O expresidente José María Aznar, que ao comezo da guerra declarada por EE. UU. e Israel contra Irán estaba calladito, rompeu o seu silencio para apoiar a intervención dos dous países en Irán, dicindo: “o ataque de EE. UU. e Israel a Irán está máis que xustificado, que se tente cambiar a un réxime (o iraniano) que altera completamente as regras internacionais”. Para continuar afirmando que “España debería estar á beira dos seus aliados e non á beira dos nosos inimigos ou dos nosos adversarios”. Díxoo con esa actitude prepotente que lle caracteriza. Cando fala desta maneira, vénnos á memoria o seu papel na gran mentira da guerra de Iraq, onde o presidente norteamericano, George Bush, acompañado do primeiro ministro británico Tony Blair e o presidente José María Aznar, protagonizaron o famoso Cume dos Azores, na que se xustificaba a invasión para terminar co réxime de Sadam Hussein porque, segundo eles, sostiveron reiteradamente que Iraq tiña armas de destrución masiva (incluídas armas químicas e biolóxicas). Aznar deixouse levar como comparsa porque tivera un protagonismo “especial”, sen dar conta de que fora utilizado, e dúas que mentiran descaradamente, como se puido comprobar despois.
Aznar púxose a España por monteira e defendeu en todo momento a participación do país na guerra, onde o seu goberno enviou a uns 1.300 militares. A decisión de Bush, Blair e Aznar de invadir Iraq realizouse en contra das Nacións Unidas e deu lugar a unha gran división entre os países que apoiaban a coalición e aqueles que non estaban a favor, como Francia ou Alemaña. Mentres, en España, a decisión do presidente Aznar xerou unha forte discusión e rexeitamento na sociedade española, que realizou grandes manifestacións nas cidades españolas, coa histórico lema “Non á guerra”, nas que se pedía a retirada das tropas españolas. Segundo os datos daquela época, o 90 % rexeitou a participación española. O motivo deste apoio foi unha estratexia de seguidismo ao goberno norteamericano levada a cabo polo entón presidente do Goberno, José María Aznar, causando un cambio na tradicional política exterior española.
O argumento da invasión, o das armas de destrución masiva, non se cumpriu: nunca atoparon esas armas. En cambio, a guerra deixou a máis de 200.000 civís mortos, un país devastado e unha zona sumida nunha inestabilidade da que aínda non se recuperou, e un réxime aínda peor que o do ditador Sadam Hussein. Di un proverbio árabe que “os oídos non serven de nada a un cerebro xordo”.
José María Aznar, xunto ao expresidente Bush, nunca chegou a pedir perdón ou desculpas pola participación de España nesa guerra, a pesar da gran mentira que supuxo a guerra de Iraq. Mentres que si o fixo, en 2015, o exprimer ministro Tony Blair, quen pedía perdón polos “erros das guerras de Iraq” e o recoñecemento implícito de que a intervención militar propiciou o ascenso do Estado Islámico. Tivo algo que ver cos atentados do “11-M” de Madrid? Algúns din que si.
Que Aznar siga falando de apoiar unha guerra resulta macabro. Creo que calladito estaría mellor, e pedir desculpas pola gran mentira da guerra de Iraq sería bo que o fixese. Non sei quen dixo que “só quen actúan cometen erros, e que recoñecelos é signo de sabedoría, mentres que a perseveranza no erro é estupidez”.
Escribe o teu comentario