Unha nai coruñesa inicia unha folga de fame ante a Xunta esixindo praza escolar para o seu fillo con discapacidade

Carmen Villar, veciña da Coruña, tomou a decisión máis extrema que pode tomar unha nai: iniciar unha folga de fame fronte a un edificio administrativo da Xunta de Galicia na Coruña para reclamar unha solución á situación do seu fillo adoptivo, un menor de 15 anos cun 49% de discapacidade recoñecida que leva máis dun ano sen escolarizar. A protesta arrinca este luns ás 09.00 horas ante a Delegación Provincial da Consellería de Educación, onde permanecerá coa documentación en man até ser atendida.

O menor, ao que se identifica como B., conta cun grao de dependencia severo, foi acollido de forma permanente fai 12 anos e está baixo tutela da administración autonómica. A familia denuncia que a Xunta non cumpriu coa súa obrigación de garantir a educación dun menor que, ademais, é tutelado pola propia institución que lle nega un recurso axeitado.

O detonante: unha expulsión e catorce meses no aire

Durante os cursos 2023-24 e 2024-25, o mozo estivo escolarizado no centro Agarimo, en Arteixo, pero foi expulsado preventivamente en febreiro de 2025 por motivos de seguridade. Segundo relata a súa nai, o propio equipo educativo recoñeceu ante a familia unha falta de medios que derivou en múltiples incidentes, ata que se acordaron medidas cautelares ante a imposibilidade de garantir a integridade nin do menor nin dos seus compañeiros e do persoal do centro.

Durante este período, o mozo foi trasladado temporalmente a un centro de protección de adolescentes en Lugo, do que tamén foi expulsado.  A situación acumula xa catorce meses sen escolarización, co agravante de que cada semana que pasa supón un retroceso maior no desenvolvemento do menor.

Un auto xudicial ignorado

En decembro de 2025, un auto xudicial estableceu que o menor debía residir coa súa familia e asistir a un centro de educación especial. Con todo, a resolución non se traduciu nunha solución real. En marzo de 2026, a Administración volveu propor a súa escolarización no mesmo centro do que fora expulsado, a pesar de que este recoñecera por escrito non dispor dos recursos necesarios.

Esta proposta é a que colmou a paciencia de Villar, que describe á súa familia nunha situación de desprotección institucional. A Xunta de Galicia non se pronunciou publicamente sobre o caso.