A rede ferroviaria en Catalunya e a casualidade

O transporte ferroviario en España anda revolto (non é a primeira vez) polos accidentes ocorridos hai poucos días en Adamuz (Córdoba) e Gelida (Barcelona), ademais dalgúns pequenos desprendementos de terra en certas vías en Catalunya, que fixeron que a circulación sexa interrompida durante varios días. Situación que motivou o descontento dos usuarios. O sistema ferroviario en Catalunya necesita máis investimentos para melloralo. É algo que ninguén pon en dúbida: máis investimentos nunha rede que necesita melloras, dado que é un dos medios importantes que utiliza a cidadanía para desprazar.

Iso non quita que leve uns 20 anos nos que o boicot á rede foi importante: roubos de cable e vandalismo. Accións contra a infraestrutura de Adif, que ocasionan cortes de tensión e fallos, a máis diso as pintadas nos trens, que supoñen un gasto considerable. Sabotaxes sospeitosas en situacións de alta tensión política significaron incidentes nas vías e no sistema de sinalización. Fallos na infraestrutura, en máis dunha ocasión, sendo o máis significativo o que se produciu na estación de Sants en xullo do pasado ano, onde se detivo toda a rede. Son demasiadas casualidades en tantas ocasións.

Catalunya está a ser o foco dos ataques á rede ferroviaria; os números demóstrano. Non é casualidade. A quen lle interesa politicamente que isto suceda? A resposta cada un pode dala; a realidade só é unha: debilitar a Pedro Sánchez e Salvador Illa. Debilitar a imaxe de Renfe e Adif para pedir (xa se fixo) o traspaso de Rodalies ao goberno de Catalunya (claro, sen os socialistas), porque se xestiona mellor… de verdade?

Este luns, cando case se restableceu a circulación, ás 6 da mañá, para unha hora despois interrompela por un incidente no centro de control de Adif na Estación de Francia, que provocou a detención de todos os trens durante un tempo. Máis tarde, a circulación volveuse a reiniciar. Unha situación que deixou aos usuarios cun enfado xustificable. Descoñécese o sucedido e non se descartou un ciberataque, cousa que non é improbable. Coa revisión da rede, descubríronse 23 puntos críticos en 7 liñas da rede de Rodalies. Iso quere dicir que hai que realizar actuacións de urxencia.

Ante este panorama e tras os “últimos” incidentes deste luns, o Ministerio de Transportes cesou ao director operativo de Rodalies (que non levaba nin un ano no cargo) e ao responsable de Adif. Son os primeiros cargos cesados.

Como era de esperar, os partidos políticos da oposición non perderon o tempo en criticar ao goberno de España e ao de Catalunya pola mala xestión de Renfe e Adif. Non se esperaba outra cousa. Especialmente o partido de Puigdemont, que dixo de todo e pediu a dimisión de case todos, ademais de requirir á xente que saia á rúa. É curioso o papel do fuxido. Non se acorda de que os converxentees/converxentes e pos estiveron a gobernar bastantes anos? E non se deteñen a aclarar que Junts teñen a unha persoa no consello de administración de Renfe, Eduard Gràcia. Para que ten no consello a ese representante? Para cobrar e informar das cousas internas?

A estratexia de Junts é colocar aos seus peóns en empresas públicas. Faio por dúas razóns: para que cobren un bo soldo e para ter a información de primeira man e utilizala cando conveña. Hai que lembrar que, até o momento, teñen “colocados” a Mikimoto en RTVE, onde cobra 120.000 euros anuais; Pere Adoitar na CNM, 100.000 euros; Ramón Tremosa en AENA, 120.000 euros; e Elena Massot en Enagás, con 75.000 euros, a que menos cobra, e é muller.

Baixo o interese pola cidadanía, os partidos sacan peito, piden responsabilidades polos sucesos e aproveitan situacións como esta para facer política que consiste en desprestixiar ao goberno con críticas pouco construtivas, deixando en evidencia o mal que o fan.

A casualidade non existe, fabrícase con bastante facilidade. E na rede ferroviaria de Catalunya están a producirse demasiadas situacións complexas. Casualidade? Dicía o controvertido escritor francés Léon Bloy que “Non existe a casualidade, porque a casualidade é a providencia dos imbéciles e a xustiza quere que os imbéciles non teñan providencia”.