Gañou o Brexit

Luis Moreno

Boris Johnson gaña as eleccións do Reino Unido


Os fenómenos electorais, como en xeral todos os sociais, son multicausai. Así sucedeu nas últimas eleccións xerais no Reino Unido. Sempre son varios e diversos os motivos que inflúen nos resultados producidos. Para os analistas políticos é tentador e menos complicado asignar unha única causa explicativa ao sucedido electoralmente. Si se pode, emporiso, resaltarse unha causa que puidese influír en maior medida na vitoria electoral inapelable de Boris Johnson e o seu Partido Conservador. E esa foi o Brexit.


Poderá aducirse que a porcentaxe de voto popular de pouco máis do 43% de votos recibido polo Partido Conservador, cuxo programa electoral foi monotemático, co compromiso de abandonar a Unión Europea o 31 de xaneiro de 2020, é menor que o 52% dos que votaron polo Brexit no referendo do 23 de xuño de 2016. Pero na política cultura británica, de natureza maioritaria e de confrontación, o que conta é quen obtén unha voto máis que o adversario. Ou sexa, o gañador aínda que sexa por un só voto, leva todo o que electoralmente está en xogo. É o que se coñece como 'the winner-takes-all politics'. Con esa lóxica competitiva non hai dúbida de que o inefable Johnson obtivo unha rotunda vitoria. A diferenza nos resultados electorais finais materializárona boa parte dos escanos no norte de Inglaterra, tradicionalmente laboristas, que pasaron a ser conservadores.


A gran virtude electoral dos tories nesta ocasión foi insistir en cumprir o 'mandato' do referendo de 2016. É dicir, en marcharse da UE. O liderado laborista, en cambio, fíxose un gran dano político a si mesmo ao evitar nos últimos anos a 'pataca quente' de definirse sen ambaxes ante o Brexit. Durante a campaña electoral, Jeremy Corbyn pretendeu ilusoriamente concentrar a atención do electorado en vellas aspiracións ideolóxicas. O intento de volver falar das irredentas aspiracións da clase obreira para controlar mediante titularidades estatais os grandes medios de produción e distribución de bens, topáronse co cansanzo dos votantes e o seu desexo de 'pechar' o asunto do Brexit. En paralelo, expresouse un apoio implícito á opción da alianza anglo-norteamericana no contexto da globalización económica.


Nos últimos tempos como líber laborista, Corbyn priorizou os xogos tácticos que puidesen favorecer a súa ambición para ascender aos 'ceos' do goberno en Londres. Pero durante a campaña electoral equivocouse ao tratar de levar a confrontación política a un tempo político e económico que xa pasou. A auténtica alternativa agora en xogo para o Reino Unido non é outra que manterse como socio minoritarios na extensión urbi et orbi do modelo de capitalismo global anglo-norteamericano.


Aparece agora nítidamente ante os ollos de propios e estraños a configuración dunha anglobalización, segundo as ideas de Trump e a súa acólito Boris Johnson. A aspiración non é outra que controlar o mundo financeiro e económico mundia



Aparece agora nítidamente ante os ollos de propios e estraños a configuración dunha anglobalización, segundo as ideas de Trump e a súa acólito Boris Johnson. A aspiración non é outra que controlar o mundo financeiro e económico mundial. Agora xa non serve o neoliberalismo, senón a dominación e ata imposición dos intereses da anglobalización. Trátase dunha hexemonía estratéxica que busca o establecemento de novos acordos comerciais favorables aos países da esfera de influencia anglo-norteamericana. Pouco importa no momento presente que as elites financeiras e os gabinetes de estudos (think tanks) estadounidenses e británicos de orientación neoliberal, os cales avogaron nos últimos decenios polo funcionamento sen molestias dos mercados nacionais internacionais, calen abrazando a causa proteccionista.


Os aparentes beneficiarios da anglobalización son as dúas grandes prazas das finanzas mundiais: Wall Street e a City londiniense. Nesta liña de expectativas non son poucos os financeiros británicos que argumentan que a City de Londres non necesita do resto de Europa e que o Reino Unido pode optimizar a súa posición financeira mundial, xunto aos EEUU, sen 'atarse' a outros socios europeos. Os mercados bolsistas e de divisas así parecen validar esa visión coas subidas producidas tras coñecerse os resultados electorais.


Pero o Reino Unido tamén encara escenarios de futuro de gran incerteza. Ao contrario das declaracións prepotentes de Johnson proclamando que o Reino Unido é unha 'única' nación, os electores escoceses encargáronse de lembrarlle que iso non é así. O Scottish National Party (SNP) obtivo 48 escanos en Westminster do total do continxente escocés de 59. Unha vitoria sen precedentes que serve que de recordatorio da posibilidade dun novo referendo de independencia no país caledónico. Influíu, e moito, no voto ao SNP non só a posibilidade da independencia senón da pertenza europeísta na UE. O feito de que ao día posterior ás eleccións aparecesen no Parlamento de Westminster xunto á Union Jack, ou bandeira común británica (combinación gráfica das insignias inglesa da Cruz San Xurxo e da escocesa da Cruz de San Andrés), as bandeiras inglesas dos partidarios do Brexit reflicte un entendemento de que ambas as realidades políticas son o mesmo. Iso tómase como unha afronta en Escocia, e augura desencontros territoriais, como no caso da fronteira entre Irlanda do Norte e a República de Irlanda, que só un triunfo do capitalismo anglo-norteamericano a escala global poden neutralizar ante as perspectivas de melloras materiais fronte á UE.


Gañou o Brexit. Longa vida á Unión Europea.

Sen comentarios

Escribe o teu comentario




Non está permitido verter comentarios contrarios á lei. Nos reservamos o dereito a eliminar os comentarios que consideremos fora de tema.

Máis opinión
Opinadores

Galiciapress
Praza da Quintana, 3; 15704 Santiago de Compostela
Tlf (34)678803735

redaccion@galiciapress.es o direccion@galiciapress.es
RESERVADOS TODOS OS DEREITOS. EDITADO POR POMBA PRESS,S.L.
Aviso legal Cookies Consello editorial Publicidade
Powered by Bigpress