​A política española mercadería ou teatro?

Carmen P. Flores

Desde hai moitos séculos, hai quen considerou a política como un gran teatro no que os seus actores interpretan un papel diante do publico que asiste compracido ao espectáculo. Outros xustifican que a política é un gran mercado onde se compran e venden produtos ao mellor ofertante. Creo que as dúas -hai máis definicións- non son incompatibles, senón complementarias, porque os políticos actúan e ademais existe o mercadeo de votos para alcanzar os obxectivos sen impórtalles moitas veces a ética, nin o compromiso cos seus votantes. “Vive da política como profesión quen trata de facer dela unha fonte duradeira de ingresos”, Tería razón Max Weber con esta afirmación?.



O secretario xeral de Podemos, Pablo Iglesias, durante o Congreso de Vistalegre II en 2017




 Os xiros políticos do goberno e os partidos víronse de novo co cambio de opinión de ERC respecto a a nova prorroga do estado de alarma polo coronavirus. Se na anterior votación de prórroga, os republicanos moi enfadados co goberno votaron en contra, agora, ante a última prorroga, segundo o presidente do goberno, ERC absterase como xesto de boa “vontade”.  A boa vontade tradúcese a “cambio “de varias concesións, entre elas o retorno da Mesa de Dialogo. Nada é gratis, nin sequera a saúde das persoas-ben común- que debería estar por encima dos intereses particulares dos partidos.  O mercadeo converteuse nunha das prioridades do goberno e as formacións políticas: uns para seguir gobernando sen importarlle o custo e outros para sacar rendibilidade aos seus votos.


O preocupante do tema é que, coas concesións do goberno, ábrese unha brecha entre comunidades autónoma, as que ven beneficiadas polo apoio dalgún grupo político ás propostas do goberno e as que quedan mirando a Pontevedra sen entender nada. Estas xogadas mercantilistas están a precipitar máis a España asimétrica que xera desigualdades é comprensible que isto o propicie partidos que se din de esquerdas?, pois parece ser que si.


 Afirmaba Weber que “desde a aparición do Estado constitucional e máis completamente desde a instauración da democracia, o demagogo é a figura típica do xefe político en occidente”.  

.


O demagogo ten ideoloxía concreta?, está demostrado que, aínda que como afirma o escritor Jorge Gonzalez Moore, “o progreso, a xustiza e a seguridade, aínda que son bens políticos, lonxe son de ser propiedade dun partido. Usualmente son os partidos demagogos quen demanda a súa autoría”.


Máis dun analista pensan que a demagoxia é unha dexeneración da democracia, a pesar de que os políticos demagogos chegan aos seus cargos a través das urnas. A elección dos candidatos, non o son polo seu programa electoral, senón por conseguir activar algún tipo de sentimento nos seus votantes. Iso quere dicir que a súa elección non é racional.


A demagoxia é a arma  que seguen utilizando os electos  para convence á cidadanía que as súas accións van  encamiñadas a mellora a vida das persoas, porque eles son os auténticos representantes nesta democracia  representativa na cal se toman máis atribucións das debidas  Quizais xa toca  deixar paso  á democracia directa, onde as persoas teñen unha participación  activa, é a hora da democracia social?. “Se as persoas soubesen cuán pouco cerebro goberna o mundo, morrerían de medo".  É o que adoitaba dicir o premio Nobel de literatura, o iugoslavo Ivo Andric .

Sen comentarios

Escribe o teu comentario




Non está permitido verter comentarios contrarios á lei. Nos reservamos o dereito a eliminar os comentarios que consideremos fora de tema.

Máis opinión
Opinadores

Galiciapress
Praza da Quintana, 3; 15704 Santiago de Compostela
Tlf (34)678803735

redaccion@galiciapress.es o direccion@galiciapress.es
RESERVADOS TODOS OS DEREITOS. EDITADO POR POMBA PRESS,S.L.
Aviso legal Cookies Consello editorial Publicidade
Powered by Bigpress