"Soñei que te mataba onte á noite"

“Soñei que te mataba onte á noite, e a min parecíame perfecto” son dous dos versos máis inquietantes de Jeff Tweedy. AbrenVia Chicago, canción que interpretou no seu concerto na Coruña a peito, só armado con tres acústicas.

Todo vendido no Teatro Colón e rivais políticos compartindo platea. Alí estaban Ana Pontón, a líder do BNG, e Borja Verea, o líder do PP en Compostela. 

Todo vendido a pesar de que as entradas roldaban os 30 euros. Custarían máis, bastante máis, se o concerto non tivese o patrocinio do Xacobeo, que a isto -e non a, por exemplo, reflotar a agonizante sanidade pública- dedica a Xunta os nosos impostos.

Todo vendido un domingo a pesar de que xa non está de moda, se o estivo algunha vez. De feito, algúns pasaron da Coruña non polo prezo, senón argumentando que a súa música é cada vez máis chata. É certo, nos discos de Wilco xa non hai nin un Misunderstood que gritar contra a parede nin un Reservations que recitar en silencio.
 

Tamén é certo que Jeff hai tempo que xa non lle rouba os calmantes da dor contra o cancro á súa sogra. Se ese é o prezo que hai que pagar pola cúspide da creatividade,  alégrome que a cúspide da creatividade perdese un cliente. 

Ademais, hai moito de mito niso de que o sufrimento é o motor das mellores creacións artísticas. O gran de verdade que haxa poida que teña que ver con mocidade e a inocencia. 

Envellece Jeff, envellecemos nós e o que brotou fai 20 anos non pode agromar agora. Afortunadamente, abrochan outros versos, outros sentimentos, probablemente menos intensos e non necesariamente mellores, pero menos narcisistas sen dúbida. 
 

Por exemplo, ese “síntete libre, logra nacer nos Estados Unidos, ama cun amor que eles non poden roubar”;  de Feel free, parte ese último, triplo, magnífico disco, "Twilight Override", que veu presentarnos e que inclúe outra exhortación afectiva: “síntete libre libre de namorar da xente que coñeces e de facelo máis da xente que non”.
 

Esas reivindicacións do amor polos demais, mesmo polos descoñecidos, lembráronme á mensaxe que Bad Bunny quixo deixar na Superbowl. Ao concluír o seu espectáculo, unha enorme pantalla dentro do estadio proxectou a frase ”O único máis poderoso que o odio é o amor”.

Basta de bucolismo, o mundo non se mellora con rogos de putos hippies. 

Con todo, algo terán talles invocacións se as esgrimen artistas tan diferentes e, sobre todo, son capaces de reunir a adversarios baixo o mesmo teito, aínda que sexa só a escoitar música.

Conclúo citando outra vez a Jeff, tamén ao seu pai:

“Despois das eleccións de 2016, o meu pai díxome: «Non deixes que ese maldito monstro te poña malo». E aínda penso niso, porque é un bo consello. Non vale a pena, pero nós si, e vale a pena non renderse. Hai tanto que compartir”.