Benito aínda cre na humanidade tras volver de Israel: “O que non serve para nada é non facer nada”

Benito González Rodríguez aterrou en España co corpo enteiro pero, recoñece, algo distinto por dentro. O xubilado de Cangas, ex-traballador de Telefónica, que embarcou na Flotilla Global Sumud con destino a Gaza, foi detido pola Armada israelí xunto a outros activistas.

Estiveron case 48 horas esposados e, como demostra o vídeo subido polo propio Ministro de Interior de Israel, sufrindo o que na práctica foi unha forma de tortura psicolóxica e malos tratos físicos, destinado a servir de advertencia para os que planeen sumar a novas edicións da flotilla a Gaza. 

"Había un Benito antes e agora hai un Benito 2.0 desde que saín de alí", recoñece en conversación con Galiciapress ao pouco do seu regreso. Dio sen dramatismo, admitindo que "aínda non estou co ánimo de antes", enúnciao coa serenidade de quen sabía exactamente ao que ía e que recoñece abertamente que o trato que lle dispensaron aos activistas non terá nada que ver co que sofren os palestinos.

O cangués formaba parte da representación galega na flotilla deste ano, que incluía tamén a seis persoas máis desde distintos puntos de Galicia. Todos eles participaban na Flotilla Global Sumud 2026, unha iniciativa de máis de tres mil activistas —entre os que predominaban persoal sanitario— que tentaba abrir un corredor humanitario cara a Gaza nun momento especialmente delicado: cun cesamento do fogo entre Israel e Irán collido por alfinetes, cun conflito aberto con Hezbollá en Líbano e coa situación humanitaria na Franxa de Gaza, onde a ONU denunciou un xenocidio, que non mellora. 

Israel considera que a Flotilla Global Sumud viola o bloqueo marítimo imposto e cualifica a misión de iniciativa encuberta ao servizo de Hamás, e non de carácter humanitario.

A Flotilla Global Sumud é a máis grande dunha longa serie de tentativas de romper o bloqueo marítimo imposto por Israel: houbo flotas en 2008, 2010, 2011, 2015, 2016, 2023,  2025 e 2026. 

Segundo o Ministerio de Exteriores israelí, a iniciativa está liderada pola Conferencia Palestina para os Palestinos no Estranxeiro (PCPA) —designada por Israel como brazo de Hamás no exterior— . Tel Aviv afirma que as embarcacións pertencen a empresas pantalla controladas por operativos da "organización terrorista" para ser utilizadas como ferramentas de propaganda e "yihadismo". En ningunha das oito edicións da flotilla os activistas opuxeron resistencia nin se incautaron nada que non sexa axuda humanitaria. 

Varios días con bridas nas bonecas

Nada máis ser detidos, os activistas pasaron dous días a bordo do que González describe como un "barco prisión": catro colectores dispostos en fila, duns quince metros cada un, cun patio interior onde os retidos esperaban mentres ouvían chegar novos detidos. 

A miúdo o máis difícil, conta, era escoitar os berros e os golpes que recibían os novos detidos. Algúns se esborrallaban ao solo nada máis os deixaban no patio. 

Ao desembarcar en Israel comezou outra fase: aproximadamente trinta e seis horas esposados con bridas de plástico, ás veces coas mans diante, ás veces ás costas, e nalgúns momentos con esposas tamén nos pés.

O trato físico foi duro, o trato humano, humillante. González narra como, ao tentar subir os pantalóns —quitáranlle o cinto no rexistro— "pegáronme a primeira ostia". Isto colleuno desprevindo, non tanto as seguintes, que as houbo, e bastantes. 

Despois viñeron patadas nas costelas de parte de varios soldados apostados nunha esquina do túnel de entrada ao recinto. Descríbeo con certa distancia, case con humor, pero sen minimizalo: "Tocoume a miña ración de golpes".

Máis perturbador que a violencia física foi, segundo conta, a dimensión psicolóxica. Os secuestrados,  "sempre apretujados", eran obrigados a ver vídeos de imaxes "moi duras" que os israelitas atribúen a Hamás —execucións, bombas, extracción de dentes— mentres esperaban quenda para pasar polos distintos departamentos do centro. 

Os soldados entraban no patio lanzando granadas acústicas e había detalles máis sutís que rezuman sadismo. González relata que unha moza que cando o guiaba dun compartimento aaprovechaba para colocarlle o pasaporte sobre a cabeza ou sobre as costas "coma se fose un animal", tirando da brida cando o documento caía e tiña que baixar a recollelo. 

"Coma se non fósemos humanos", resume unha experiencia "humillante total".  O xubilado recoñece que realizaran simulacros sobre como comportar -ensaios nos que algúns activistas asumen o papel de israelitas-  pero que a realidade foi moito peor. "Pasáronse moito", conclúe. 

Cando se le preguntá si observou algún acto de boa vontade entre as súas carceleros ou si perdeu a fe no ser humano, González tira de referencia literaria.

Non sei si liches a Orwell, cando estivo aquí durante a Guerra Civil, que contaba e dicía que el, a pesar de todo, seguía crendo no ser humano.  Pois tamén penso que, a pesar de todo iso... Son xente á que forman precisamente para iso sen ningunha clase de consideración, non? E son indiferentes a todo.

O peor: escoitar os golpes na escuridade

González insiste en que o máis difícil non foi o que lle fixeron a el. Foi o que escoitou polas noites. Cando chegaba un novo barco detido despois do anoitecer, os activistas xa retidos no patio achegábanse á porta do colector esperando que saíse alguén. Ouvían os berros, os disparos de balas de goma, os golpes. Se o recentemente chegado saía en pé, os compañeiros aplaudían. Se caía, lanzábanse todos a recollelo. 

"Esas escenas quedáronseme gravadas como as peores", admite. Nunha ocasión, unha muller desesperouse e tentou forzar a porta para ir ao encontro de quen chegaba; tiveron que suxeitala.

Quedóuseme esa escena moi gravada: todos miraban naquela penumbra, todos mirando cara á porta do túnel de onde tiñan que saír os novos, e nós estabamos a ouvir os golpes. Houbo unha ocasión na que unha muller se desesperou, ouviamos os golpes aos que chegaban e quería ir alí; agarrámola.e empezou a gritar e todo. Esas imaxes quedáronseme gravadas como as peores escenas do sitio.

A todo iso sumouse máis dun día sen beber nada, á intemperie no medio da alta mar en augas internacionais do Mar Mediterráneo, onde os secuestraron.

Golpes en Bilbao e unha empresa de seguridade israelí

Para algúns, o pesadelo non terminou ao saír de Israel. Cando parte grupo chegou ao aeroporto de Bilbao, varios compañeiros —que regresaban xa con dificultade para camiñar— recibiron unha malleira por parte do servizo de seguridade do aeroporto. González sinala que, segundo souberon despois, a empresa de seguridade que opera nese aeroporto é de capital israelí. "Estaban como esperando para rematar", ironiza.

Sobre o papel do Goberno de España, González valora positivamente as declaracións públicas de figuras do Estado como o ministro de Exteriores pero considera que queda curto. "Habería que levalo á Unión Europea e expor illar a Israel", argumenta en referencia a Israel, algo que estima non se fai debido a "intereses comerciais". Preguntado pola Xunta de Galicia, opta por non pronunciar: "Prefiro non opinar", di escuetamente.

"Volvería facelo"

A pesar de todo, González non ten dúbidas. Preguntado se mereceu a pena, responde que si, sobre todo pola visibilidade que conseguiu a causa de apoio aos palestinos.  

Certo é que centos de familiares e veciños concentráronse fronte o Concello de Cangas durante aqueles difíciles días de incerteza e incomunicación, pois González, como os demais, arroxou os seus dispositivos ao mar cando os infantes de mariña de Israel abordaron á flotilla, evitando que os hábiles servizos secretos de Israel rastrexen as redes de solidariedade internacional. 

Tamén centos de persoas achegáronse o domingo á estación de tren de Santiago onde chegaron os galegos da flotilla Sumud.

E cando se lle pregunta que lle diría a quen afirme que todo aquilo non serviu para nada, a súa resposta é directa: "O que non serve para nada é non facer nada".  Sobre o argumento de moitos israelitas, de que os activistas da flotilla son unha especie de parvos útiles dun grupo terrorista, Hamás, o xubilado replica que "non ten sentido" pois eles só portaban axuda humanitaria, incautada en augas internacionais a pesar de que Israel tentou, di, obrigarlles a asinar que entraron ilegalmente na Franxa. 

Este venres ás 20 horas, Benito González será o protagonista dunha homenaxe convocada pola plataforma Morrazo por Palestina no Concello de Cangas baixo a lema "En defensa dúas dereitos humanos, contra ou fascismo e a ocupación".  Nas próximas xornadas tamén está previsto un acto na Fundación Araguaney de Santiago.