Yolanda Díaz dá un paso á beira esperando tempos mellores

A líder de Sumar, vicepresidenta do Goberno e ministra de Traballo, Yolanda Díaz, anunciaba por sorpresa que renunciaba a liderar a futura candidatura de Sumar (ou a nova fórmula na que se “transforme”) ás eleccións xerais de 2027, aínda que continúa nos seus cargos no Goberno. Esperábase algo así, cando na presentación do “proxecto” dunha candidatura para frear a chegada da ultradereita ao poder compartido co PP, que presentaba Gabriel Rufián, non estivo presente. Un xesto que xa daba pistas. Tampouco o fixo cando, tamén, EU, Sumar, Comuns e Máis Madrid presentaban no Círculo de Belas Artes de Madrid, ante unhas 600 persoas, a súa alianza electoral de face a 2027, con varios intervinientes, onde destacaba o actual ministro de Cultura, Ernest Urtasun. Un valor político en alza que pode competir con Rufián, se finalmente chegan a un acordo as esquerdas á esquerda do PSOE.

A ausencia de Yolanda Díaz foi comentada. Atopábase no seu Galicia natal, reflexionando ou gozando do seu excelente comida á beira do mar, con ese aire que pode borrar até as ideas? Son esas dúas ausencias as que xa daban pista de que algo estaba a pasar pola cabeza de Díaz. Parva non é, e as críticas internas que lle chegaban ao redor do seu liderado futuro non eran do seu agrado. Así que decidiu dar un paso á beira, e o seu futuro político está, de momento, no aire. Tería algunha oferta doutra formación? É que Yolanda Díaz é hábil mover en escenarios diversos. Cando lidera proxectos, traizoa aos seus mentores políticos e, ao final, eses proxectos cárgallos polo seu protagonismo e rixidez persoal. Só hai que repasalos todos e cada un deles, e os “cadáveres” políticos que deixou no camiño.

Yolanda Díaz, din, deu un paso á beira ante o gran obstáculo da formación para un acordo con Podemos. A galega converteuse nun obstáculo para alcanzar ese acordo. Nin Pablo Iglesias (mentor para que encabezase a candidatura), nin, por suposto, Irene Montero, que deixou de ser ministra no Goberno de Pedro Sánchez, perdoárona; esperaban a ocasión para darlle onde máis lle desbaste. Agora vingáronse ben. Iso non quere dicir que Podemos, sen Yolanda Díaz, vaia pactar. Eles, que teñen a Podemos co seu chiringuito, que fai e desfai ao seu antollo (a democracia en Podemos é a mesma que utilizaba Maduro), non van pactar, verémolo. Vailles mellor sós, sen dar contas e sendo Irene Montero cabeza de lista, que seguro que ela e Belarra terán o seu escano asegurado. A eles, como a outros, é aplicable a frase que se lle atribúe a Maquiavelo: “O fin xustifica os medios”. Os medios de Pablo Iglesias xa se coñecen, e o fin tamén. Igrexas, o gurú dos negocios, está a facerse un empresario de éxito; segundo din, a súa canle de TV, Canle Rede, facturou en 2025 máis de 2 millóns de euros. Conseguiu coar a tres dos seus “xornalistas” nos faladoiros de TVE, e el mesmo participa nela e noutras. A iso chámase sacar rédito económico da política.

Se o panorama non estaba o suficientemente entretido, a renuncia de Yolanda Díaz abre outro foco informativo para coñecer os próximos pasos da política que se ía a comer o mundo e, ao final, ela mesma fíxose, de momento, o harakiri. Alguén a vai a resucitar? É posible, verémolo. En transformar é mestra: pasou dunha vestimenta de “obreira” a converter na “rica” da esquerda.