A lucense Pardo de Beira plantou cara a Ábalos: "Díxenlle que a relación con Jéssica non podía seguir"

A que fóra unha das figuras técnicas con maior proxección da política galega en Madrid, Isabel Pardo de Beira, compareceu este mércores ante o Tribunal Supremo coa determinación que marcou a súa xestión á fronte das infraestruturas estatais. A exsecretaria de Estado, natural de Lugo, ofreceu un testemuño crave no marco das investigacións que rodean á antiga contorna do Ministerio de Transportes, deixando claro que a súa prioridade foi sempre preservar a integridade das institucións fronte a posibles conflitos de intereses que puidesen manchar a xestión pública durante os anos máis complexos da lexislatura anterior.

Nunha declaración que espertou un enorme interese na comunidade autónoma, Pardo de Beira relatou como xestionou a chegada do currículo de Jéssica Rodríguez, quen fose parella sentimental de José Luís Ábalos, ás oficinas da consultora pública Ineco. A enxeñeira galega ha admitido que ela mesma facilitou devandito documento á presidencia da entidade, pero matizou con rotundidade que este xesto non supuxo baixo ningún concepto unha orde de contratación nin unha imposición xerárquica, pois carecía das atribucións necesarias para interferir nos procesos internos de selección de persoal dunha empresa con autonomía propia.

Segundo o relato pormenorizado da testemuña, o contacto inicial non xurdiu da súa propia iniciativa, senón que o documento profesional foille remitido directamente desde o Gabinete do entón ministro, concretamente por mediación de Koldo García. Pardo de Beira insistiu en que o seu papel se limitou ao dunha mera transmisora, trasladando o perfil profesional dunha persoa á que non coñecía persoalmente, co único fin de que se avaliase si a súa formación encaixaba nalgunha das prazas vacantes que a compañía estatal puidese ter dispoñibles naquel momento de expansión operativa.

UN CONFLITO DE INTERESE ÉTICO

A situación deu un xiro drástico cando a xestora galega tivo coñecemento do vínculo afectivo que unía á traballadora co máximo responsable do Ministerio de Transportes. Ao descubrir esta circunstancia, Pardo de Beira asegurou que non dubidou en actuar para salvagardar a transparencia administrativa, entendendo que a permanencia de Rodríguez nunha empresa dependente do propio Ministerio xeraba unha colisión ética inasumible para unha administración que se pretendía exemplar nas súas formas e procedementos.

Nun exercicio de honestidade política, a exdirectiva revelou que telefonou persoalmente a José Luís Ábalos para comunicarlle que a continuidade contractual da súa parella era totalmente inviable baixo eses parámetros. Durante a súa comparecencia, lembrou que o ministro non opuxo resistencia algunha á súa decisión, respondendo que aceptaría calquera medida que ela considerase oportuna para resolver o agravio. Con este xesto, a enxeñeira lucense ha querido subliñar que, en canto detectouse un escenario irregular, procedeuse á finalización inmediata da relación laboral para evitar suspicacias maiores.

Este episodio enmárcase nun contexto de máxima tensión política, onde a figura de Pardo de Beira sempre tentou desmarcar das dinámicas partidistas para centrar na eficiencia técnica. A súa saída do Goberno, motivada anteriormente pola crise dos trens no norte peninsular, xa demostrou a súa capacidade para asumir responsabilidades políticas, unha actitude que volveu a pór de manifesto ante o alto tribunal ao defender que a ética pública debe estar por encima das afinidades persoais ou das estruturas de poder ministerial.

A XESTIÓN DA EMERXENCIA SANITARIA

Outro dos puntos críticos da súa comparecencia foi a compra de material sanitario durante os meses máis duros da pandemia, unha xestión que puxo no ollo do furacán á empresa Solucións de Xestión. Sobre a adquisición de cinco millóns de máscaras por parte de Adif, Pardo de Beira foi taxativa ao afirmar que a entidade ferroviaria non tivo voz nin voto na determinación do volume da compra. Segundo o seu testemuño, a cantidade viña xa estipulada mediante unha orde ministerial que Adif limitouse a executar seguindo as canles legais establecidos para as tramitacións de emerxencia.

A enxeñeira explicou que a organización que presidía non recibiu instrucións directas sobre a quen comprar, pero si sobre canto e como debía facer a operación baixo o paraugas da urxencia nacional. Defendeu que, a pesar do ruído mediático e xudicial posterior, os resultados daquel contrato foron obxectivamente satisfactorios, xa que o material chegou ao seu destino e cumpriu coa función de protección necesaria nun momento no que os mercados internacionais atopábanse colapsados e a escaseza de subministracións era unha ameaza real para os traballadores do sector transportes.

A preguntas sobre a idoneidade da empresa adxudicataria, epicentro agora dunha presunta trama de comisións ilegais, Pardo de Beira manifestou que se realizaron as análises de risco pertinentes dada a situación de excepcionalidade. Quixo deixar claro que a súa responsabilidade era garantir que o sistema ferroviario non se detivese e que os empregados contasen con medios de protección, delegando as decisións sobre o dimensionamiento do contrato nas instancias superiores do Ministerio que, en teoría, posuían a visión global das necesidades do Estado naquel período de crise.

TRAXECTORIA E REPERCUSIÓN EN GALICIA

A figura de Isabel Pardo de Beira segue sendo moi respectada en Galicia, onde se valora o seu coñecemento profundo do sector ferroviario e o seu papel no impulso da AVE á comunidade. O seu paso polo Tribunal Supremo non só é un trámite xudicial, senón unha defensa do seu prestixio profesional fronte á sombra da sospeita que o "caso Koldo" proxectou sobre todo a organigrama de Transportes. 

Pola súa banda, a contorna de José Luís Ábalos, quen agora ocupa un escano no Grupo Mixto tras ser expulsado do PSOE, mantén o seu defensa de que todas as contratacións axustáronse a dereito e que non houbo lucro persoal. Con todo, as palabras de Pardo de Beira introducen un matiz de distancia institucional que complica o relato do exministro, suxerindo que dentro do propio Ministerio existían voces que alertaban sobre a delgada liña que separa a xestión pública das relacións privadas dos altos cargos.

O xuízo continúa o seu curso coa incógnita de como afectarán estas revelacións ao futuro procesual dos implicados. Mentres tanto, a enxeñeira de Lugo cumpriu co seu deber de testemuña, reafirmando unha traxectoria marcada pola xestión técnica e o pragmatismo, tentando que o seu nome quede ligado á construción de infraestruturas e non ás manobras de corredor que hoxe se analizan baixo a lupa da xustiza española.