Quino, o xenial pai de Mafalda foise

Carmen P. Flores

Fai sós uns días, abandonaba para sempre este mundo, non por decisión propia, Joaquín Lavado Teixugo, máis coñecido por Quino. Pai da inconformista e contestataria,  Mafalda, personaxe universal que non estaba de acordo co mundo no que vivía e “tentaba" resolver o dilema de quen é os bos e quen é os malos neste mundo.



Mafalda 1


Quino, coa súa viaxe ao máis aló, non só deixou orfa a Mafalda, senón a unhas cantas xeracións que habemos gozando coas súas viñetas ao longo destes anos e que nos serviron para sorrir, pensar e darnos conta que a vida é algo máis que facer ou dicir aquelas cousas que lles gustan aos demais, e non expresar, por medo, as que un quere contar.


O mestre  Quino a través dunha nena de 8 anos deixaba patente que a sociedade non pode estar calada, inerte ante o que está a pasar, aínda que iso conleve ter máis inimigos do normal. Por iso Mafalda é un personaxe rebelde, feminista e contestataria, sen importarlle as opinións dos demais sobre ela.


Quino quixo con Mafalda e o seu colla de amigos recapacitar sobre o mundo dos adultos: a política, a economía, o racismo, a guerra de Vietnam, Brigitte Bardot, os Beatles, os árabes e israelís, ou os soños dunha clase media arxentina. Ese repaso á sociedade adulta faio Quino con Mafalda e os seus amigos tan peculiares: Felipe, Manolito, Susanita, Miguelito, Liberdade e o seu irmán Guille que representan á súa vez as distintas facetas do ser humano: profundas reflexións e duras críticas á sociedade e facíao baixo o paraugas do humor, unha arma que ademais de propiciar un sorriso, axuda a sensibilizar.


O mestre  quixo mostrar que Mafalda representa o idealismo utópico que cre nun mundo mellor, aínda que lle envolven o pesimismo e a preocupación polas circunstancias sociopolíticas que azoutan o seu planeta e o mundo. O custo persoal e profesional  por mostrar ao mundo as súas conviccións, foi moi alto.  Un 25 de xuño de 1973 publicou a súa última tira de Mafalda no diario Sete días  con este final e máis tarde declararía:  “Se a seguía debuxando pegábanme un ou catros tiros”. Non fai falta explicar máis porque se entende todo.


O escritor e pensador Umberto Eco, escribiu sobre Mafalda o seguinte:

"Mafalda non é só un personaxe de historietas; é talvez o personaxe dos anos setenta na sociedade arxentina. Se ao tratar de definila usouse o adxectivo "contestataria", non foi por uniformarse á moda do anticonformismo custe o que custe: Mafalda é de verdade unha heroína iracunda que rexeita ao mundo tal cal é. Para comprendela, convén trazar un paralelo con outro gran personaxe a cuxa influencia non é allea: Charlie Brown. Charlie Brown é norteamericano, Mafalda suramericana. Charlie Brown pertence a un país próspero, a unha sociedade opulenta na que trata desesperadamente de integrarse, mendigando solidariedade e felicidade; Mafalda pertence a un país denso de contrastes sociais, que a pesar de todo querería integrala e facela feliz, pero ela négase e rexeita todas as ofertas. Charlie Brown vive nun universo infantil propio, do cal están rigorosamente excluídos os adultos (coa condición de que os nenos aspiran a converterse en adultos); Mafalda vive nun continuo diálogo co mundo adulto, mundo ao cal non estima, non respecta, hostiliza, humilla e rexeita, reivindicando o seu dereito para seguir sendo unha nena que non quere facerse cargo dun universo adulterado polos pais. Charlie Brown leu, evidentemente, aos revisionistas freudianos, e anda en busca dunha harmonía perdida; Mafalda, con toda probabilidade, lería ao Che. En realidade, Mafalda en materia política ten ideas moi confusas, non logra entender que é o que sucede en Vietnam, non sabe porque existen os pobres, non se fía do Estado e está preocupada pola presenza dos chineses. Só unha cousa sabe claramente: non está conforme.


Mafalda chegou a Europa en 1969, ao ano seguinte do Maio Francés e outras grandes mobilizacións xuvenís que sacudiron o continente e foi e seguirá sendo unha heroína para unhas cantas xeracións, e seguirao sendo, aínda que transcorrese xa 47 anos dos seus ultimas ocorrencias, o certo é que, Quino marchouse nun momento onde a pandemia do Covid-19 está a levarse ao outro mundo a miles de persoas. Será a pandemia a que traia un novo modelo social, político- dubídoo- e económico?.


Quino, desde as alturas estará a mirar se este mundo pode cambiar, ou vai seguir como sempre. O que está claro é que Mafalda e  Quino non  han   morto, van seguir   vivos na memoria  de todas aquelas persoas que teñen inquietudes, e que non están dispostas a calar. 


Dicía Quino que "Resulta que se uno non se apura a cambiar o mundo, despois é o mundo o que o cambia a un".

Sen comentarios

Escribe o teu comentario




He leído y acepto la política de privacidad

No está permitido verter comentarios contrarios a la ley o injuriantes. Nos reservamos el derecho a eliminar los comentarios que consideremos fuera de tema.

Máis opinión
Opinadores

Galiciapress
Praza da Quintana, 3; 15704 Santiago de Compostela
Tlf (34)678803735

redaccion@galiciapress.es o direccion@galiciapress.es
RESERVADOS TODOS OS DEREITOS. EDITADO POR POMBA PRESS,S.L.
Aviso legal Cookies Consello editorial Publicidade
Powered by Bigpress
CLABE