O optimismo ante a costa de xaneiro, febreiro…

Podería ser, é sinxela, que Endesa poña os medios necesarios para que, durante dous anos e cunha media de catro chamadas diarias (en festivos incluídos), cesamento o acoso no que se ve a xente con ofertas que, en nome de Endesa, tratan de estafar á cidadanía. 

Cando se chega ao segundo día do novo ano, o 2026, e pendente (pora os pequenos) da noite de Reis, por ser a noite máxica que representa a ilusión para eles (decepción para os que non lles traerá os xoguetes pedidos, por iso da economía doméstica que non lles permite facelo), chega a noticia de que se terminou a festa: a costa de xaneiro empeza xa coa subida de prezos da luz, a auga, o gas, a cesta da compra, os cafés nos bares e unha longa lista que se fai interminable, sen esquecer as subidas de impostos, que son uns cantos.

Din que soben os soldos e, ao mesmo tempo,  faio  o tramo do IRPF, co cal, a cousa queda case a par do que se cobraba e o poder adquisitivo segue estando na UVI. Así que a costa de xaneiro marcará, con moita pendente, este inicio de ano. A alegría das festas (cava, viño, doces e demais) afógaa un café ben amargo que devolve á realidade diaria. No entanto, como di un refrán popular, “ao mal tempo, boa cara”.

Cando se expón o que nos vén encima, un optimista afirma: “tranquilos, que anos de neves, anos de bens”, e con esa actitude receosa van pasando os días, á espera de que o refrán se cumpra máis pronto que tarde e así mitigar as subidas que xa entraron en vigor. Pero se iso ocorre na vida dos sufridores cidadáns/as, a vida política non está mellor. Os dous grandes partidos políticos (para os outros tampouco) teñen pendentes varios xuízos que non lles fai ningunha graza. Veranse resentidos, con eleccións autonómicas que servirán de termómetro do que pensa a xente. Sen esquecer que as xerais poden adiantar, dependendo dos resultados xudiciais, sen deixar de lado a postura dos partidos que dan apoio ao Goberno, especialmente Junts, que se converteu nun partido catavento.

Pero tranquilos, porque algunha cousa boa traerá. Podería ser, é sinxela, que Endesa poña os medios necesarios para que, durante dous anos e cunha media de catro chamadas diarias (en festivos incluídos), cesamento o acoso no que se ve a xente con ofertas que, en nome de Endesa, tratan de estafar á cidadanía. Algúns caen na trampa, despois danse conta do engano, e os que non a  aceptan  “non se pode rexeitar”, a pesar de negar, continúan recibindo a calquera hora do día as incómodas chamadas. E a lei que dicían que entraba en vigor? Pois igual se foi a Vigo e, cos 12 millóns de luces, quedouse paralizada.

Unha boa noticia é que o Corredor Mediterráneo, que segundo o ministro de Transportes e Mobilidade Sostible, desde o 2018 até o pasado ano, investiuse 5.579 millóns de euros, o que supón un investimento de 20 millóns de euros semanais, e segue investindo con cifras millonarias. O obxectivo, fai moita falta, é conectar mediante tren de alta velocidade ás principais cidades da costa mediterránea, como Barcelona, Tarragona, Castelló, Valencia, Alacante, Murcia, Cartaxena e Málaga. Unha obra faraónica que vén reivindicando o sector fai xa demasiados anos. Poderase inaugurar en 2028? Haberá que pensar que é posible.

Mentres iso ocorre no Mediterráneo, no Cantábrico as comunidades autónomas desa zona queren un Corredor Atlántico, solicitado fai xa uns cantos anos. Ten carácter estratéxico esta rede e, segundo din, é prioritario para a Unión Europea. Non é un capricho, é unha necesidade para esa parte de España. Por iso pediron unha folla de ruta. O Goberno galego e os empresarios levan pedindo o tren de alta velocidade entre Vigo e O Porto e entre Vigo e Ferrol. Haberá que pensar que estes corredores tan importantes para o país poden chegar a bo termo.

Un 2026 no que o optimismo debe ser adoptado por todos, sen esquecer que, só soñando, non se conseguen as cousas. Pasar a costa de xaneiro é o obxectivo inmediato; despois, paso a paso. Hai que pensar que a costa só afecto a xaneiro, o resto é pan comido? Iso é ser moi optimista.