sistema político no seu conxunto, e unha derechización do electorado, onde VOX é o gran beneficiario, xa que actualmente o clima de polarización da poboación española, e a falta de pedagoxía da clase política, pero tamén da súa contorna mediática, só fai favorecer o auxe da extrema dereita, onde a cidadanía non se ve reflectida no bipartidismo, nin tampouco ven que sexa a alternativa, nin a solución aos seus problemas: como a vivenda, a perda de poder adquisitivo, o emprego precario ou o cambio climático, por citar só algúns exemplos. Os cálculos estratéxicos do Partido Popular, e de Núñez Feijóo, só buscan afianzar un liderado, que é débil, ante un Pedro Sánchez rochoso, e que o mesmo leva tempo na UCI, cos seus terceiros orzamentos sen aprobar, sendo este motivo dabondo para a súa dimisión, aínda que é potestade do mesmo convocar eleccións. 

O bipartidismo quedará moi tocado nos próximos comicios en Andalucía e Castela/León, esa é a tendencia das sondaxes, e posiblemente esteámonos equivocando de inimigo, xa que non só sería a ultradereita, se non unha loita polo poder das dúas formacións maioritarias que utilizan as traxedias, e a corrupción do outro, para conseguir réditos electorais á conta dunha cidadanía que ve impasible como socialistas e conservadores moven as súas fichas nun taboleiro de xadrez, onde os cidadáns son simples peóns. Pero que non se engane o señor Feijóo, no caso de que chegase a gobernar, polo demais algo lóxico en democracia, quedará posiblemente unha lexislatura envelenada, e non apta para cardíacos.

Algúns tertulianos e tertulianas, -porque isto non vai só de políticos- só conseguen botar máis leña ao lume, tanto en medios de comunicación, como en redes sociais, con posicións moi radicais, e pouco pedagóxicas cara a unha sociedade xa de seu moi dividida. Despois moitos entendidos na materia, non asumirán o seu parte en todo isto, azuzado por un ambiente entre as dúas formacións clásicas, onde o argumento facilón será que a culpa é da ultradereita, sen buscar responsabilidades polo auxe da mesma, cando entre eles son incapaces de chegar a unha gran coalición de goberno que beneficie a toda a cidadanía, é dicir, pensar en clave de país, que é o mellor argumento que ten a formación de Abascal, para desbancar tronos engreídos nos partidos maioritarios, que tanto lla dado durante todos estes anos co bipartidismo decadente ao que chegamos. 

As condicións que tivo que asumir o actual presidente do Goberno para seguir na Moncloa, serán parecidas ás que lle expuxen VOX nun futuro, ao señor Núñez Feijóo, e ás que terá que dicir que si, se quere gobernar. Señor Feijóo, se o problema da Dana era un cuestión de "liderar a comunicación", non sei por que non ía aceptar as condicións do líder da ultradereita, señor Abascal. As ambicións persoais de poder, son menos exixentes que as de plasmar un proxecto político, vostede por idade, está nesa fase, algo moi lexítimo, outra cousa moi distinta é que a cidadanía o quixese entender, que non é o mesmo que non entendelo. A río revolto ganancia de pescadores.