Irán e Estados Unidos acordan unha tregua temporal

Nun xiro inesperado de última hora, o presidente Donald Trump anunciou en Truth Social un acordo de cesamento mutuo de hostilidades con Irán, pondo fin ás súas ameazas genocidas e levando o conflito a unha pausa diplomática de dúas semanas.

A tregua bilateral representa un cambio radical respecto das ameazas de Trump de hai apenas horas, cando advertía que "unha civilización enteira morrería esta noite" se non se alcanzaba un acordo antes do vencemento do seu ultimato do martes ás vinte horas. 

O acordo chega tras unha proposta anterior de Paquistán para estender o prazo, que o presidente estadounidense finalmente aceptou tras intensas negociacións. Confirmouno nas súas redes sociais:

Para Galicia, a noticia supón un respiro.  Gran parte da ecnomía depende da estabilidade das rutas enerxéticas internacionais, e a apertura do Estreito de Ormuz contida neste acordo permitirá que o comercio marítimo e a subministración de enerxía comecen a normalizar gradualmente. O impacto nos custos de transporte e nas empresas do sector loxístico debe ser notable nos próximos días.

Trump declarou que conversou con líderes de Paquistán e que os dez puntos presentados por Irán constitúen unha "base viable sobre a cal negociar". Este recoñecemento, aínda que matizado, marca un cambio de postura do presidente estadounidense, quen horas antes rexeitaba as propostas iranianas como insuficientes.

Un funcionario iraniano de alto nivel sinalou a través de Reuters que Teherán estaba a revisar positivamente a solicitude paquistaní, aínda que subliñou que "Irán está preparado tanto para a paz como para a guerra". A declaración reflicte a cautela de Teherán ante un acordo que considera provisional, insistindo en que calquera solución debe abordar as súas demandas fundamentais de reconstrución, levantamento de sancións e garantías permanentes.

A apertura do Estreito de Ormuz permanece como condición central do acordo. Trump condicionou o cesamento do lume a que Irán acorde a "apertura completa, inmediata e segura" desta ruta estratéxica por onde circula aproximadamente unha quinta parte do petróleo mundial. Calquera bloqueo futuro desta vía renovaría automaticamente as operacións militares estadounidenses.

O primeiro ministro paquistaní Shehbaz Sharif instou tanto á dirección iraniana como a Trump a implementar un cesamento do lume de dúas semanas "para permitir que a diplomacia logre a terminación concluínte da guerra". A iniciativa de Islamabad resultou decisiva nun momento en que as posicións parecían irreconciliables.

O ministro de Asuntos Exteriores de Exipto, Badr Abdelatty, sostivo unha chamada co viceprimeiro ministro e ministro de Asuntos Exteriores paquistaní, Muhammad Ishaq Dar, para coordinar esforzos conxuntos dirixidos a que Washington e Teherán alcanzasen entendementos. Simultaneamente, o ministro turco de Exteriores comunicouse con Dar para discutir os avances diplomáticos.

A mediación trilateral de Paquistán, Exipto e Turquía probou ser o catalizador necesario para romper o punto morto. O embaixador de Irán en Paquistán, Reza Amiri Moghadam, eloxiou os esforzos de Islamabad na procura dun cesamento do lume, sinalando que se produciu un paso adiante nesta "etapa crítica e sensible".

De ameazas cataclísmicas ao cesamento do fogo
As últimas vinte e catro horas reflectiron a alta volatilidade do conflito. Horas antes do acordo, Trump ameazou con que "unha civilización enteira morrería esta noite, nunca para ser traída de volta novamente" se non se alcanzaba un pacto antes da medianoite GMT do martes. O mandatario asegurou que esa noite representaría "un dos momentos máis importantes na longa e complexa historia do mundo".

Con todo, a realidade  obrigou a Trump a reformular a súa postura. A secretaria de prensa da Casa Branca, Karoline Leavitt, informou a Axios que Trump fora informado da proposta paquistaní e que "chegaría unha resposta", pista que antecedía o anuncio do acordo.

A pausa de dúas semanas ofrece unha oportunidade crucial para que diplomáticos estadounidenses, iranianos e mediadores internacionais logren avances substanciais. Se se respecta esta tregua e Teherán mantén aberto o Estreito de Ormuz, o escenario podería cambiar significativamente para a rexión e para economías como a galega.

Irán presume de vitoria

🔺Declaración do Consello Supremo de Seguridade Nacional

No nome de Deus, o Clemente, o Misericordioso

🔹Á nobre, grandiosa e heroica nación de Irán:

O inimigo sufriu unha derrota innegable, histórica e esmagadora no seu covarde, ilegal e criminal guerra contra a nación iraniana. Grazas ao sangue puro e inocente do mártir líder da Revolución Islámica, A súa Eminencia o Aiatolá Ali Khamenei (a paz sexa con el), as medidas do Líder Supremo da Revolución Islámica e Comandante Supremo das Forzas Armadas, A súa Eminencia o Aiatolá Seyyed Mujtaba Khamenei (que Deus protéxao), a loita e a valentía dos guerreiros do Islam nas frontes, e especialmente, a presenza histórica, duradeira e épica de vostedes, a querida nación, no escenario desde os primeiros días da guerra, Irán logrou unha gran vitoria e obrigou á criminal América a aceptar o seu plan de 10 puntos no que Estados Unidos se compromete en principio á non agresión, o control iraniano continuo sobre o Estreito de Ormuz, a aceptación do enriquecemento, o levantamento de todas as sancións primarias e secundarias, a terminación de todas as resolucións do Consello de Seguridade e da Xunta de Gobernadores, o pago dunha indemnización por parte de Irán, a retirada das forzas de combate estadounidenses da rexión e o cesamento da guerra en todas as frontes. A sentenza contra a Resistencia Islámica converteuse nun heroe no Líbano.

🔹Felicitamos a todo o pobo iraniano por esta vitoria e recalcamos que, ata que se finalicen os detalles, segue sendo necesaria a perseveranza e a prudencia das autoridades, así como a preservación da unidade e a solidariedade do pobo iraniano.

🔹Nos últimos 40 días, o Irán islámico, xunto cos valentes combatentes da resistencia en Líbano, Iraq, Iemen e a Palestina ocupada, asestou golpes ao inimigo que a memoria histórica do mundo xamais esquecerá. Irán e o eixo da resistencia, como representantes da honra e a humanidade fronte aos inimigos máis brutais da humanidade, déronlles unha lección inesquecible tras unha batalla histórica, esmagando as súas forzas, instalacións, infraestrutura e todo o seu capital político, económico, tecnolóxico e militar até tal punto que o inimigo caeu na decadencia e a desesperación, sen ver outra saída que render á vontade da gran nación iraniana e do nobre eixo da resistencia que ten ante si. O primeiro día que os criminais inimigos de Irán iniciaron esta cruel guerra, creron que lograrían o dominio militar total sobre Irán en pouco tempo e que, mediante a inestabilidade política e social, lograrían a súa rendición.

Pensaron que os ataques con mísiles e drones iranianos cesarían rapidamente e non creron que Irán puidese ofrecer unha resposta tan contundente máis aló das súas fronteiras e en toda a rexión. O perverso sionismo global convenceu ao ignorante presidente estadounidense de que esta guerra acabaría con Irán e que, ao eliminar este último bastión de humanidade, poderían cometer facilmente calquera crime contra quen quixesen. Soñaban con dividir á querida Irán, saquear o seu petróleo e riquezas e, finalmente, sumir aos iranianos no caos, a inestabilidade e a inseguridade durante moitos anos.

🔹Os valentes guerreiros do Islam e os seus valerosos aliados no eixo da resistencia, a pesar da profunda dor que lles causou o martirio do seu Imam, decidiron darlles a estes inimigos unha lección histórica dunha vez por todas, vingar de todos os seus crimes pasados ​​e crear as condicións para que abandonasen para sempre a idea de agredir ao querido Irán e experimentasen a humillación e a deshonra ante a gran nación iraniana.

🔹Con esta estratexia e apoiar na unidade política e social sen precedentes que se forxou no país, Irán e a resistencia iniciaron unha das batallas combinadas máis duras da historia contra Estados Unidos e o réxime sionista, logrando durante este tempo todos os obxectivos que se propuxeron. Irán e a resistencia practicamente aniquilaron a maquinaria militar estadounidense na rexión, asestando golpes devastadores á vasta infraestrutura e instalacións que o inimigo construíra e despregado durante anos para esta guerra contra Irán, infligiendo numerosas baixas ao exército estadounidense a escala rexional, infligiendo golpes demoledores ás forzas, infraestrutura, instalacións e activos do inimigo dentro dos territorios ocupados, e reducindo a marxe de manobra do inimigo en todas as frontes de tal maneira que non só non se lograron os seus principais obxectivos, senón que o inimigo se deu conta, apenas dez días despois do inicio da guerra, de que non podería gañala de ningunha maneira. Por iso, comezou a tentar comunicar con Irán a través de diversas canles e métodos para solicitar un cesamento do fogo.