Madrid afronta un 8M con dúas marchas simultáneas que reflicten a fractura do movemento feminista

A xornada do Día Internacional da Muller volve desenvolverse con dúas manifestacións paralelas que comparten horario pero manteñen enfoques políticos e sociais diferenciados.

A axenda de mobilizacións do Día Internacional da Muller sitúa novamente a Madrid como escenario de dúas grandes manifestacións feministas que avanzan de forma simultánea por distintas zonas da cidade.
 

Un 8M con dúas mobilizacións paralelas na capital

A celebración do 8 de marzo en Madrid volve mostrar a división existente dentro do feminismo organizado. Este domingo desenvólvense dúas manifestacións distintas que percorren o centro da cidade ao mesmo tempo, aínda que parten desde lugares diferentes e defenden formulacións propias.
 

Unha delas está convocada polo Movemento Feminista de Madrid, que anunciou unha marcha que arrinca ás doce do mediodía desde a praza de Cibeles e finaliza na Praza de España. A mobilización articúlase baixo a lema “Fronte á barbarie patriarcal, feminismo internacionalista” e engade o sublema “Nin veladas, nin explotadas, nin prostituídas”.

Ao mesmo tempo, a Comisión 8M impulsa outra manifestación que parte desde Atocha e conclúe na estación de metro de Sevilla. Neste caso, a convocatoria desenvólvese baixo a lema “Feministas Antifascistas. Somos máis. En todas partes”.

A coincidencia horaria de ambas as marchas subliña unha fractura que se mantén desde hai varios anos dentro do movemento feminista madrileño.

A orixe da división do movemento

A separación entre ambas as correntes consolidouse co paso do tempo a partir de debates ideolóxicos e políticos que marcaron o rumbo de diferentes organizacións feministas.
 

Entre as principais discrepancias figuran cuestións relacionadas co enfoque sobre a prostitución ou a interpretación da lexislación sobre identidade de xénero. Mentres algúns sectores defenden unha axenda abolicionista centrada na eliminación da prostitución, outros colectivos priorizan a ampliación de dereitos para as persoas trans e a defensa dun feminismo inclusivo.

Este desacordo levou a que as mobilizacións do 8 de marzo en Madrid convóquense por separado desde hai varios anos, xerando manifestacións con consignas e prioridades distintas.

As reivindicacións do Movemento Feminista de Madrid

A manifestación convocada polo Movemento Feminista de Madrid sitúa no centro do seu discurso a defensa dun feminismo internacionalista e a denuncia do que consideran múltiples formas de opresión contra as mulleres.

Entre as súas reivindicacións destaca a crítica ao que describen como “todas as formas do velado das mulleres”. Desde esta organización sosteñen que estas prácticas constitúen “manifestacións dun sometemento que lles impedirá desde o control sobre o seu propio corpo ao desenvolvemento da súa vida na sociedade”.
 

O colectivo afirma que existe “un xenuíno movemento de mulleres nadas en contextos islámicos, tanto en España como globalmente, en loita contra a imposición do veo”.
 

Ademais, as convocantes defenden a necesidade de garantir a separación entre relixión e institucións públicas. Nese sentido reclaman que ningunha confesión interveña na escola pública nin na vida institucional e expoñen a definición do Estado español como un Estado laico.

A abolición da prostitución como bandeira política

Un dos alicerces centrais do discurso deste sector do feminismo é a defensa dun modelo abolicionista respecto da prostitución.
 

As organizadoras consideran que esta posición permite protexer ás mulleres e garantir alternativas para quen se atopan nesta situación. Desde o movemento sosteñen que “a legalización da prostitución equivale a capitular ante a violencia contra as mulleres”.
 

Tamén afirman que “a esquerda do ‘só si é si’ ten a obrigación de loitar pola abolición da prostitución: se o consentimento é un dereito fundamental, non se pode comprar”.

Nesta mesma liña sosteñen que “negar que a prostitución é violencia machista tamén é negacionismo, fágao a esquerda ou o faga a dereita”.

O colectivo tamén critica ao Goberno polo que considera un incumprimento do compromiso de implantar un modelo abolicionista durante a actual lexislatura.

Denuncias sobre conflitos, desigualdades e ultradereita

O Movemento Feminista de Madrid vincula as súas reivindicacións con problemáticas globais. No seu discurso denuncia o que denomina “barbarie patriarcal das guerras, xenocidios e masacres contra a poboación”.

As organizadoras sosteñen que a misoxinia atravesa tanto o ámbito público como o privado e remarcan que “a barbarie patriarcal está tamén no interior das casas”.
 

Así mesmo, o movemento alerta sobre o avance da ultradereita, á que acusa de negar a necesidade de combater a violencia machista e de promover o desmantelamento dos sistemas públicos.
 

Entre as súas propostas atópanse a defensa dos servizos públicos como garantía de igualdade de oportunidades, a creación dun sistema público de coidados que non recaia principalmente sobre as mulleres, a regularización das mulleres migrantes e a eliminación de calquera forma de explotación laboral baseada na subordinación económica feminina.

A proposta política da Comisión 8M

A segunda gran manifestación do 8M madrileño está organizada pola Comisión 8M, que expón unha mobilización cun forte compoñente antifascista e internacionalista.

Desde esta organización explican que a convocatoria se enmarca “nun contexto de resposta global polos dereitos e liberdades desde múltiples territorios”.
 

Tamén consideran que a manifestación constitúe “unha demostración de maioría social fronte ao fascismo e unha reafirmación do feminismo como movemento social organizado, con implantación territorial e con gran capacidade de articulación co resto de movementos sociais”.

Un feminismo conectado con conflitos globais

A Comisión 8M defende unha visión do feminismo que vincula as loitas locais con procesos internacionais. Segundo a súa análise, o contexto global actual está atravesado por “lóxicas de guerra, desprazamentos forzosos, racismo, políticas de empobrecimiento e avance nos gobernos de forzas autoritarias”.
 

O colectivo sostén que a defensa dos dereitos das mulleres e das disidencias non pode separar destas dinámicas globais.

Nese marco menciona situacións como o conflito en Palestina, os desaloxos na Cañada ou as detencións do ICE en Estados Unidos. Desde a organización consideran que estes fenómenos responden a unha mesma lóxica que normaliza a expulsión e a violencia sobre determinados corpos e territorios.

Dereitos sociais e axenda feminista

A axenda reivindicativa da Comisión 8M inclúe a defensa dos servizos públicos, o dereito á vivenda, a protección efectiva das persoas trans e a garantía dos dereitos sexuais e reprodutivos.
 

O colectivo considera que estas demandas forman parte dunha axenda feminista internacional fronte a políticas que describen como reaccionarias.

Desde a organización tamén subliñan a importancia da loita contra as violencias machistas como un dos eixos centrais da mobilización.

O foco nas traballadoras do fogar e de coidados

Dentro das reivindicacións destacadas este ano aparece a situación das traballadoras do fogar e de coidados.

A Comisión 8M sinala que moitas destas profesionais denunciaron publicamente abusos, impunidade e situacións de desprotección nun sector marcado pola precariedade laboral e a desigualdade estrutural.
 

O colectivo considera imprescindible visibilizar estas problemáticas dentro do movemento feminista e situar a defensa dos dereitos laborais no centro do debate social.

Un final festivo tras a mobilización

Despois da manifestación, a Comisión 8M organiza un encontro denominado “tardeo feminista” co obxectivo de ocupar colectivamente o centro da cidade.

A actividade inclúe actuacións musicais, sesións de DJ e intervencións públicas que buscan prolongar a mobilización máis aló da protesta nas rúas.

Evolución da participación nos últimos anos

As cifras de asistencia reflicten como evolucionaron as mobilizacións feministas en Madrid desde que o movemento comezou a marchar dividido.

En 2025 participaron unhas 34.500 persoas en total nas dúas manifestacións celebradas na capital, segundo os datos oficiais. A Comisión 8M reuniu pola mañá a 25.000 asistentes segundo a Delegación do Goberno, aínda que as organizadoras elevaron a cifra até 80.000.
 

Aquela marcha desenvolveuse baixo a choiva e estivo marcada por consignas en defensa dos dereitos de “todes”, ademais de reivindicacións antirracistas como a petición de “papeis para todas”.

A mobilización do Movemento Feminista de Madrid congregou ese mesmo ano a 9.500 persoas segundo a Delegación do Goberno, mentres que as convocantes estimaron polo menos 20.000 participantes. Durante a marcha defendeuse unha axenda abolicionista global e escoitáronse consignas contra a prostitución, descrita por algunhas manifestantes como unha práctica que “insignia a violar”.

O contraste cos anos anteriores é notable. Cando o feminismo marchaba unido na capital, especialmente en 2018 e 2019, as manifestacións do 8 de marzo chegaron a reunir preto de 300.000 mulleres en Madrid.