Morrer en urxencias do SERGAS

Á sanidade pública non lle pedimos a inmortalidade, pedímoslle atención de calidade -hai unha manifestación de SOS Sanidade Pública para reclamar isto o domingo- e, chegado o caso, unha morte digna.

Unha das primeiras leccións que aprendes nunha redacción é que non todos os mortos son iguais.  

Importan máis 40 mortos nun accidente de tren en Andalucía   que 50 afogados entre Libia e Malta ou que 19.000 nenos mortos en Gaza. 

Pregunta narcisista, falarán de nós os xornais cando morramos?

Un dos factores crave para a relevancia informativa da nosa morte será o onde. Se morremos en cama, temos moitas menos posibilidades de protagonizar un titular que se morremos nun paso de peóns.
 

Estatisticamente, existen moitas posibilidades de que vostede e eu morramos nun hospital do SERGAS. O cal non nos debese conceder moitos puntos extra porque é así como morren a maioría dos galegos. Nunha habitación dun hospital público, sedados polos médicos e rodeados de familiares e amigos.

En teoría, lugares e circunstancias máis excepcionais deberían conceder á nosa morte un plus informativo. Por exemplo, se morremos nun corredor de urxencias despois de agonizar durante horas esperando atención médica. 

Así morreu este mes unha anciá nun hospital do SERGAS en Ferrol. Tres horas en urxencias sen que a vise un médico. 

Cando, tras moito suplicar, o seu fillo logrou que un galeno saíse ao corredor para botarlle un ollo, metérona en box de observación e inmediatamente certificaron o deceso.

É probable que vostede estéase decatando agora, pois o caso non tivo moito percorrido informativo. Polo que sexa, non chegou á portada de ningún xornal en papel e non saíu en ningún Telexornal.

Iso si, o fillo logrou que a súa queixa tivese eco na edición comarcal dun xornal e ao día seguinte a xerencia do SERGAS desculpouse pola tardanza. De paso, a xerente apuntou que, dada as circunstancias clínicas da señora, a súa morte era "probablemente inevitable".

A señora xerente do SERGAS en Ferrol parece que anda bamba en Metafísica, que non en Medicamento, pois é doutora. As mortes non son probablemente inevitables, son inevitables, a secas.  

Á sanidade pública non lle pedimos a inmortalidade, pedímoslle atención de calidade -hai unha manifestación de SOS Sanidade Pública para reclamar isto este domingo- e, chegado o caso, unha morte digna. Que son dous das cousas que a sanidade pública negoulle a Josefa Martínez Yañez.

De quen é a culpa?  Dos urgenciólogos non, pódese argumentar, pois eles non teñen a culpa do que o SERGAS tachou de "situación puntual de elevada sobrecarga asistencial". É dicir, que non houbese médicos suficientes para tantos enfermos. Por certo, tan puntual non é, pois en 2018 morreu outra persoa en urxencias en Ferrol. 

A culpa tampouco sería da xerente da EOXI, pois, tamén se pode argumentar, ela non pode sacar da manga os médicos que tanto necesitamos os galegos.

Tampouco sería do actual presidente da Xunta, pois por moito que lle suba o orzamento ao SERGAS tampouco pode facer brotar da nada médicos de hoxe para mañá. 

Aínda que o problema non vén de agora, poida que a culpa tampouco sexa dos antigos gobernantes da Xunta e España porque cando executaron aqueles recortes - que impediron que se contratasen suficientes sanitarios, envellecendo o persoal de médicos do SERGAS até tal punto que agora é moi difícil rexuvenecela-  non tiñan alternativa, dado que o diñeiro público había que dedicalo a rescartar aos bancos ou todo o sistema colapsaría.

Un daqueles rescates bancarios foi para salvar ás caixas. Gastámonos 9.000 millóns en reflotar o que hoxe é Abanca. Desde a súa privatización, Abanca xerou 5.000 millóns de beneficios. Esta cantidade é, aproximadamente, xusto todo o orzamento anual dese SERGAS que lle fallou a Josefa. 

Ah, por certo, daqueles rescates e destes beneficios tampouco se fala na prensa.  Polo que sexa tamén. 
 

E é que ao final, se nos deixamos convencer,  todo nos acabará parecendo “probablemente inevitable”. Non terá sentido queixar ou escribir sobre iso. Nin sequera sobre morrer en Urxencias do SERGAS sen que véxache o médico.