Vídeos | O fútbol xuvenil galego fai historia ao clasificar Celta de Vigo e Deportivo da Coruña para a fase final da Copa

O Deportivo tivo que viaxar até as Illas Canarias para medir ao Tenerife, nun duelo marcado pola tensión competitiva e a necesidade de adaptar a un escenario exixente como o Heliodoro Rodríguez López. Os de Miguel Figueira, que xa o ano pasado tocaron o ceo alcanzando as semifinais da Copa de Campións, volveron a demostrar que son un grupo granítico, capaz de madurar os partidos até atopar o seu momento, afastados dos focos pero efectivos no céspede.

A formulación dos branquiazuis en Tenerife foi unha lección de pragmatismo e lectura de xogo. O técnico deportivista axitou a árbore táctica introducindo a Lucas Regueiro no costado esquerdo, buscando ter máis control e posesión para desactivar o ímpeto inicial dos locais. Con todo, o fútbol non entende de plans teóricos e os coruñeses tiveron que soportar un inicio fulgurante dos chicharreros, que saíron a morder esporeados por xogar no estadio do primeiro equipo. Foi vital a figura do gardameta Anxo, que tivo que intervir nada máis comezar e ver como un disparo rival rozaba o traveseiro, mantendo ao equipo con vida cando máis apertaba a tormenta local.

Aos poucos, o Dépor foi amornando os nervios e facer dono da situación, impondo o seu ritmo e xerando perigo real. A conexión entre Xabi Campos e os atacantes comezou a funcionar, con internadas por banda que facían recular á defensa tinerfeña e avisos serios, incluído un remate ao pau de Lucas Castro que ben puido cambiar o guion antes do descanso. O equipo coruñés non se desesperou ante a falta de gol, mostrando unha madurez impropia da idade xuvenil, entendendo que a súa oportunidade chegaría si mantiñan a orde e a intensidade defensiva que lles caracteriza.

O premio á insistencia chegou no minuto 70, nese tramo decisivo onde se definen as eliminatorias copeiras. Unha cabalgada de Guille pola dereita permitiu conectar con Lucas Regueiro, quen non perdoou ante a meta Eslamiada para pór o 0-1 definitivo que vale un pase á gloria. O tramo final foi un exercicio de supervivencia, especialmente tras a rigorosa expulsión de Guille por dobre amarela no desconto, pero o bloque de Abegondo soubo pechar filas e protexer un resultado que confirma á canteira deportivista como unha das máis fiables do panorama nacional, capaz de repetir presenza en fases finais de maneira consecutiva.

Épica celeste baixo a choiva de Vigo

Se o Deportivo tirou de oficio a domicilio, o Celta apelou á épica e ao fútbol total no seu feudo. As instalacións da Madroa, repletas de afeccionados pese ao temporal de vento e choiva, foron testemuña dunha remontada das que crean afección ante un Athletic Club que chegaba como líder intratable. O ambiente en Vigo respiraba esa mística das grandes tardes, onde a comuñón entre a bancada e os rapaces convértese no xogador número doce, necesario para tombar a un rival que historicamente compite cada balón coma se fose o último.

O encontro comezou cun susto maiúsculo para os intereses celestes, que viron como a presión asfixiante dos vascos producía efecto. Un erro na saída de balón propiciou o tanto de Navarte para o Athletic, un golpe que podería haber noqueado a calquera outro equipo, pero non a este Celta de Alberto Suárez. Lonxe de vir abaixo, o cadro olívico reaccionou cunha personalidade irresistible, apropiar do esférico e comezando a gañar todos os duelos individuais, demostrando que en Galicia tamén se sabe xogar con intensidade e garra cando o partido se pon costa arriba.

A reacción viguesa tivo nomes propios e un fútbol de altos quilates. A figura de Kibet emerxeu para liderar a ofensiva, anotando o empate tras unha gran xogada colectiva e un recorte de calidade dentro da área que levantou aos espectadores dos seus asentos. O gol da igualada cambiou a inercia do choque e, tras o paso por vestiarios, só houbo unha cor sobre o terreo de xogo. O Celta borrou do mapa ao Athletic na segunda metade, impondo un ritmo vertixinoso que os bilbaínos foron incapaces de seguir, desbordados pola ambición duns mozos que querían a vitoria custe o que custe.

O tanto da vitoria celeste foi a culminación dese dominio absoluto tras o descanso. Davila apareceu no punto de penalti para rematar unha asistencia de ouro, sentenciando unha remontada xusta e celebrada con euforia. O Celta non só gañou, senón que convenceu, eliminando a unha das canteiras máis potentes de Europa tras deixar atrás previamente ao Vilarreal e ao Atlético de Madrid. O camiño dos de Vigo cara á Final Four foi unha carreira de obstáculos superada cun fútbol vistoso e valente, que honra a tradición de bo trato ao balón que sempre caracterizou á Madroa.