De que vai o ataque de EEUU e Israel a Irán?

Dicía Séneca que “a verdade é a arma da xente honesta. Coa mentira atacan os covardes e coa traizón, os miserables”. Unha frase que reflicte moi ben ás persoas que son mestras nestes mesteres. Seguro que moitos non se esqueceron da frase que o candidato republicano Donald Trump, cando en plena campaña presidencial de 2024 dicía diante de miles de simpatizantes: “Non vou empezar guerras, vou frealas”, ou estoutra: “Cando sexa presidente prometo pór fin á guerra en Ucraína, en 24 horas”. Como é evidente, ningunha das dúas promesas cumpriuse. A primeira afirmación era unha das súas grandes mentiras. A segunda, unha bravuconada dun irresponsable que, a pesar de ser presidente elixido nas urnas, transformouse nun ditador que cre poder facer o que lle veña en gana sen dar contas no Congreso.

Como un bo mentireiro, Trump, xunto con outro ditador, Benjamín Netanyahu, púñase a democracia por monteira e anunciou a súa guerra contra Irán (non quere dicir que os seus líderes sexan uns santos), na que tamén participaba Israel. O anuncio fíxoo mediante un vídeo gravado na súa residencia de Mar-a-Lago, lucindo na súa cabeza a súa xa tradicional gorra de béisbol. Fíxoo na súa casa, non na Casa Branca, residencia oficial do presidente dos Estados Unidos de América. É unha posta en escena do todopoderoso Trump, quen decidiu el só, sen explicación ao Congreso e sen fundamento legal. As leis son para os demais. El pódese permitir tomar decisións graves para o seu país (coma se fose a súa casa particular) sen comunicalo ás institucións e partidos. Claro que Trump, por moito que o crea, as accións teñen consecuencias. Teñen un límite e hai que dar explicacións, gústelle ou non.

Como un ser superior, Trump, antes do ataque, víuselle bailando God Bless the USA nunha festa celebrada no seu complexo turístico, onde xa teñen por costume levar a cabo actos oficiais e reunións con líderes mundiais. Un pouco máis tarde, estratexicamente programado, o primeiro ministro israelí, Netanyahu, publicou unha fotografía no seu despacho, teléfono en man, para dicir que mantivera unha conversación telefónica con Trump. Coordinación absoluta entre os dous países, sen ter en conta o que a intervención podía supor para o mundo. Creo que ninguén se atreve a dicirlle que é un grave erro que se vai a pagar moi caro.

O presidente Trump, en tan só un ano que leva gobernando (no seu segundo mandato), ten unha marca de intervencións “gloriosas”: deu ordes para voar barcos venezolanos no Caribe. Secuestrou ao presidente de Venezuela e levoullo ao seu país. Quere quedar con Groenlandia, territorio autónomo de Dinamarca, mediante unha transacción económica ou pola forza. Ten entre cella e cella invadir Cuba. Canadá está dentro dos seus próximos proxectos. Sen esquecer a súa política social de expulsar a inmigrantes sen ter en conta ningunha condición. Internamente ten problemas e as enquisas non é que lle sexan moi favorables, tendo por diante, no mes de novembro, as eleccións intermedias que lle poden dar un desgusto.

O pobo estadounidense, despois de 25 anos de guerra continua, non quere volver ás andadas, por moitas razóns; entre elas, o gasto millonario que supón mantelas, ademais das perdas humanas, que á sociedade cústalle asumir. Manifestacións en varias cidades de Estados Unidos protestan contra a política de Trump, que deixou ver, por si alguén tiña dúbidas, o seu autoritarismo real. É sabedor do poder do seu país e exérceo, claro que no seu propio beneficio, non no do seu país. A guerra para Trump é un tema económico, non de salvar aos países dos seus ditadores, senón unha oportunidade de meter a pezuña e sacar moito rédito económico nos seus negocios. Para iso conta coa axuda da súa familia: filla, xenro, demais fillos, a súa muller e o seu reducido número de amigos. As guerras sábese como empezan, pero nunca como acaban. O señuelo de liberar ao pobo do seu tirano de quenda está moi ben, pero detrás escóndense outros intereses. Esta guerra iniciada por Trump é un tema económico e de tiranos. Dicía o escritor alemán Thomas Mann que “Cando o fascismo regrese, non dirá ‘son o fascismo’, dirá ‘son a liberdade’”.