Estou organizado a axenda do día seguinte mentres ceo cos meus pais. Penso en que mañá teño unha entrevista por teléfono moi temperán, que logo teño que ir correndo á redacción e que, a iso das 15:30 horas, teño outra entrevista, esta vez presencial, na outra punta da cidade, polo que terei que pasar o día co café do almorzo e pouco máis. “Non creo que mañá teña tempo a comer nada”, coméntolles mentres apuro un anaco de tortilla de mamá. O meu pai non o ten moito mellor. “Eu, con sorte, mañá cómome un bocadillo”. Iso só pode significar que puido levar a súa sesión de quimioterapia.

Se os meus pais están un mércores durmindo no meu piso de Santiago de Compostela é só para evitar o madrugón de ter que acudir ao día seguinte á consulta de oncoloxía no CHUS. Alí o meu pai, como tantísimos galegos, recibe o tratamento indispensable para combater o cancro. Se todo salgue ben, as análises dirán que ten as defensas o bastante altas para ir á cadeira, onde recibirá, ademais dunha boa dose de tratamento capaz de tombar a un miura, un bocadillo para reconstituir esas forzas que tanto necesita.

O meu pai tivo sorte. Relativa, se temos en conta que do que falamos é de cancro. Polo menos, no seu caso foi pillado con tempo e as previsións non son as peores, aínda que ten que estar conectado a esa máquina cada certo tempo, deixándolle un sabor metálico que lle dura na garganta máis do que lle gustaría. O malo, é que a quimio non entende de células boas ou malas e ataca tamén ao seu sistema inmune, deixándoo boto po e vulnerable. Os días nos que ten as defensas coa garda baixa, eses días, non toca bocadillo, que queda gardado unha semana no caixón. Eses días sen bocadillo son os peores, aínda que poida apertar un cocido a cambio.

No CHUS de cando en cando atopas unha cara familiar, aínda que ás veces pasa. Sempre hai xente. Sempre. Moita. E iso que o meu pai non ten que ir todos os días. Pregúntase canta xente non haberá na súa mesma situación en Santiago, pero tamén noutros hospitais da Coruña. Ou de Galicia. Ou de toda España. Cantos bocadillos repartiranse a diario. Cantos quedarán sen comer.

Este domingo 1 de febreiro hai convocada unha gran manifestación en Santiago de Compostela para defender a sanidade pública, da man da plataforma SOS Sanidade Pública. É a sanidade que coida de papá, que detectou que algo non ía ben nun cribado, que o derivou inmediatamente a un especialista e de aí ao cirurxián e ao oncólogo, que lle explicaron todo o proceso con empatía e atención. Todo iso nun tempo relativamente curto e de valor incalculable.

Outros non están a ter tantísima sorte nos seus tratamentos ou no seu diagnóstico, porque as listas de espera en Galicia son larguísimas, porque faltan profesionais e medios, porque non se está investindo o que se debería investir en salvagardar un tesouro como é a sanidade pública, porque as rifas políticas parecen dirixidas a outros asuntos que pouco ou nada importan cando hai tantos e tantos bocadillos en xogo. Porque, mentres se enchen as salas de espera, hai xente como o CEO do Hospital de Torrexón que pon por diante a rendibilidade do servizo sobre a atención aos usuarios. A saúde estase mercantilizando en España, vémolo e ouvimos, pero aquí non pasa nada.

Non podemos permitir que nos quiten e privaticen aínda máis a sanidade pública. Ninguén debería ter que pagar por ter cancro nin arruinar por unha operación que pode salvarlle a vida, pero é o camiño que estamos a tomar. Estamos a dar pasos cara atrás en cuestións que criamos básicas e consolidadas. Non estamos tan lonxe de que pedir unha ambulancia dependa do diñeiro que leves encima nese momento. É hora de pór pé en parede e non deixar que sigan desviando millóns de euros e de pacientes á sanidade privada, esa que che di que o teu seguro, ese que pagas relixiosamente e que che custa un ril, non cobre precisamente a enfermidade grave que che tocou vivir. A sanidade pública e os seus profesionais son a diferenza, os que dan sentido á idea de país, de unión e do concepto Estado de Benestar. Sen eles, todo perde o sentido e volvemos á lei da selva, onde o chuletón lévallo o máis forte. E non estamos a pedir chuletones, só que nos sigan dando un bocadillo.