Crítica ao Nadal (deixar ir)

Abandonar, ou deixar marchar, ás persoas que nalgún momento achegáronnos felicidade, pero cuxa compañía hoxe nos resulta insípida, pesada ou prexudicial é unha das leccións máis difíciles de aprender na vida.

É difícil porque revisitar esas caras, que é o que pasa a miúdo en Nadal, é a forma máis eficaz de revivir o noso pasado. Deste xeito, sentimos menos vulnerables, menos a mercé do destino. Ademais, volver ao pasado, cumprir coas tradicións, proporciona certo estadaxe ás nosas vidas. En definitiva, volver ao pasado por Nadal consólanos. 

Celebracións como Noitevella, Ano Novo ou Reis son como os sinais da autoestrada;  permítennos orientarnos, confírennos unha ilusión de seguridade ao poder determinar de onde vimos, onde estamos e, máis ou menos, onde dirixímonos.  

Espóiler: esa seguridade en realidade non existe; alcanzar ou non a seguinte saída, depende tanto de nós mesmos como das copas que se tomou o condutor que agora mesmo, apurado, adiántanos pola dereita.

En Occidente, a sociedade empúxanos en Nadal a reencontrarnos con persoas do noso pasado. A algunhas delas elixímolas até certo punto: antigos amigos, vellos compañeiros de traballo ou estudos, etc. A outro non elixímolas en absoluto, adxudícannolas os nosos xenes ou os da nosa parella. 

Podemos ignoralos durante once meses, pero chega Nadal e parece que a todos debemos mandarlle unha mensaxe de paz en Noiteboa, un meme gracioso en Ano Novo. Sobrecomunicación pode ser un bo termo; postureo, outro.

Loitar contra a caducidade das relacións humanas é condenar a unha derrota case segura. Agarrar a persoas ou sensacións do pasado é expor, no mellor dos casos, á melancolía; no peor, á dor

Respecto das nosas familias extensas -e nalgún caso tamén á nucleares-, se nos fixesen sentir tan ben, se cociñar durante horas para eles fóra tan estupendo, se as sobremesas eternas na súa compañía gustásennos tanto; poderiamos repetir esas reunións moitas veces ao longo do ano. Algunha razón haberá para que non o fagamos.

Respecto ao outro grupo de persoas, esas que, en menor ou menor grao, eliximos nalgún momento ter cerca pero que agora non forman parte do noso horizonte diario, un pouco o mesmo. A miúdo non son parte do noso presente non por imposibilidade, senón porque nos dan preguiza ou porque deixaron feridas talles que non se curan coa actitude de buenismo impostado propio destas datas. 

Loitar contra a caducidade das relacións humanas é condenar a unha derrota case segura. Agarrar a persoas ou sensacións do pasado é expor, no mellor dos casos, á melancolía; no peor, á dor que nos empuxou no seu día a separarnos delas, ou a que nos abandonasen.
 

Para a maioría dos mortais (un saúdo á comunidade educativa), as celebracións do Nadal terminan hoxe por fin, tras 12 días. Pasemos páxina. Recoñezamos a nosa derrota. Tentámolo, pero fomos incapaces outra vez de romper cos usos e costumes da nosa hipócrita tradición cristiá.

Cumpridas o mellor que puidemos esas obrigacións sociais, gocemos agora das persoas que escollemos libremente -e que nos escolleron a nós- para vivir o presente, ou que ese presente colocou ao noso lado. 

#Tomar un minuto nesta xornada de volta á rutina, miren ao seu lado e gocen das persoas que teñen preto hoxe. O próximo Nadal poida que non estean e si aínda están, cambiarían, vostedes e elas. O cal, por certo, non ten porqué ser malo. 

P.D. Sobre a 'ilusión' infantil nesas festas, sobre todo polos  Reis Meigos, ao curto de Alberto González remítome: