Venezuela: a oposición ve unha oportunidade fronte a un Maduro lanzando os seus últimos foguetes
Os vinte e cinco anos de 'chavismo' deixaron un marca moi profunda en Venezuela. Un país cunhas xentes fartas da súa clase política nos 90 e que foi xerme, primeiro, dun intento de golpe de estado por un oficial chamado Hugo Chávez que uns anos máis tarde sería presidente do país até a súa morte. A súa substitución, Nicolás Maduro estivo bregando con toda a oposición interna e externa manter contra vento e marea. Con todo, este domingo 28 de agosto de 2024 as cousas parecen estar máis difíciles para o presidente
As urnas en Venezuela para as eleccións presidenciais abren este domingo ao seis da mañá hora local, doce do medio día en España. Máis de vinte millóns de cidadáns e cidadás están chamadas ás urnas. Iso dentro das fronteiras nacionais porque no exterior hai uns cinco millóns de cidadáns e cidadás venezolanas que, en teoría, poderían exercer o seu dereito ao voto nas embaixadas e consulados ou por correo. Con todo, a realidade é que deses cinco millóns de venezolanos e venezolanas no exterior só un puñado poderán votar (calcúlase que menos de 70.000). Isto débese, segundo testemuños recolleitos en España, a que se esixen documentos como permisos de residencia nos países de acollida, ter todos os documentos nacionais venezolanos en regra, incluído o pasaporte (en España custa 300 euros renovalo, algo prohibitivo para algúns). En tal caso, existe un medo enorme a que Maduro e as forzas que o acompañan poidan dar a volta a unhas sondaxes que non lle outorgan a vitoria por unha marxe realmente ampla, un 20% por baixo da oposición.
![Maduro votando](/multimedia/images/6856573.png)
En 2023 contabilizáronse case 520.000 venezolanos en España, 40.000 deles chegaron a Galicia, moitos e moitas emigrantes retornados ou descendentes de emigrantes. Case 450.000 destes venezolanos están en idade de votar pero a realidade é que só poderán facelo uns 25.000 do total de case 70.000 residentes no estranxeiro con posibilidade de exercer o dereito a voto nos comicios do seu país. Outros, uns poucos, optaron por regresar ao seu país única e exclusivamente para votar.
A incerteza é moi alta e nestes momentos a maioría da comunidade venezolana en Galicia aposta por un cambio radical en Caracas. María (nome inventado, porque non quere que a recoñezan) saíu do seu país en 2018, apenas vinte anos de idade. Primeiro acabou en Perú, onde fixo varios traballos ata que atopou un posto de telemárketing que lle permitiu aforrar e vir a España. Unha vez aquí, recibiu algunhas axudas que forman parte do plan da UE para apoiar a refuxiados venezolanos. Incluso a Xunta de Galicia fai as súas campañas de apoio á migración retornada. “Do diñeiro que envío a Venezuela, máis da metade quédallo o estado” di María.
Carlos, en Galicia desde 2010, foi trampeando con traballos en hostalaría e en audiovisual. Nestes momentos está desilusionado, “dáme igual, non conseguiron tirar a Maduro e os outros tampouco é que me atraian, realmente é que xa case non me importa”. Carmen (tamén nome ficticio) conseguiu ter os papeis en regra despois dun periplo de case un ano por oficinas e consulados. Ao final, como moitas outras dos seus compatriotas conseguiu traballar de coidadora. “Funme pola fronteira con Colombia, alí estiven un tempo pero a violencia nese país obrigoume a tomar a decisión de vir a España”.
Algúns aproveitaron bolsas de estudos para quedar. É o caso de Isabel e Rebeca que unha vez finalizados os estudos de medicamento, están no período MIR. “As universidades públicas non teñen suficiente material e recursos alá, por iso decidímonos vir aquí”. Sobre o seu país, cren que “venderon a Venezuela a intereses de fóra (sobre todo rusos) e entregáronlles parte dos recursos do país como minas e petróleo”.
En total, entre a década de 1940 e 1950 Venezuela recibiu a uns 50.000 galegos, sobre todo procedentes do rural. Algúns retornaron, outros se quedaron alí pero manteñen contacto cos seus parentes a este lado do Atlántico. Os descendentes debátense entre quedar no país caribeño ou emigrar. Todos e todas están de acordo en que un cambio é necesario. Consideran que o país foi costa abaixo nos últimos anos e non pódese facer outra cousa que cambiar o goberno.
As perspectivas para Maduro, segundo sondaxes propias e estranxeiros non son nada boas. Fálase de vinte puntos de diferenza coa oposición que podería chegar ao goberno mediante pactos ou coalicións. María Corina Machado e Edmundo González embarcáronse nunha aventura que parece mobilizar as esperanzas de moitos e moitas. González é o candidato que se mide con Maduro e Corina a “forza vital” para darlle un empuxón á candidatura do exdiplomático.
O baile de cifras entre chavistas e opositores é cando menos inquietante tanto no sentido de ser pavoroso para a candidatura de Nicolás Maduro, como nun sentido de nervios motivados por unhas expectativas de vitoria dentro da oposición. Por parte destes últimos, os rostros coñecidos até agora (Capriles, López e Guaidó) non fixeron moito ruído.
Con todo, as alertas saltaron cando Nicolás Maduro avisa nun discurso dunha posible “guerra civil” no país. Alarmismo, advertencia ou electoralismo? Nunhas horas saberase.
Escribe o teu comentario