O comercio do metal de Pontevedra reclama un novo convenio, mentres a patronal garda silencio

 O comercio do metal esixe un convenio digno ante o que ven como indiferenza da patronal. As rúas da provincia de Pontevedra foron recentemente testemuñas do malestar dun colectivo que aglutina a unha cifra de profesionais que oscila, segundo as fontes sindicais, entre os 8.000 e os 20.000 traballadores. Sindicatos como CIG, UXT e CCOO convocaron concentracións ante sedes representativas e puntos estratéxicos de reunión da patronal para denunciar o que consideran unha "chantaxe" da parte empresarial. O conflito estalou a finais de 2025 cando a patronal encabezada pola asociación ATRA, segundo as organizacións sindicais condicionou calquera avance salarial á eliminación de dereitos históricos, como o complemento de incapacidade temporal (IT) que garante o 100% do salario en caso de baixa.

A falta de renovación do convenio non só mantén os salarios conxelados en pleno 2026, senón que provocou que algunhas categorías profesionais haxan quedado xa por baixo do Salario Mínimo Interprofesional (#SMI). Mentres os sindicatos esixen unha subida real e o mantemento das garantías sociais , a patronal optou por unha postura "inmovilista" , propondo recortes nas coberturas por enfermidade para paliar o que denominan un problema de "absentismo" en todos os sectores.

Que é o comercio do metal e en que se diferencia do sector industrial?

A miúdo confundido co sector do metal puramente industrial ou siderometalúrgico —centrado en estaleiros ou talleres de fabricación —, o comercio do metal defínese exclusivamente pola actividade de venda. É un sector extremadamente diverso que inclúe:

 Venda de vehículos e recambios: Concesionarios (persoal comercial) e tendas de repostos como Recambios Ochoa ou Recalvi.

 Ferraxarías e bricolaxe: Establecementos de venda directa de ferramentas, material industrial e centros de bricolaxe.

Subministracións eléctricas e electrodomésticos: Tendas de material eléctrico e as denominadas "liñas brancas".

Xoiarías e ópticas: Sectores que, a pesar do seu especificidad, réxense por este convenio provincial.

Venda de materiais de construción: Empresas que venden compoñentes de ferro pero non fabrícanos.

A diferenza fundamental é que neste sector non existe a fabricación de elementos metálicos, senón que se dedica á comercialización directa ao cliente.

Realidade salarial: entre o SMI e a "trampa" da absorción de pluses

A situación económica dos persoais é o principal escollo na negociación. Cun salario medio que pode roldar os 16.363 euros anuais, moitos traballadores dependen de pluses como o de transporte (100 euros ao mes) ou gratificaciones voluntarias para compensar as baixas táboas salariais.
 

Desde os traballadores piden un incremento salarial real e neto para o período 2025-2028. Esixen que se manteña o artigo de compensación e absorción. Sen esta cláusula, calquera aumento pactado no convenio podería ser absorbido polos pluses que xa cobran os traballadores, facendo que o salario neto final non suba nin un euro: "o neto sería o mesmo". Así mesmo, néganse a perder o cobro do 100% nas baixas, cualificando a proposta patronal como un intento de "penalizar por enfermar".
 

Desde a patronal (integrada por ATRA, ARPO e a asociación da Estrada) expuxo unha proposta para catro anos cunha media de subida do 2-3% anual. Con todo, esta oferta é considerada "sivilina e traizoeira" polos sindicatos , xa que está condicionada a eliminar o complemento de IT e a suspender o artigo que prohibe a absorción de pluses. Os empresarios buscan con isto un "aforro importante" no sector, pretendendo que sexa o Estado quen asuma o custo total das baixas sen o complemento empresarial.

Ante este escenario de bloqueo, onde a patronal ATRA é sinalada como o principal "cabalo de batalla" que rompe as mesas, os sindicatos advirten que as mobilizacións non fixeron máis que empezar. A unidade de acción entre CIG, UXT e CCOO parece firme ante o que consideran un retroceso de décadas nos seus dereitos laborais.