A Conferencia de Múnic constata o pulso atlántico sen pechar ningún acordo concreto

O foro de seguridade celebrado na cidade alemá deixa declaracións de alta voltaxe política e escenificacións de forza, aínda que non cristaliza en pactos específicos nin decisións operativas adicionais dentro da OTAN.

A capital bávara volve situarse no centro do debate estratéxico occidental cunha sucesión de intervencións que elevan o ton, reafirman posicións e exhiben discrepancias, pero que non desembocan nun acordo tanxible entre os socios.

Un diagnóstico compartido, sen folla de ruta nova

A Conferencia de Seguridade de Múnic reúne durante tres días aos principais dirixentes occidentais baixo a premisa de que o mundo atravesa unha transformación profunda. Con todo, máis aló da constatación dese cambio e da necesidade de “restaurar” a orde internacional, como expón o secretario de Estado estadounidense Marco Louro, o encontro non se traduce nun documento conxunto nin nun compromiso específico adicional.

Estados Unidos reafirma a súa vontade de liderado dentro da alianza atlántica, mentres que varios dirixentes europeos insisten na necesidade de reforzar as capacidades propias de defensa. A diverxencia de enfoques exponse con claridade, pero non se formaliza nun novo marco de cooperación.

Ucraína, o eixo do debate estratéxico

O presidente ucraíno, Volodímir Zelenski, centra boa parte da atención ao mostrar imaxes de “rusos eliminados por drones ucraínos” e ao reclamar un respaldo sostido fronte a Moscova. A guerra continúa sendo o principal elemento de cohesión entre os aliados, aínda que tampouco neste ámbito anúnciase un paquete adicional acordado en Múnic.

Francia, pola súa banda, introduce o debate sobre o paraugas nuclear francés a través da intervención de Emmanuel Macron, o que reabre a conversación sobre o papel disuasorio europeo. No entanto, a proposta mantense no plano político e non se concreta nun mecanismo novo.

A brecha transatlántica como pano de fondo

A relación entre ambas as beiras do Atlántico atravesa un momento delicado, marcado por declaracións como a do vicepresidente estadounidense JD Vance, quen afirma que “a ameaza vén de dentro”. Esa percepción de desconfianza condiciona o clima xeral do encontro.

A pesar de todo, ningún dirixente expón unha ruptura nin cuestiona formalmente a pertenza á OTAN. A mensaxe dominante é o de continuidade con matices: a alianza mantense, pero os seus equilibrios internos renegócianse publicamente.

Un foro de mensaxes, non de firmas

A diferenza doutros cumes formais, a Conferencia de Seguridade de Múnic non ten como obxectivo pechar tratados. Nesta edición, o resultado máis claro é a escenificación das diferenzas e a reafirmación de compromisos xerais xa existentes, sen que se anuncie un acordo concreto, unha ampliación da OTAN ou unha decisión orzamentaria común.

O encontro conclúe, por tanto, cun diagnóstico compartido sobre a gravidade do contexto internacional e coa evidencia de que o debate sobre o futuro da seguridade europea continúa aberto.