De non poder andar a volver ser autónomo: a robótica de Quirónsalud cambia vidas

O que hai uns anos parecía unha condena a estar prostrado para sempre nunha cama Quirónsalud converteuno, con tecnoloxía de vangarda, os mellores profesionais e un agran investimento, nun avance sideral para mellorar a calidade de vida daquelas persoas que por un ictus, unha lesión medular ou unha enfermidade como o Parkinson ou a ELA, viron condicionada a súa autonomía. Levantar, camiñas ou manter o equilibrio resultaba imposible para moitos pacientes, que vían como a súa enfermidade desgarraba por completo a súa vida diaria. Agora, os avances en robótica e realidade virtual, prometen cambiar para sempre o horizonte de miles de pacientes.

UN CAMBIO RADICAL

Están a comprobalo de primeira man os usuarios do Hospital Quirónsalud Miguel Domínguez, que incorporou a tecnoloxía Gogoa Mobility Robots na súa Unidade de Neurorrehabilitación, da que xa gozaban outros centros como o Hospital Quirónsalud Bizkaia e o Hospital Universitario Fundación Jiménez Díaz.
 

“Tras unha valoración individual e un plan rehabilitador personalizado, incorporar esta tecnoloxía vainos a permitir avances significativos na calidade de vida de pacientes con lesións por un ictus, medulares incompletas ou traumatismos cranio encefálicos, Parkinson, Esclerose Múltiple, ELA e outras enfermidades neurodegenerativas” detalla Lucía Camiño, médico rehabilitadora da Unidade, onde traballan para que, por medio de distintos patróns de movemento, o cerebro das persoas afectadas poida reaprender as funcións danadas.

Evidentemente, este tratamento non é accesible para todos os casos (hai circunstancias terriblemente complexas ás que, de momento, a tecnoloxía aínda non pode chegar) nin se trata dun método milagroso nin moito menos inmediato, senón que necesita de paciencia, esforzo e apoio de todo un equipo de profesionais médicos para lograr avances que, con todo, xa deron froitos e cambiado a realidade de moitos pacientes.

Os resultados son patentes grazas aos sistemas robóticos que asisten aos movementos das articulacións en exercicios nos que, “realizando intervencións máis intensivas e precisas cun gran número de repeticións controladas”. Co paso do tempo e a medida que se realizan máis repeticións, os efectos neurolóxicos sucédense, permitindo “a reorganización do sistema nervioso, e a reprogramación de motoneuronas, que contribúe a recuperar o control motor”.

FERRAMENTAS DE VANGARDA

O exemplo atopámolo en 'Hank', o exoesqueleto para as extremidades inferiores que axuda a “a rehabilitación da marcha en pacientes con afectacións neurolóxicas e musculoesqueléticas que comprometen a mobilidade”. Entre as características deste instrumento, destacar que é o único con seis articulacións motorizadas: cadeiras, xeonllos e nocellos.

Tamén o hospital conta con 'Hand of Hope', outro exoesqueleto, esta vez destinado á rehabilitación dos membros superiores meidante a electromiografía. Isto promove a rehabilitación do movemento de mans e brazos en pacientes con lesións cerebrovasculares, como o ictus, con lesións medulares ou parálise cerebral.

Un dos grandes avances é o feito de que se poden empregar ambos os exoesqueletos cun modulador non invasivo do nervio vago co que se sincronizan estímulos neuromoduladores coa actividade motora ou cognitiva do paciente. “Potencia a neuroplasticidad e acelera a recuperación funcional en procesos de rehabilitación neurolóxica”, abundan desde a Unidade de Neurorrehabilitación de Quirónsalud Miguel Domínguez.

Outro dos elementos innovadores é 'Orek', unha plataforma estabilométrica que serve tanto para avaliar como para adestrar o equilibrio en estática e dinámica para rehabilitar o control postural e a vertixe. O uso da realidade virtual, proxectando contornas viruales interactivos, axuda a guiar aos acientes en exercicios funcionais e neuromotores de maneira segura, motivadora e perosnalizada para cada necesidade. Todo iso permite recortar moitos tempos na recuperación, pois pode iniciar o tratamento en frases temperás, mesmo en momentos nos que o paciente aínda non pode realizar movementos de forma autónoma.

Estes instrumentos tamén serven para recompilar información crucial para os sanitarios, de maneira que recollen parámetors relativos á amplitude do movemento, a simetría, a forza aplicada ou o nivel de asistencia necesario. Esta información, testemuña Camiño, “axúdanos a axustar o tratamento e medir a evolución de forma máis precisa”.