Pesar no mundo das letras pola morte do academico Manuel Caamaño Suárez

A Real Academia Galega expresou este luns o seu profundo pesar polo falecemento de Manuel Caamaño Suárez, nacido en Noia o 2 de xaneiro de 1936 e falecido o pasado 5 de abril aos 90 anos. Académico correspondente desde 2004, Caamaño foi unha das figuras máis activas do activismo cultural galeguista durante o franquismo e a Transición, combinando a súa carreira profesional como arquitecto técnico cun compromiso político e cultural que marcou décadas da vida cultural galega.

A súa traxectoria comezou a fraguar en Cataluña, onde estudou na Universitat Politècnica de Catalunya e tomou conciencia da realidade galega en plena ditadura. Desde Barcelona, contribuíu á galeguización do Centro Galego de Barcelona, do que foi vicesecretario, e fundou o grupo cultural Mocedade Galega de Barcelona. En 1962 regresou a Galicia e instalouse na Coruña, cidade onde desenvolvería o groso da súa actividade asociativa e cultural.
 

A AGRUPACIÓN Ou FACHO, O seu GRAN LEGADO

A súa etapa máis influente á fronte da Agrupación Cultural Ou Facho, que presidiu entre 1966 e 1979, deixou unha pegada duradeira na normalización lingüística. Baixo o seu liderado, a entidade impulsou a celebración do Día dás Letras Galegas, organizou concursos literarios e promoveu cursos de lingua galega, entre eles un que La Voz de Galicia difundiu durante a Transición e que, recollido en libro, superou os 20.000 exemplares en ano e medio.

Tamén foi membro fundador do Partido Socialista Galego desde o seu grupo fundacional en 1964, e participou nos consellos editoriais da SEPT e de Editorial Galaxia. Presidiu a Sociedade Cultural Escola Aberta, que obtivo o Premio dá Crítica de Galicia en 1980 e o Premio Otero Pedrayo en 1984.
 

ARQUITECTURA POPULAR E UNIVERSIDADE

Como investigador, Caamaño dedicou parte da súa obra escrita ao patrimonio arquitectónico popular galego. O seu libro As construccións dá arquitectura popular. Patrimonio etnográfico de Galicia (2003) recibiu o Premio Antón Losada Diéguez e o Premio dá Crítica de Galicia. Foi profesor asociado da Universidade dá Coruña entre 1975 e 2000, onde impulsou o uso do galego e formou a varias xeracións de profesionais no coñecemento da arquitectura tradicional. Tamén foi membro fundador das revistas Teima e Tempos Novos, de ADEGA e da Fundación Castelao.