Última bala para evitar a folga de autobuses: ou os sindicatos condenan a violencia ou seguirá o bloqueo

"Haberá autobús o luns?". Esa é a pregunta que hoxe se fan miles de galegos residente na provincia da Coruña. Xa sexa para chegar a clase ou ao traballo, a ameaza de que o conflito no sector do transporte de viaxeiros por estrada escale definitivamente até unha folga indefinida a partir do próximo 2 de febreiro foi tomando forma co paso dos días, despois de que esta semana se escenificase a rifa entre patronal e sindicatos. CIG, CC.OO. e UXT levan meses demandando a negociación dun novo convenio e, tras unha decena de xornadas de folga, tivo lugar o luns un primeiro encontro que se resolveu coa espantada da patronal, que se levantou da mesa denunciando unhas sabotaxes contra os transportes. O diálogo quedou paralizado até onte, cando se soubo que, a contrarreloxo, as partes reuniranse este venres para tratar de descongelar a negociación.

UN ÚLTIMO INTENTO

O camiño non foi sinxelo e a chamada a sentar precipitouse na tarde de onte. Desde a CIG, Ernesto López, representante de CIG-Transportes, comunicou a Galiciapress que os sindicatos lanzaron a luva para unha reunión urxente. “Estamos a ver que mañá é venres e que o luns empeza todo”, apremaba López no mediodía do xoves. O ofrecemento foi recollido máis tarde pola patronal, que confirmou a citación no Consello Galego de Relacións Laborais para este venres 30 de xaneiro.

O presidente da Federación Galega de Asociacións de Transporte de Viaxeiros en Autocar (TRANSGACAR), José Carlos García Cumplido, confía en que mañá poidan dar avances significativos para resolver este conflito enquistado desde hai meses, especialmente despois do desencontro do pasado luns que levou á patronal a “levantarnos da mesa” resultado do que cualifican “un exercicio de violencia sobre os nosos vehículos”. 

“Supeditamos a mesa a que cese a violencia”, insiste García Cumplido para este diario, que celebra que desde o luns non se rexistraron máis incidencias e mostrouse esperanzado de face a que poida alcanzar, polo menos, un acordo para desbloquease a convocatoria de folga indefinida a partir do 2 de febreiro e poder abordar de maneira decidida “a parte de fondo, que son as condicións de traballo, tanto en termos de organización como en termos de salario”.

Desde a CIG critican que o luns “non houbese negociación”, pois “non se falou de ningunha materia do convenio”, e volven dirixir o foco a Monbús: “Chegou, secuestrando ao resto da patronal, e así nos consta que está, ou os que se deixan secuestrar, porque o que fixo Monbus foi dicir que hai actos violentos e grupos de persoas violentas, montando unha película que non son máis que escusas e desculpas porque non queren negociar”, acusa López, que leva meses perseguindo concreción para poder tender pontes. 

CONDENAR A VIOLENCIA COMO REQUISITO

Para alcanzar esa meta, desde TRANSGACAR esperan un xesto dos sindicatos, que teñen que facer pública a súa condena ás sabotaxes que denuncian os empresarios e que os representantes dos traballadores negan, alegando que, até agora, non se presentaron “probas nin feitos concretos”. 

“Pídennos que condenemos uns actos vandálicos que non existiron. Eu non podo condenar algo que para min non existe. E é mentira que nos pedisen na reunión unha condena. Simplemente chegaron, soltaron o seu discurso, levantáronse e fóronse”, afirma López. 

“Non sei a que chaman probas”, matiza García Cumplido, que manifesta que “non temos probas de que Manolito rompeu un escaparate, porque de ser así, xa estaría denunciado con nome e apelidos nun xulgado”. “O que si temos son fotos das distintas desfeitas en lúas, pintadas, picadas, etcétera, que tamén son públicos e notorios”, referenda o presidente da asociación, insistindo en que algúns feitos tiveron lugar “estando o condutor a bordo”, cun saldo duns 70 autocares danados.

“Non é algo que se poida discutir. É feito que está aí. Cando na mesa din que non senten responsables, porque non poden controlar a todo o mundo e que non todos son afiliados, pódoo chegar a compartir. Pero, comparten a violencia ou non?”, pregunta García Cumplido, que esixe unha declaración onde os sindicatos condenen os actos vandálicos para poder sentar a negociar, como un xesto “normal, de dicir que me respectas como persoa e que eu respéctoche a ti, e que o pasado luns non se produciu”.  

"O PADRIÑO E O seu CONSIGLIERE"

“Falando entendémonos”, recalcan os empresarios, aínda que a distancia é máis que evidente. Os sindicatos seguen debuxando un escenario “propio do Salvaxe Oeste” e López non dúbida en cualificar a Raúl López, presidente de Monbus, de “actuar coma se fose O Padriño, o capo de todo a andrómena”. 

“Ten a todo o mundo, non sei moi ben por que, acolloado. E ao presidente da Xunta tamén o ten contra as cordas. E iso que Rueda dixo, por activa e por pasiva, que había que sentar a falar. Pois nin caso. Parece que este señor manda máis que ninguén”, analizan desde a CIG. García Cumplido non salgue moito mellor parado, pois López manifesta que “si Raúl López é Vito Corleone, García Cumplido é o seu consigliere”. 

Sobre esa etiqueta de mafia, García Cumplido considera que hai persoas que “recorren a xerar un clima no canto de entrar ás cuestións de fondo” e defende a tese de que no sector experimentouse unha subida salarial do 16% nos últimos anos, contrariando a versión dos sindicatos que piden actualizar dunha vez por todas a táboa salarial.  

Tamén desdice as acusacións de xornadas de 13 horas de traballo. “Non é verdade”, incide, matizando que o que si se dan son “xornadas irregulares” por mor duns altos niveis de dispoñibilidade por servizos discrecionais, comprables “a un parque de bombeiros ou un médico no hospital”. “Teñen que despois estes tempos que excederon de presenza ou dispoñibilidade son compensados nas semanas seguintes, nos sistemas que teñen de rotación”, apostila sobre unha xornada máxima anual de 1.800 horas con xornadas máximas semanais establecidas. “Todo isto faise nuns cómputos e equilíbranse”, sosteñen os empresarios. 

A Xunta MOI ATENTA

Quen tamén ten moito que dicir neste conflito é a Xunta de Galicia, que propuxo o Consello de Relacións Laborais como instrumento mediador, pero puntualizando que “os que teñen que pór de acordo son eles” pese ao evidente interese do Goberno de Galicia porque se cumpran os servizos establecidos. 

A patronal non é allea a ese “compoñente dos servizos públicos” que xoga o sector, pois entre o transporte de uso xeral e o transporte escolar repártense a maior parte do pastel, sendo as actividades do transporte privado ou discrecional as que teñen un peso menor fronte aos contratos públicos. 

Nesa liña, García Cumplido lembra que os concursos se asinaron “no 2019, 2020, por tanto estaban confeccionados con datos de anos anteriores, onde existía unha estabilidade respecto ao IPC e onde se contemplaban incrementos do 2% anula para cada un dos 10 anos de vixencia”. Foi coa crise da Covid-19 e a ocupación de Ucraína que “os custos se dispararon de forma extraordinaria”, cifrando a patronal, botando man dos datos da Dirección Xeral de Mobilidade na súa carta remitida ao Ministerio de Transportes, que en 2022 os custos superaban o 15% en só dous anos. 

“Os nosos contratos teñen ese problema”, explica a parte empresarial, onde detallan as compensacións parciais que puxo en marcha a Xunta que, no entanto, non corrixen o problema estrutural que “dificulta que se pague con alegría que se queira pagar máis”. “Non podemos incrementar os prezos porque temos uns contratos pechos e eses non poden ser revisados por lei”, resolven.

PERO...HABERÁ BUS O LUNS?

Á espera de que uns e outros poñan as cartas sobre a mesa, a esperanza é que o sangue non chegue ao río este fin de semana e poida chegar a un punto de encontro. “Espero que mañá sexamos capaces de sentarnos a negociar e iniciar un diálogo para o acordo. Se non poder concretar ese acordo, sería conveniente suspender a folga do luns e seguir traballando o luns. Pero si non é venres, será o sábado, e si non, como tarde, o luns, haxa unha vontade das partes para chegar a un acordo”, agarda García Cumplido. 

López, en cambio, non parece ter a mesma determinación, ao “non ter tan claro que vai pasar o luns”. “Oxalá haxa algunha ranura pola que coar, algunha xanela aberta para dialogar. Pero hoxe, diríache que non”, lamentan desde a CIG. Esa porta á esperanza é á que se asoman os viaxeiros, que esperan subir o luns ao autobús.