Pedro Blanco, delegado do Goberno: "O Tribunal debería ser transparente sobre o traslado de Luís Villares"

Teño que preguntarlle en primeiro lugar polos cambios recentes no Goberno de España, co nomeamento do ministro Carlos Cuerpo como vicepresidente primeiro e a chegada de Arcadi España ao ministerio de Facenda. Como acolle estes cambios, tan importantes para a economía nacional nun contexto de incerteza como o actual? 

Son dous cambios extraordinarios. Só podo ter boas palabras tanto para Carlos como para Arcadi. Arcadi era o secretario de Estado do Ministerio do que dependemos nós funcionalmente, por tanto, é unha persoa coa que aquí tiñamos moi boas relacións. Arcadi é unha persoa sobradamente coñecida e cunha solvencia máis que demostrada no ámbito que lle toca. 

En canto a Carlos Cuerpo, que dicir máis que boas palabras. Creo que a propia evolución, neste momento, da situación económica de España, tan motivada por moitísimas razóns, creo que Carlos defende e é capaz de estar á fronte deste momento dunha situación estrutural. Neste momento a saída de María Jesús Montero é a saída dunha persoa á que todos lle tiñamos un especial agarimo polo tempo que levamos con ela. Pero isto non é un reposto, creo que vai fortalecer a situación económica nun contexto de situación xeopolítica como o que estamos a vivir. Por tanto, tanto a Arcadi, ao que lle desexo @que os mellores desexos no propio momento, como no caso de Corpo, creo que son acertos, como case todos os que fai o presidente.

A crise non evitou que as estimacións non sexan positivas para España, cun crecemento económico aínda á alza. Hai uns días reiteraba a resposta do Goberno ao conflito en Oriente Medio estando “ao lado da xente” tras o anuncio da batería de medidas do decreto anticrisis. Que impacto pode ter en Galicia? Ten tamén a Xunta capacidade para poder paliar os efectos deste conflito ou é algo que compete exclusivamente ao Goberno?

A actuación do Goberno de España foi unha inmediata, rápida e moi comprometida, con España pero tamén con Galicia. Falamos, nin máis nin menos, co propio presidente do Goberno, inmediatamente iniciada esta guerra que, por certo, nin compartimos nin desde logo estamos a favor, e puxo encima da mesa un plan integral onde falamos de 80 medidas que mobilizan 5.000 millóns de euros. 

Un plan que trata de dar resposta, do mesmo xeito que se deu no seu momento á guerra de Ucraína, ao volcán, á crise do COVID… Por tanto, neste caso, cunha experiencia acumulada, pero dando unha resposta completamente diferente a aquelas crises do ano 2012, onde a resposta foi nin máis nin menos que a austeridade e outro tipo de solucións acompañadas do peche de empresas, de maior desemprego, etcétera. 

En canto á Xunta, o único que teño que dicir é que, chega tarde e, creo, que chega dun modo insuficiente. Creo que no propio Consello da Xunta fálase de ao redor de 150 millóns de euros. Paréceme que é unha cantidade bastante inferior, bastante insuficiente, que está por baixo doutras comunidades autónomas. En Euskadi estamos a falar de que son case 1.000 millóns de euros os que están comprometidos, ou no caso de Cataluña falamos de 400 millóns de euros. Por tanto, a Xunta, novamente, ten unha reacción moi vinculada á reacción política ante esta clase de crise. Cando tivo lugar a crise inmobiliaria o Goberno de España de entón expuxo austeridade e que llas arranxe cada un como poida. Creo que no caso deste Goberno de España progresista presidido por Pedro Sánchez foi sempre unha resposta para non deixar a ninguén atrás. Estamos, novamente, á altura das circunstancias, á altura do que se espera como presidente do Goberno.

Menciona a ocupación de Rusia en Ucraína, a pandemia, até un volcán. Parece que todo foron paus na roda e inconvenientes para poder desenvolver políticas sociais e expor a folla de ruta programada nun principio. Non sei si o de Irán é un conflito radicalmente distinto aos anteriores.

É un conflito no que estamos a entrar e que non está a traer nada bo para ningún país de Occidente e tampouco o está traendo para España. Proba diso é este plan integral de resposta que o Goberno xa previu e xa puxo en marcha. Desde logo as guerras non traen nada bo e só van traer algo malo. Dicir iso non é descubrir nada novo. Creo que dentro do que era a folla de ruta deste Goberno progresista sempre foi estar á beira das persoas, tratar de buscar políticas sociais que favorecesen á maioría, tratar de buscar políticas fiscais onde o que estivésemos a facer sería esa obrigación constitucional de redistribución da renda, falar de políticas fiscais onde estivésemos a protexer aos menos favorecidos… Isto nunca se deixou de levar a cabo, porque esas políticas sociais van directamente relacionadas con mirar á xente e dar unha resposta, non deixar a ninguén atrás. 

Si é certo que se non tivésemos que atender a todas estas continxencias, porque puidemos tamén falar da dana, da onda de incendios e outras, poderiamos ter moitas máis políticas moito máis desenvolvidas. Agora ben: mentres outros recortan e mentres outros o que están a facer é botándolle a culpa á xente dos problemas que afrontan, e recordo aquelas palabras no ano 12 onde se dicía que viviramos “ por encima das nosas posibilidades”, neste caso en concreto a solución está a ser completamente distinta, dunha auténtica xustiza social.

Entre as consecuencias da guerra está os efectos que está a ter sobre o campo. En Galicia vémolo no do prezo do leite, como mellor exemplo. Sindicatos e produtores denunciaron nos últimos días de “contratos ilegais” que compran o leite por baixo do custo para producila. Que pode facer o Goberno para evitar que suceda isto? Está o sector agrario entre as prioridades do plan anticrisis? 

Están entre as prioridades do plan anticrisis. Unha cousa é a necesidade de axudar ao sector primario en todas aquelas cuestións que teñen directamente relación coa crise, ver a compra de forraxe, a compra de abonos, etcétera, e outra cuestión distinta é o tema do caso do leite, onde do que estamos a falar é dun incumprimento flagrante, ao parecer, por parte do que é a Lei de Cadea. E a Lei de Cadea, hai que lembrar, que foi este goberno o que a estableceu, o que a puxo en marcha cunha cousa tan entendible por parte de todos como que non se pode pagar a produción por prezos inferiores aos de produción. Nese sentido o que hai que facer é aplicar directamente a Lei de Cadea.

Creo que a Consellería que ten as competencias na materia ten que intensificar as inspeccións e sancionar dun modo abertamente claro a aquelas empresas que estean a asinar contratos ou que estean a comprar por baixo do prezo de produción. Desde o Goberno de España pouco máis podemos facer, se non é o feito de, dalgún modo, reforzar esa actividade, pero a actividade correspóndelle á comunidade autónoma de Galicia. O que ten que facer a Consellería é pór os inspectores que sexan precisos e ver exactamente onde se está pagando ao produtor por baixo do prezo de produción. Falamos co leite, pero tamén falamos no seu día de cando se nos expuxo esa necesidade cos produtores de pataca, onde se nos puña encima da mesa que estaban a cobrar por baixo dos prezos de produción. O Goberno nese sentido fixo os seus deberes, o Goberno modificou a lei e o Goberno vai estar sempre á beira do sector primario.

En canto ao resto, dicíao o outro día o ministro Planas, imos estar non só con estas medidas que aparecen nese plan integral de resposta, senón tamén con medidas sectoriais onde faga falta, porque somos conscientes de que parte do que é a forraxe ou os abonos que son precisos para os nosos produtores veñen desas zonas e probablemente nos próximos días sexan obxecto dun incremento de prezos que ten que ver directamente coa guerra e pouco que ver con outras razóns.

O que si é competencia da Xunta é a posibilidade de condonar a débeda, como ofrece o Goberno central. Para o Goberno de Galicia a condonación da débeda e o modelo de financiamento autonómico propostos polo Goberno supoñen un prexuízo para os galegos de case 1.000 millóns de euros. Que lle parecen estas cifras? Están realmente os galegos pagando a débeda doutros, como suxire a Xunta?

Paréceme que esa conta da Consellería e do propio presidente Rueda haberá que explicarlla aos galegos. Cada cal pode dicir o que queira porque, á fin e ao cabo, esas afirmacións son absolutamente libres. Pero imos falar do que recibiu Galicia no ano 2025 e o que recibiu Galicia nos últimos sete anos con respecto ao que recibiu nos últimos sete anos do goberno de Rajoy: son 18.000 millóns de euros máis. 18.000 millóns de euros; cuantificable, demostrable e empíricamente a cifra exacta. Estou convencido e seguro de que o presidente máis solidario con Galicia foi Pedro Sánchez. O explicarlle á xente que este novo modelo de financiamento supón que se desprece a limine , sen nin sequera estudalo e co que Galicia contaría con case 600 millóns de euros máis ao ano…desde logo paréceme unha frivolidade, por non dicir outra cousa. Á súa vez, desprezar unha condonación da débeda de 4.010 millóns de euros, unha condonación onde é o Estado o que asume directamente esa débeda, para falar de conceptos como son a socialización da débeda, paréceme absolutamente fóra de lugar. 

O Goberno de España, desde que está o presidente Pedro Sánchez, estea a inxectar máis de 18.000 millóns de euros máis nos últimos sete anos que os últimos sete anos de Rajoy. Expor encima da mesa que un novo modelo de financiamento vaiche a permitir dispor de case 600 millóns de euros máis ao ano, cando por certo, meses antes estabas dicías que con 500 millóns de euros máis ao ano asinarías o que che puxesen encima da mesa, e estas son palabras de Rueda, e dis que unha quita dunha débeda de 4.010 millóns de euros, que é o que ti debes, non beneficia a Galicia... En fin, eu creo que calquera galego entende perfectamente este tipo de afirmacións. Rueda ten que facer un experimento máis e explicar esa afirmación que, insisto, é unha auténtica falacia.

"PARA A VIVENDA UNHA SOLUCIÓN ÚNICA ES ABSOLUTAMENTE IMPOSIBLE"

O que hai que explicar á xente é un dos asuntos que máis preocupa á cidadanía, como é a crise da vivenda. Antes falamos dese decreto anticrisis, pero o de vivenda aínda está no aire. Cre que sairá adiante? Por que resulta tan controvertido?

Hai unha parte que resulta moi controvertida porque alguén ten interese en que resulte controvertida. O que se está expondo é, nunha situación absolutamente de necesidade, prorrogar durante dous anos os contratos de aluguer de vivenda e conxelar a actualización de rendas, pero en ningún caso só para aquelas situacións que son absolutamente de necesidade. Estamos nunha situación de auténtica emerxencia habitacional. Creo que neste momento hai moitas máis persoas que demandan vivenda no rexistro público de vivenda, e iso que o rexistro público só afecto a unha parte determinada de demandantes de vivenda. Necesitamos vivenda pública e vivenda alcanzable. Temos que ter en conta, ademais, que a Xunta de Galicia é a segunda comunidade pola cola que menos vivenda fixo nos últimos 12 anos, o que fai que a necesidade de vivenda en Galicia sexa máis perentorio si cabe que noutras comunidades autónomas.

Este goberno progresista fixo da vivenda a súa propia bandeira. Non só elaboramos e aprobamos unha Lei de Vivenda onde se trata de dar solución a esta emerxencia habitacional desde diversos puntos de vista, como limitando as vivendas de uso turístico ou posibilitando a declaración de zona tensionada para aqueles casos onde o aluguer das vivendas supoña un custo superior ao 30% dos ingresos medios desas zonas. Ademais investimos como ninguén na construción de vivendas alcanzables. Por certo, construcións de vivenda pública a perpetuidad, porque temos o exemplo moi claro na Comunidade de Madrid onde, ante un cambio de goberno, a vivenda pública foi vendida a fondos voitre. Por tanto, estamos a falar de que no caso de Galicia temos que traballar en todos os termos: na rehabilitación de vivenda, na construción de vivenda, nas axudas ao aluguer e, sobre todo, as axudas ao aluguer para a mocidade e tamén para a zona rural.

Nos últimos anos estamos a falar de que son máis de 585 millóns de euros investidos en políticas de vivenda en Galicia xustamente para todo iso: para rehabilitación, para construción, para os bonos de mocidade…son cifras que non son nada desdeñables. En case todas as promocións que está a Xunta levando a cabo son promocións que está a levar a cabo tamén coa contribución directa de fondos do Goberno de España. Precisamente a semana pasada estivemos a ver o que se está construíndo en Pontevedra e xustamente son 74 vivendas as que se están construíndo con parte dos fondos transferidos polo ministerio correspondente, a pesar de que a Xunta moitas veces nin sequera fai referencia a esa colaboración institucional.

Esta de Pontevedra é xusto unha das experiencias hai en marcha a través de iniciativas como Casa 47. O da vivenda pública foi un capítulo no que, como subliña, suspende Galicia, pero, é tan urxente a necesidade de construír vivenda pública? No caso da Coruña, por exemplo, algunhas voces sinalan que son 20.000 as vivendas buxán. Non sería máis eficaz intervir os prezos do aluguer ou frear as vivendas de uso turístico, considerando a cantidade de vivendas buxán existentes? 

Mencionei fai un momento a Lei de Vivenda, que pretende ser un abanico de solucións. Non podemos demonizar absolutamente ningún modelo, pero temos que expor que ás vivendas de uso turístico hai que porlles un límite. Hai que deixalas convivir conxuntamente con outro tipo de aloxamentos, pero o que non pode ser é que supoñan un cambio en canto á composición social mesmo das cidades. Estamos a ver que hai cidades onde desaparece a súa parte histórica para converter exclusivamente en vivendas de uso turístico. A Lei de Vivenda establece unha limitación ás vivendas de uso turístico, mesmo dá a capacidade ás comunidades de propietarios para establecer algunhas regras de xogo dentro do que é a propia convivencia.

É preciso tamén tratar de pór no mercado todas as vivendas que deba aluguer. Si é certo que se necesitan vivendas de uso público, vivendas públicas. Por que? Porque aquí as últimas que se entregaron en Galicia foi fai 15 anos e son vivendas que se deixaron mesmo deseñadas desde o goberno de Emilio Pérez Touriño. Levamos moito tempo sen vivenda pública e a vivenda pública é a que che vai a garantir a execución ou cumprimento dese dereito fundamental que é unha vivenda digna. E esas vivendas, sempre que sexan públicas e a perpetuidad, permitirán amoldar ese prezo en canto aos alugueres e o prezo de venda ás necesidades reais da xente. Con todos eses mecanismos foméntase a posta circulación de vivenda privada, limítanse as vivendas de uso turístico, establécense limitacións ao aluguer tamén da vivenda privada a través das zonas declaradas como zonas residenciais tensionadas e vemos unha posta en marcha da vivenda pública. Creo que con todo ese abanico de medidas é perfectamente posible porlle coto. Pero non é unha soa, porque desde logo unha soa solución única é absolutamente imposible.

Entramos na última fase do Plan de Recuperación con aínda moitas iniciativas en marcha e a piques de cristalizar nos próximos meses. Que valoración fai do percorrido destas políticas nos últimos anos e o impacto que tivo fundamentalmente na economía galega?

Estamos na última fase da súa posta en marcha, si, e creo que o Plan de Recuperación é un plan exemplar. Primeiro: no modelo de plan das empresas constituíu un auténtico revulsivo o plan a través dos PERTE sectoriais. A diferenza do que pasa en Galicia, onde falta un plan industrial, onde non existe un plan industrial salvo, se quere vostede, Altri, que nin era un plan, senón unha simplemente finalidade, no caso de España hai uns plans que chegaron practicamente a todas e cada unha das empresas.

Por porlle un exemplo: máis de 4.800 millóns de euros co Plan de Recuperación chegaron a Galicia. Estamos a falar de dez veces o orzamento da Consellería de Industria. Falamos de dixitalizar aproximadamente a 52.000 autónomos, pequenas e medianas empresas, falamos de PERTE como o do agro, o do vehículo eléctrico... PERTE que foron deseñados conxuntamente cos sectores para dar resposta ás necesidades que tiñan diante e segundo as necesidades que se vían vir.

E falamos de empresas que recibiron axudas, non só dos PERTE, senón tamén de Navantia, onde supuxo esa carga de traballo para darlle unha volta non só á empresa, senón tamén a todo o que é o conglomerado social do que é Ferrolterra, tamén de Stellantis, de Urovesa, Lence... Todas as empresas galegas víronse beneficiadas dunha serie de fondos do Plan de Recuperación que lles permitiu actualizar, dixitalizar, facer moito máis sostibles e, sobre todo, ter un camiño de futuro. 

O balance que temos que facer é un balance netamente positivo, absolutamente positivo, onde eses investimentos que viñeron de Europa, que, por certo, no seu momento mesmo co voto en contra do Partido Popular, resultaron investimentos que están hoxe circulando, facendo florecer a nosa economía e, desde logo, constituíron unha auténtica capacidade da soberanía tecnolóxica, que á fin e ao cabo era o que se expuña despois da COVID, cando se detectou a necesidade de que temos que, necesariamente, volver producir en Europa, ser autenticamente soberanos e non depender de terceiros países. Xustamente iso é o que está a levar a cabo hoxe que a economía, entre outras cousas, teña eses niveis de crecemento que niveles que desde Europa se miran con certa admiración.

Mencionou moitas empresas agora que foron beneficiadas por eses PERTE, por ese Plan de Recuperación. Unha delas é Stellantis, e a moitos pode chamarlles a atención que, recibindo axudas millonarias durante os últimos anos, con todo, vexamos ano tras ano como se declaran medidas de destrución de emprego en compañías grandes como Stellantis. Cal debería ser a esixencia nese sentido?

Hai dúas cousas distintas. Primeiro: unha cousa é un ERTE REDE, un expediente de regulación temporal de emprego onde suspenden o emprego durante certas xornadas anuais, e outra cousa son ERTE extintivos. Os ERTE extintivos, os daqueles casos nos que hai unha perda de emprego definitiva, son os que deben preocupar. No caso de Stellantis non é algo novo que se fagan ERTE REDE que, ademais, son pactados, e onde falan da parada durante dúas ou tres días da súa cadea de produción nalgúns casos por temas de mantemento da propia cadea, e noutros casos motivados polo tema de compoñentes.

Desde o PERTE que aprobou o Goberno, o do vehículo eléctrico, onde parte das axudas tamén foron destinados a Stellantis, a perda de emprego non existe; o que existiu foron paradas puntuais, que foron ou ben por mantemento ou por adecuación, porque o que estamos a expor é pasar dunha cadea de produción de vehículos de combustión a unha cadea de vehículos eléctricos. Por tanto, é perfectamente posible que suceda. 

Desde logo, ao beneficio deste tipo de PERTE vai aparellada, igual que está a pasar co tema dos beneficios para o plan de choque que acaba de aprobar o Goberno, unha cláusula de garantía de emprego. Aquelas empresas que se vexan beneficiadas comprométense ao mantemento do emprego. Por certo, condición que iniciou este Goberno tamén cando foi o tema da COVID-19 e que creo que ten que existir necesariamente: eu recibo diñeiro público, pero coa condición de que ese diñeiro leva o mantemento de emprego, igual que o mantemento doutras condicións.

En materia industrial un dos asuntos que suscitaron máis balbordo nestes primeiros meses do ano foi o arquivo por parte da Xunta do proxecto de Altri en Palas de Rei. A semana pasada ecoloxistas reclamaban a Rueda o carpetazo definitivo ao proxecto. Cre que debería dar por finiquitado o plan da macrocelulosa? 

Como Goberno de España, o que preocupa e chama a atención que é a Xunta de Galicia non teña un plan industrial para Galicia. Creo que o fundamental é ter un plan industrial para Galicia, e a Xunta de Galicia non o ten; seguimos sen el, a pesar de que por parte do Goberno de España creo que deu máis que mostras de que temos un plan industrial para España, e iso tamén inclúe a Galicia, porque eses PERTE dos que falamos chegan a empresas netamente galegas ou con selo galego.

Do que leva falando nos últimos anos como unha gran empresa era o tema de Altri. Un Altri que empezou sendo unha cousa e acabou sendo outra completamente diferente. Dáme a sensación de que se esa é toda a política industrial que temos por parte da Xunta de Galicia, a verdade é que me preocupa como galego. Non podemos estar sempre vivindo das rendas do Goberno de España porque non ten a competencia en materia industrial, que corresponde á comunidade autónoma de Galicia.

Se debería ou non arquivar? Insisto: quen ten a competencia para arquivalo ou non é San Caetano e o que ten que decidir San Caetano. Cando Altri chamou ás portas do Goberno de España para solicitar axudas e subvencións competiu como calquera outra empresa, pero non chegou á puntuación e non foi beneficiada por esas axudas. Aí quédome. O que si que quero deixar sobre a mesa é que o único que ten un plan industrial para España, e como tal tamén para Galicia, é o Goberno de España, cando a competencia corresponde á Xunta de Galicia. Ca sendo hora de que se poña a traballar.

Nese plan do Goberno un dos principais eixos é o da descarbonización. Tamén estes días vivimos unha serie de decisións ao redor de industrias como a eólica, un recurso rodeado de procesos xudiciais. Que lle parece que na xustiza cámbiese por completo a sala que trataba este asunto, non só trasladando a Luís Villares senón a outros xuíces?

Á vista do que lin, porque é unha decisión ad intra e, por tanto, organizativa da propia sala do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, como delegado do Goberno o único que expoño é, á vista de que algunhas asociacións de xuíces piden explicacións, que debería ser transparente. Con moita transparencia e explicar cal é o motivo ou a razón dese cambio funcional. A partir de aí, sigo pensando o mesmo: á Xunta de Galicia fáltalle un plan industrial e tamén lle falta un plan eólico que vén demandando constante e reiteradamente. Isto está a contribuír a esa paralización en masa de parques eólicos. Paréceme que ese é o problema que temos. Con carácter previo, hai que facer un plan claro en canto á cobertura eólica de Galicia. 

E vaia por diante que este Goberno aposta por ese tipo de enerxías, pola enerxía eólica, polas enerxías limpas. É o que a día de hoxe estanos salvando de que a enerxía non estea disparada a prezos anteriores ao tema da guerra de Ucraína. Daquela foi a solución ou a excepción ibérica que Pedro Sánchez foi buscar a Europa e que algúns tachaban como "o gran timo ibérico", cando en realidade o que fixo foi salvar a moitas familias, a moitos negocios e a moitas empresas. A día de hoxe podemos gozar dunha enerxía moito máis barata porque a nosa dependencia da enerxía do carbón é moito menor. Temos outro tipo de enerxías limpas que nos están permitindo ter uns prezos bastante razoables en relación coa situación da nosa contorna.

Se estivese na súa man confeccionar ese plan industrial, cara a onde debería camiñar a política industrial en Galicia neste sentido?

Debería camiñar en varios sentidos. Hai que dar un paso cara ao interior. É fundamental industrializar o noso interior para tratar de reverter ese abandono do rural que temos. Hai que ir cara a un traballo industrial que sexa finalista, con industrias produtoras que sexan galegas. As enerxías témolas, capacidade para producir eólica, solar e mesmo hidráulica reversible. Todo iso pode ser un gran revulsivo e empregala neste tipo de industrias, en industrias do século XXI. O mellor exemplo é o que está a seguir Vigo, coa fábrica de fotóns ou a fábrica de satélites. En Galicia temos o CESGA, a Aesia…empresas con futuro. O que non tería sentido é abrir fábricas que necesiten carbón. Por iso, insisto, hai que ir pensando nas necesidades que temos de agora en diante, en empresas que sexan absoluta e completamente innovadoras, pero á súa vez moi respectuosas co medio ambiente e que sexan sostibles, algo moi distinto ao que no seu momento expúxose para a zona da Ulloa.

Con todo, iniciativas como proxectos mineiros aínda seguen hoxe sobre a mesa en moitas comarcas. Parece que van un pouco á contra do que demandan os veciños de promover industrias medioambientalmente sostibles. No entanto, o que incentiva Europa é buscar os nosos propios recursos dentro do continente. Parece contraditorio. 

Creo que son necesarias as dúas cousas: ser respectuosos co medioambiente e que existan novos recursos para atender ás novas necesidades desa economía do futuro. Non podemos pretender ter teléfonos móbiles si non temos onde cargalos e sen eses materiais cos que se elaboran os chips cos que funcionan. Creo que é perfectamente posible ese tipo de industria que é necesaria e conxugala co respecto ao medioambiente. A condición de que sexamos respectuosos coas normativas medioambientais que temos, é perfectamente posible unha cousa coa outra. Distinto é o caso, volvo dicir e volvo insistir, de pensar a estas alturas en fábricas que funcionen a gasolina ou gasoil. Sabemos que é posible tecnicamente, pero desde logo nin é viable, nin desde logo é medioambientalmente sostible, nin desde logo coa guerra do Golfo hoxe funcionaría moi ben, senón que estariamos a nos expor a recado un expediente de regulación de emprego extintivo á vista do que está a pasar.

Supoño que será difícil de calibrar porque o contexto actual tampouco o favorece, pero. cales cre que serán os grandes anuncios do Goberno para Galicia no que queda de ano? Algunha novidade relativa á AP-9, talvez?

Hai moitos anuncios para antes de que termine o ano e que van converterse en realidades. Xa se está traballando, estamos a traballar nas novas intermodais que abriremos a recado antes de fin de ano na Coruña ou en Lugo. Antes de fin de ano imos inaugurar, a pesar de quen lle pese, a autovía que une o interior coa capital de Galicia, a de Lugo-Santiago. A recado que teremos moitas máis novidades de aquí a final de ano, porque temos moitas cousas que facer e moitas que pór en marcha. Sempre o dicimos e quero tamén deixalo claro: no Goberno temos até o ano 2027 para seguir traballando, seguir facendo cousas e Galicia precisa moitas, moitas cousas. Devandito isto, probablemente tamén teremos que seguir avanzando nas infraestruturas e así o imos a seguir facendo. 

O seu nome soou con forza nos últimos meses de face ás próximas eleccións municipais. En Santiago de Compostela xa o sitúan como un dos favoritos para pelexar por recuperar a alcaldía da capital e Besteiro mesmo falou abertamente do asunto. Contempla esa posibilidade? Xa o sondaron para liderar a campaña santiaguesa nas próximas eleccións locais?

Escoitar iso éncheme de moita honra. O feito de que o meu nome poida soar como un dos favoritos a verdade que me enche de moita honra, pero é que en Santiago temos un equipo excepcional. E digo temos porque eu son santiagués, son do Partido Socialista de Santiago, pero temos desde o Secretario Xeral até unha deputada extraordinaria e temos banco. Creo que en Santiago hai moitísima xente que podería desempeñar ese papel.

O que si é verdade é que, sexa quen sexa, sexa home, sexa muller, sexa cun nome ou sexa con outro, o máis seguro é que o candidato ou candidata de Santiago será o próximo alcalde ou alcaldesa de Santiago. Primeiro, porque creo que Santiago necesítao; Santiago non pode seguir nunha parálise como leva nos últimos anos. Segundo, porque Santiago evolucionou e sempre creceu e sempre avanzou con alcaldes socialistas. Estou absolutamente convencido de que José Ramón Gómez Besteiro, porque temos un secretario xeral no PSdeG que está a empuxar e está a unificar ao partido e ademais está a dar moi bos pasos nesa dirección, será capaz de tamén arroupar a eses candidatos. É xustamente no traballo no que está neste momento.

As próximas son as eleccións municipais e nesas eleccións un partido como o Socialista de Galicia, que é un partido municipalista, que está a gobernar nos grandes concellos de Galicia: Vigo, A Coruña... estou seguro de que José Ramón tamén será capaz de levar a ese candidato ou candidata a gobernar a capital de Galicia; e a capital de Galicia vai gañar moitísimo con ese candidato ou candidata socialista.