Vieites, líder da patronal: "Venezuela é un mercado marxinal, pero con Escotet pode ser unha oportunidade"

Apenas pasaron dez días desde que Estados Unidos, nun ataque militar sen precedentes, derrocase a Nicolás Maduro á fronte do Goberno de Venezuela e anunciase a intervención do país Suramericano. Aos poucos fóronse disipando o fume e o po desta operación que provocou un sismo con réplicas en todo o globo incluída, Galicia, onde Juan Manuel Vieites, presidente de Confederación de Empresarios de Galicia (#CEG) manifesta que os empresarios galegos viviron as últimas horas “con prudencia” e “preocupación moderada”, á vista do escenario de “inestabilidade internacional” que se abría non só en Venezuela, senón no conxunto de América Latina e a nivel global. 

UN MERCADO "MARXINAL"

Aínda que Vieites suxire que esta é unha liña similar á expresada pola CEOE nos últimos meses, o presidente do empresario incide que o impacto sobre a economía galega é “limitado, case residual”, pois o volume de exportacións e importacións non é comparable ao que existe con outros países, de modo que “non supón un risco significativa para un conxunto da economía galega”, aínda que a CEG comparte a “inquietude” de todo o ámbito empresarial e social por derívaa que todo iso pode ter a nivel xeopolítico. 
 

“Tensións políticas, volatilidade enerxética, co exemplo do petróleo, e a falta de seguridade xurídica en determinados mercados”, enumera Vieites, son algunhas das preocupacións da patronal polos “efectos indirectos relevantes sobre os custos, sobre o investimento e sobre a confianza” que poden derivar da inxerencia estadounidense en Venezuela, apostando pola “estabilidade institucional” e o “respecto ás regras internacionais”.

Desde a CEG botan man dos datos que deixou 2024 para explicar a relación existente entre Venezuela e España, destacando as importacións por valor de 1,45 mil millóns de dólares, cun gran peso dos combustibles, importantes para compañías como Repsol, que agora temen que estas materias primas vólvanse aínda máis volátiles nos mercados. 
 

Nas exportacións, coas cifras do 2025, no dez primeiros meses do ano rexistrouse un descenso do 27%, até situar un pouco por baixo dos 150 millóns de euros, reflectindo así o escaso valor que viña tendo Venezuela e que agora podería cambiar se Estados Unidos, como parece, termina avogando pola entrada de capital estranxeiro.
 

Para Vieites as claves na economía galega pasan por “reforzar a competitividade e evitar dependencias estratéxicas para protexer o crecemento económico e o emprego en Galicia”. Con Venezuela as exportacións galegas entre xaneiro e outubro de 2025 roldaron os 28 millóns de euros, sendo A Coruña, coa importancia que até agora dera Inditex ao comercio en Venezuela, o principal punto de saída. O camiño inverso era moito menor, sen chegar aos 700.000 euros, con produtos que van desde peixe até aluminio.
 

“Galicia ten un superávit comercial global moi sólido; Venezuela representa unha fracción moi pequena do total, un mercado marxinal para a economía galega”, refire Veites, xa que entre o importado e os exportado queda un balance positivo de case 5.000 millóns de euros só no primeiro semestre do ano pasado.
 

JUAN CARLOS ESCOTET E AMANCIO ORTEGA, Os MÁIS INTERESADOS EN VENEZUELA

A pesar de todo, hai empresas galegas que seguen con moita atención todo o relativo ao país baixo a dirección de Delcy Rodríguez. Un dos sectores máis preocupados é o da banca, con entidades como Abanca preocupadas polo desenlace que pode ter o conflito. A compañía que dirixe o hispano-venezolano Juan Carlos Escotet ten moito que dicir neste contexto, pois Banesco, en mans do empresario, é o banco privado máis importante do país, onde hoxe a actividade financeira está sometida a un proceso de “controis, inflación, restricións operativas”, segundo relatan desde a CEG, que subliña a monitorización que está a realizar o Goberno de España. 

Os lazos de Escotet van máis aló de Venezuela, chegando até Panamá ou Miami. Preguntado sobre si o feito de que o presidente de Abanca teña influencia ao carón e ao outro do Atlántico pode resultar beneficioso, Vieites cre que pode ser “unha oportunidade” para a economía galega. “Abanca sempre apostou por Galicia dunha maneira significativa, e agora mesmo co norte de Portugal, estendendo a súa actividade dunha maneira importante a todo o resto de España”, recalca, reafirmando que o contexto actual en Venezuela pode marcar as “decisións de investimento” e os “acordos comerciais” nos próximos meses, aínda que “a folla de ruta aínda está por marcar” polas dúbidas que segue expondo Trump sobre a xestión de Venezuela a través dos herdeiros do chavismo. 

Mención á parte merece Inditex, que fixera unha aposta importante en Venezuela co franquiciado do Grupo Fortuna Retail. En Caracas atópase a tenda máis grande da compañía de Arteixo en toda América Latina, dando conta das previsións que manexaba a familia Ortega neste mercado. Agora, o horizonte que se abre é incerto, aínda que Vieites descarta que a situación sexa comparable á que se deu coa invasión rusa de Ucraína, obrigando a Inditex a pechar as súas tendas en Rusia.
 

“Non creo que sexa o mesmo escenario”, matiza o presidente da CEG, marcando distancia entre a guerra aberta en Europa coa intervención en Venezuela. “Entón foi a UE a que tomou unha serie de medidas que afectaron as empresas, que tamén teñen que facer os seus deberes. Neste caso non vai por aí, senón por unha cuestión de inestabilidade política e dunha xestión eficaz e eficiente desde o punto de vista comercial e económico”, razoa. 
 

A FIABILIDADE DE ESTADOS UNIDOS E OUTROS MERCADOS

No que non ten dúbidas Vieites é no feito de que Estados Unidos, a pesar de protagonizar un cambio de paradigma no primeiro ano de presidencia de Trump coa súa política arancelaria e as ameazas constantes a territorios como Venezuela ou Groenlandia, segue sendo un mercado interesante para as empresas galegas. 
 

“Desde logo”, sostén, “segue sendo un gran mercado porque hai sectores e empresas de Galicia que seguen funcionando no mercado estadounidense”. A CEG argumenta que, a pesar da polémica dos aranceis, “o tecido empresarial ha sabido acomodar maioritariamente á situación” e “fixéronse os deberes” a medias entre as firmas, os distribuidores e os partners do mercado norteamericano.
 

Así, o efecto dos aranceis foi “menor ao esperado” e Vieites confía que no futuro os produtos galegos, como o viño, por exemplo, sigan tendo “pegada” neste ámbito ao ser “de máxima calidade”, algo que valora moi positivamente o consumidor americano.  ´
 

A pesar de todo, á vista do panorama actual desde a CEG non queren anteojeras que lles impidan mirar cara a novos mercados, aínda que o seu presidente referenda que Europa segue sendo o elemento dinamizador do comercio exterior galego. “É na Unión Europea onde as empresas teñen o seu gran mercado”, insiste Vieites, que non se pecha a explorar vías en auxe tanto a nivel iberoamericano como en África ou Asia “dependendo dos sectores”.

#SMI E XORNADA LABORAL

Xa no relativo á actualidade nacional, Vieites móstrase contrario á proposta do Goberno de España de subir o Salario Mínimo Interprofesional (#SMI) un 3,6%, até os 1.221 euros mensuais por catorce pagas, sen tributación no IRPF. Para o presidente da CEG esta é unha nova mostra do “intervencionismo do Goberno” nun momento onde piden “responsabilidade institucional e diálogo real” para abordar as propostas en materia laboral “cando existen convenios colectivos que se están adaptando á realidade de moitas pequenas e medianas empresas” e “micropymes que xa operan con marxes bastante axustados”. 

“As melloras en dereitos laborais deben ir acompañadas de incrementos en produtividade e en adaptación progresiva, non de imposicións abruptas que poidan desincentivar a creación de emprego ou comprometer a viabilidade de moitas pequenas empresas. Temos outros problemas maiores”, considera Vieites, que volve empuñar a espada das taxas de absentismo laboral, un capítulo que está a pasar factura ás empresas galegas e que fala dunha sociedade envellecida, pero tamén dun sistema errado polos problemas que xeran os actuais tempos de diagnóstico e de probas médicas. 

“Temos que reencauzar o clima laboral en xeral. As empresas, que moitas veces son sinaladas en debates públicos, sobre todo polo Goberno, ao redor dese custoso absentismo, fiscalidade ou reformas laborais —que, por certo, incrementouse dunha maneira significativa tanto a fiscalidade como o custo laboral das empresas—, perciben unha imaxe social negativa que reduce o seu atractivo para investir, crecer ou mesmo consolidar proxectos, ou que pode frear a creación de emprego ou afectar á competitividade”, critica Vieites, que pide un acordo a través do diálogo social, coa proposta de subir o SMI un 1,5%, “que é o que se fixo para o 2026 para os traballadores públicos”, sen que quede exento da tributación do IRPF para evitar “distorsiones”, e na liña da directiva europea.

Vieites defende unha “subida moderada” e que busque “reducir a brecha salarial de xénero”, pero debe ser alcanzada cun diálogo social que pretende tamén para un debate como o da redución da xornada laboral, un elemento que volverá porse sobre a mesa neste 2026 tras meses de traballo do Goberno, que até agora non logrou nin os apoios parlamentarios nin o pacto coa patronal para poder aplicar esa reforma até as 37,5 horas semanais.

Desde a CEG cren que é “desexable” que se alcance un acordo con todos os actores implicados e Vieites volve salientar que “o problema é o intervencionismo por parte do Goberno” cun efecto negativo sobre varios colectivos que “sufrirían unha modificación moi substancial das condicións”, pois se botarían abaixo textos aprobados en convenios colectivos.

“Creo que non é o camiño. Creo que as cousas se deben discutir nese diálogo social. Eu sempre fun un defensor dese diálogo social, eu negociei convenios colectivos de máis de 40.000 persoas a nivel nacional durante 35 anos e sempre cheguei a acordos”, apostila Vieites, que pide á ministra Yolanda Díaz un esforzo para recoller “non soamente a parte sindical, pois realmente lles estamos facendo un fraco favor” e abandonar unha senda que “non beneficia ao clima laboral, non beneficia á creación de emprego e non beneficia á competitividade das empresas”.